Հոգեվարքից հետո (օրագիր)

[StrangeLittleGirl]

Ապաքինում. օր 8

Երեկ էս գրառումն էի գտել.

Էնքան հետաքրքիր ա էս ամենը: Ամեն ինչ մի տեսակ գիտակցված ա, ուղեղի զոռ, ցանկացած առաջընթաց մաշկիդ վրա զգում ես, ցանկացած զարգացում մեծ ձեռքբերում ես համարում, հետո՝ խորը շունչ քաշում, թե՝ էս լեվելն էլ բարով-խերով հաղթահարեցինք: Ոնց որ երեխայի զարգացմանը հետևես, թե՝ այսօր առաջին անգամ ժպտաց, այսօր առաջին անգամ նստեց, այսօր առաջին անգամ «մամա» ասաց: Ու դանդաղ, շատ դանդաղ, համատեղ ջանքերով այս ամենն առաջ է գնում: Եվ երբ հասնենք այնտեղ, ուր գնում էինք, այնքան թանկ կլինի մեր ձեռքբերումը, որ ամեն կերպ կդողանք վրան, չենք թողնի, որ հենց էնպես կործանվի:

Փաստորեն, այս մի լեվելը ոչ մի կերպ չենք կարողանում անցնել: Չեմ ուզում անցյալով խոսել, որովհետև հույս ունեմ՝ մի օր անցնելու ենք, անկախ նրանից, թե որ ուղղությամբ կգնանք:

Էլի ահավոր եղանակ: Երկու կղզիները միացնող կամրջին քամին էնքան ուժեղ էր, որ չէի կարողանում պեդալել:

Գործի տեղը լավ էր: Ղեկավարիս հետ երկար զրույց ունեցա: Ասաց, որ պատրաստվում են գրանտի դիմել, ու կուզենար, որ PhD-ս վերջացնելուց հետո իրենց հետ մնայի: Պատասխանեցի, որ շուտ է դրա մասին մտածելը: Ու ի՜նչ լավ է, երբ քեզ արժեքավոր ես զգում, երբ հասկանում ես՝ ընտրություն ունես:

Երեկոյան գնացի Արքս: Հենրիետը հարցազրույց անցկացրեց: Ասաց, որ մինչև կիրակի կհայտնի՝ ինձ վերցնում են որպես կամավոր, թե ոչ: Մի տեսակ տարօրինակ է, որովհետև նման բաների համար իրոք մեծ եմ: Իմ տարիքի միջին վիճակագրական դանիացին արդեն տուն-տեղ, էրեխեք ունի: Ես միջին վիճակագրական չեմ, ոչ էլ դանիացի:

Տուն եկա, անձրևը դեռ շարունակվում է: Մեկուկես ժամից յոգայի եմ:

Էսօր լավ եմ:

Բայց քանի դեռ ամեն օր գրում եմ ապաքինման մասին, ապաքինումը դեռ չի ավարտվել: