- Որ սխալներ անեմ, կուղղես, չէ՞:
- Հա, բայց մի հարց. ինչու՞ հանկարծ որոշեցիր հայերենդ լավացնել:
- Ինչ լեզու ասես չենք սովորում, բացի մեր մայրենիից:
- Բայց դու առաջ տենց չէիր մտածում:
- Դե հա...
Սկսում եմ սխալներն ուղղել առանց թույնի ու ծաղրի:
***
- Գիտե՞ս՝ ինձ ասում են դեկանատում ծանոթ ունես, դրա համար եմ բարձր ստացել:
- Հանգիստ, գրավորդ աչքովս եմ տեսել. ստացել ես էն, ինչ գրել ես:
- Հա, ես էլ գիտեմ, բայց դե ասում են...
- Շատ բան են ասում:
***
- Արի մի հատ էլ ռեալում քեզ շնորհավորեմ:
Պինդ գրկում եմ: Դեռ երեկ համ հեռախոսով, համ ֆեյսբուքում շնորհավորել էի:
- Ապրես, ինչքան կարաս, քեֆ արա. արժանի ես դրան:
Աչքերը փայլում են: Գիտեմ, գիտեմ, թե ինչ զգացողություն է վերջին պետական քննությունը հանձնելը:
***
- Վերջ, դաժան տարիդ պրծավ: Արդեն կարաս անցնես ֆրանսերենի:
- Բայց չգիտեմ՝ անվճար կմնամ, թե չէ:
- Կմնաս, կտեսնես...
Մի տեսակ բարություն կա էս ամեն ինչի մեջ: Ուզում եմ հենց այս զգացողությունը ճամպրուկիս մեջ դնել, հետս տանել:
Մեջբերել
Էջանիշներ