Ապաքինում 2, օր 10
Առավոտը փոստով երկու գրքերս ստացա: Հեմինգուեյը սկսեցի ոտքի վրա կարդալ, մեկ էլ հասկացա՝ եթե էդպես շարունակեմ, Յեսպերի հետ հանդիպումից կուշանամ:
Արագ-արագ հագնվեցի, որ դուրս գամ: Անձրևը չէր կտրվում: Մինչև հոգեբանության ամբիոն հասնեմ, ոտքից գլուխ ջուր կլինեմ: Ավտոբուս նստեցի, հետո՝ մետրո: Նորեպորտից ոտքով գնացի: Ձնախառն անձրև էր: Կաթիլները մազերիս էին լցվում, քամին խառնում էր մազերս: Քայլում էի հաստատուն, թեև մի քիչ անհանգստացած. ո՞նց կվերջանա Յեսպերի հետ հանդիպումը: Քայլում էի ու մտածում, փիլիսոփայում:
Ինձ թվում է՝ կյանքն անընդհատ մեզ գլուխկոտրուկներ է առաջարկում, ու երբ մեկը հաղթահարում ենք, հաջորդը՝ ավելի դժվարն է դեմ տալիս: Ու էդպես անվերջ շարունակվում է մինչև կյանքիդ վերջին վայրկյանը: Յուրաքանչյուր գլուխկոտրուկ լուծելիս գործածում ես ողջ հուզական, մտավոր ու ֆիզիկական պաշարդ, կյանքում ձեռք բերած հմտություններդ: Իսկ երբ հաղթահարում ես, դառնում ես ավելի լավը, ավելի ամբողջական, կատարելությանն ավելի մոտ:
Երբ եկա Կոպենհագեն, ինձ դեմ տված գլուխկոտրուկները չափից դուրս հեշտ էին, ու ես դրանք չրթելով թափում էի: Հեշտ էին, որովհետև դրանցից նախկինում էլ էի ունեցել: Ուրեմն պետք է ավելի բարդը պատահեր, չէ՞: Ու հիմա եկել է այդ մեկը, և ես ողջ կարողություններս կենտրոնացրած փորձում եմ լուծել այն: Գիտեմ, որ կկարողանամ, գիտեմ, որ արդյունքում ավելի լավ մարդ կդառնամ, և դրանից հետո ավելի բարդերը կգան:
...
Յեսպերը ձեռքս սեղմեց, ներս հրավիրեց: Ասացի նրան, որ այս ծրագրին հենց իր մոդելի համար էի դիմել: Խորացավ տեսությունների մեջ, հերթով բոլոր մեթոդները բացատրեց: Հետո անցանք պրակտիկ հարցերին:
- Գիտես, տարածք չունենք, բայց մայիսից խոստացել են: Հիմա ամբիոնում երեք գրասենյակ կա... իմը, Հաննայինը... Հաննային գիտե՞ս:
- Դուք միասին տպագրվել եք,- ասացի,- անձամբ չեմ ճանաչում:
- Միասին տպագրվե՞լ: Նույնիսկ շա՜տ ենք տպագրվել,- Յեսպերը կարմրեց,- Հաննան դրա համար նկատողություն է ստացել, որ իր բոլոր տպագրություններն իմի հետ համահեղինակ են: Գիտես, ինքը չեխ է: 90-ականներին եկավ Կոպենհագեն որպես փոխանակային ուսանող: Ես նրան անատոմիա էի տալիս: Այդպես էլ մնաց: Հետո մագիստրոսական թեզը ղեկավարեցի, հետո՝ դոկտորականը: Դարձավ ասիստենտ, հիմա արդեն դոցենտ է և երկու երեխա ունի:
Պատկերացրի Հաննային՝ ջահել չեխ աղջիկ, գալիս է, սիրահարվում Յեսպերին, մնում այստեղ: Տարիներ շարունակ միասին աշխատում են, Հաննան հոգնում է Յեսպերին սպասելուց, ուրիշի հետ ամուսնանում, երեխաներ ունենում:
- Երեխաներ չունեմ,- շարունակեց,- ինքս եմ ընտրել չունենալը: Երբ փոքր էի, հազվադեպ էի հորս տեսնում: Չուզեցի ինքս էլ էդպիսի հայր լինել: Հիմա որ Հաննային տեսնում եմ՝ վազում է երեխաների հետևից, հեչ չեմ նախանձում:
Պատկերացրի նաև Յեսպերի ու Հաննայի համագործակցությունը. իսկական ակադեմիական ընկերություն, իրար հետ պրպտել, քննարկել, էքսպերիմենտներ սարքել: Մենք էլ էինք էդպիսի մի բանի մասին երազում: Կամ մի քիչ ուրիշ, չգիտեմ:
Հանդիպման վերջում Յեսպերն իր հոդվածները քսերոքս արեց:
- Այս ամսագիրը գիտե՞ս,- ասաց,- սա աշխարհի ամենա-ամենաառաջին գիտական ամսագիրն է: Չկա էնպիսի Նոբելյան մրցանակակիր, որ այստեղ տպագրված չլինի:
Հետո քթի տակ շարունակեց.
- Իհարկե չեմ ասում, թե էստեղ տպագրվող ամեն ոք Նոբելյան է ստանում, բայց ի՞նչ իմանաս:
Յեսպերի մոտ դուրս եկա կյանքիցս գոհ, անհամբեր սպասելով համագործակցությանը: Ու սկսեցի մտածել, թե ինչ աննորմալ պիտի իրեն համարի հասարակությունը, որ որոշել է երեխաներ չունենալ: Մտածեցի, թե ինչքան լավ գիտնական էր ինքը, թե ինչքան հավես կլինի նրա ղեկավարությամբ աշխատելը: Մտածեցի, որ ակադեմիան այս բոլոր (այդ թվում իմ) աննորմալ մարդկանց փախստավայրն է, այստեղ բոլորը հեռու են մնում նորմալից, միջին վիճակագրականից, բայց միևնույն ժամանակ հենց իրենք են սահմանում այդ բոլոր միջինները:
Քայլեցի դեպի Նորեպորտ: Որոշեցի վերջապես պաղպաղակի պահանջս բավարարել: Սուրբ Պատրիկին չէ՞ր, որ պիտի պիստաչիոյով պաղպաղակ ուտեինք: Հետո էլ դրա ուրբաթ օրը: Էդպես էլ չիրականացրինք: Մտա ՄակԴոնալդս ու պաղպաղակ պատվիրեցի: Սթոունների համերգից հետո էր, երբ տուն գնալու փոխարեն վեր էինք ընկել հենց այդ նույն ՄակԴոնալդսում ու ագահորեն իրար վրայից պաղպաղակներ ուտում:
Իսկ այս երեկո Մառլենի տանն ենք հավաքվում, վաղն էլ ճանապարհվում եմ Խրոնինգեն: Դու էլ երևի Շվեյցարիա կգնաս մամայիդ հետ: Կբարևես իմ կողմից:
Մեջբերել
Էջանիշներ