Էդքան համերգների եմ գնում, բայց Պատի Սմիթը միշտ մի ուրիշ տեսակ ա, բեմի վրա մի ուրիշ ներկայություն է: Բեմի վրայից ինչ-որ հզոր ուժ ես զգում, հայացքդ չես կարողանում կտրել էդ հզոր կնոջից ու երազում, որ իր տարիքում դու էլ էդպիսին լինես:
Անցյալ տարի Պատի Սմիթը երկու համերգ տվեց Կոպենհագենում: Առաջինին ես էի գնացել, երկրորդին՝ ընկերս: Էն ժամանակ դեռ իրար չէինք ճանաչում, կես ամիս անց պիտի ծանոթանայինք: Լավ եմ հիշում էդ համերգը. մեկ թագավորական թատրոնի ողջ դահլիճն իրենով արած Պատին էր, մերթ հանդիսատեսն էր, որը համերգին նույնքան մասնակից էր, որքան բեմի վրայի հավաքվածները: Էդ ժամանակ էր, որ շուրջս նայեցի ու փնտրեցի ինչ-որ մեկի, որ գիտեի՝ պետք է էդտեղ լիներ, բայց չկար: Հետո կիթառի մեդիատորները բաժանեցին: Չնայած դրանց համար կռիվ էր, չգիտեմ ոնց ինձ երկու հատ բաժին հասավ: Պահեցի մոտս ու որոշեցի մեկը նվիրել այն մարդուն, որը կուզեի՝ էդ օրը հետս լիներ: Ամիսներ անց այն նվիրեցի Մորթենին, որը չէր ճարել առաջին համերգի տոմս, երկրորդին էր գնացել:
Երեկ միասին էինք Պատիի համերգին: Միասին էինք զգում էդ հզոր ներկայությունը: Էս անգամ տոմսով մեր տեղերն իրար կողք էին:
Մեջբերել
Էջանիշներ