Էսօր կյանքիցս գոհ եմ: Երևի Ռիփի վերջին պոստն էր պատճառը: Նենց կուզեի՝ ամեն առավոռ արթնանալ ու սուրճի հետ մի հատ էլ տենց պոզիտիվ բան կարդալ, նոր տնից դուրս գալ: Մի ամբողջ օրվա դոզա:
Հիվանդանոցից դուրս եմ գալիս, անցնում եմ պահակակետով, տեսնեմ՝ սիրամարգերից մեկը պոչը բացել, հազիվ է հավասարակշռությունը պահում: Էնքան խնդալու էր. ամեն քայլ անելուց առաջ երկար մտածում էր, գցում-բռնում, հետո տոտիկը շարժում, որ հանկարծ չընկնի: Որ ես մոտեցա, քամակով էր ինձ կանգնած: Ձեն տվեցի: Սա էլ կամաց-կամաց, շա˜տ դանդաղ 180 աստիճանով պտտվեց, որ դիմացից տեսնեմ իրա սիրուն պոչը: Իսկ էն մյուսը՝ սպիտակը, էդ գեղեցկությունից շլացած կծկվել էր վանդակի անկյունում:
Երբ դարպասներից դուրս եկա, ընկա մտքերի մեջ: Ընդհանրապես, հոգեբուժարանից մինչև կանգառ ճամփան մտածելու, երազելու համար է: Կախված տրամադրությունիցս մի օր Իռլանդիա եմ չվում, մի օր՝ մահվան մահիճս պատկերացնում:
Ուրեմն էդպես ինքս ինձնով տարված գնում եմ, մեկ էլ լսեմ՝ մեկը գոռաց: Նայեմ, տեսնեմ ոտքերիս մոտ քոթոթ է: Երևի տրորել եմ թաթը: Որ նայեցի, ձայնն ավելի բարձրացրեց, վնգստալով փախավ: Նե˜նց վատ էղա: Կանչում եմ, ասում՝ արի մոտս, սիրեմ՝ անցնի: Պուճուր ժամանակ էլ, որ մի տեղս վնասում էի, մամաս ասում էր՝ արի պաչեմ, անցնի: Հիմա էդ էր: Բայց շունիկը (շնիկ բառը չեմ սիրում) փախնում ու փախնում էր:
Վերջը կանգնեց, ձենը կտրեց: Սկսեց պոչիկը շարժել ու ոտքերով գետնին խփել. էն որ անում են սոված ժամանակ: Մեկ էլ տեսնեմ՝ որտեղից որտեղ նույն չափսի երկրորդ քոթոթը հայտնվեց, էս մեկը՝ շեկ, իսկ էդ շեկության վրա՝ լիքը ցեխ: Երկուսով սկսեցին պոչերը շարժել ու ոտքերով գետնին խփել: Ասում եմ՝ էկեք հետս, գնանք խանութ, մի բան առնեմ, կերակրեմ ձեզ: Բայց դե չէին հասկանում, ի՞նչ անեի: Մեկ էլ զգում եմ՝ ձկան հոտ ա գալիս: Դու մի ասա սրանք մի հատ լավ զիբիլի տոպրակ են կպցրել, ձուկ են անուշ անում...
Մի քիչ առաջ եմ գնում: Մի հատ մեծ, սիրուն սև շուն, ճակատին՝ սպիտակ խալ... Կողքի մարդիկ քացով քշում են: Ուզում եմ սիրել, էն էլ արագ անցնում է կողքովս. գնում էր ճտերի մոտ:
Մանկատան դիմացի ծառի մոտ սպիտակ աղավնիները հավաքվել էին զավզակելու: Էնքան հավես էր. մեկը մյուսին մի բան էր ասում, թևերը թափահարում, հետո մյուսն էր նույնն անում ու էդպես շարունակ:
Իսկ Նորքում ձմեռ է՝ գորշ ու անհետաքրքիր: Նայում եմ իմ սիրած պատուհանից, տեսնեմ՝ աշնան կարմիրը մոխրագույն է դարձել:
Ամայի ճամփով իջնում եմ: Մեկ էլ երկու հիստերիկ շուն ձենները գլուխները գցած, իրենց լավ տղու տեղ դրած դեմս են դուրս գալիս ու հո չե˜ն հաչում: Դե ինձ էլ մանկուց սովորացրել են, որ էդ կատաղած հարիֆներին տեսնելիս տեղիցս չշարժվեմ, որ վազեմ, հետևիցս կհասնեն: Ու տենց անշարժացել եմ, մտածում եմ՝ հեսա սրանք կբռնեն, ինձ կուտեն, իրիկունը ստեղ ոսկորներս կգտնեն, ինքնությունս էլ հեշտ կպարզեն. սաղ փաստաթղթերս մոտս են: Բայց դե հարիֆ գյադեքը տեսան, որ չեմ փախնում, իրար վրա հաչալով գնացին. երևի խեղճերը սեքս էին ուզում, իսկ ես իրանց առանձնությունը խանգարել էի:
Վերջը ոչ ոք ինձ չկերավ, ավտոյի տակ չընկա, էկա-հասա տուն: Ու հիմա անջատված ուրբաթս եմ վայելում: Հա, ընդամենը ուրբաթ. մյուս շաբաթ էլ եմ գործի: Բայց ո˜նց եմ սիրում մասնագիտությունս: Չէ լուրջ... Սաղ կողմնակի երևույթները թողած (ասա՝ ո՞ր ամբիոնում պրոբլեմ չկա) իսկականից ավելի ճիշտ ընտրություն չէի կարող կատարել:
Մեջբերել
Էջանիշներ