Հոգեվարքից հետո (օրագիր)

[StrangeLittleGirl]

Դու եկար մեր խումբ մի քանի օր ուշացումով: Մինչև հիմա հուշում եմ ուղիղ, երկար շեկ մազերդ ու կապույտ աչքերդ, հարցը՝ դու մաքուր հա՞յ ես: Հիշում եմ սկզբնական շրջանում ցուցակներից բացակայող անունդ ու մեզ մոտ առաջացած զարմանքը, թե ինչպես էիր ոչ այնքան բարձր միավորներով անվճար ընդունվել: Իսկ դու անհոգ կպատասխանեիր. «Սահմանամերձ շրջանից եմ»: Տարիներ պետք եղան պարզելու համար, որ հայրդ զոհվել է պատերազմի ժամանակ...

Քո ու Մարիայի մազերը զարդարող վարդերը: Քոնը՝ դեղնասպիտակավուն, Մարիայինը՝ վարդագույն: Իսկ ես ձեզ այդպիսին տեսնելիս կկատակեի. «Ծաղկել եք»: Եվ որոշումս, որ դուք երկուսով իմ մտերիմ ընկերուհիներն եք դառնալու... Հետագայում այդպես էլ եղավ:

Հիշում եմ՝ կարոտում էիր Մարիային ֆիզկուլտուրայի դասերին, որովհետև տարբեր խմբերում էիք: Ու հիշում եմ նաև, որ կարճ ժամանակ անց հանկարծ սկսեցիք իրար հետ չխոսել... Իմ ջանքերը ձեզ նորից հաշտեցնելու... Իրականում կարիք չկար, որովհետև տարիներ անց երեքով դառնալու էինք անբաժան ընկերուհիներ:

Հիշում եմ, թե ինչպես ձանձրացած գրքերը մի կողմ շպրտեցինք ու գնացինք դիսկո, որտեղ հավաքվել էին մեր համալսարանի ուսանողները: Ու հիշում եմ մեզ՝ վեցերորդ կուրսեցիներիս, կպցնող 16-17 տարեկան տղաներին:

Հիշում եմ նաև, թե ինչպես էի ինֆեկցիոնի քննությունից առաջ հատիկ-հատիկ թեստերը քեզ անգիր սովորեցնում: Կամ ձեր տանն անցկացրած գիշերները, երբ որևէ սարսափ ֆիլմ կդիտեինք: Մարիան կկլանվեր, ես կծիծաղեի, իսկ դու վախից կկծվեիր:

Թեստային քննությունից հետո դու՝ քնած Մարիայի բազմոցին, իսկ մենք երկուսով դեռ պարապում էինք, որովհետև հաջորդ օրն էր մեր հերթը... Ու յուրաքանչյուր պետականից հետո մեր խինդ ու ուրախությունը... Դու մեզնից երկու օր շուտ բժիշկ դարձար՝ հանգստացնելով, որ գինեկոլոգիայի քննությունն ամենևին էլ սարսափելի չէ:

Հետո եկավ օրդինատուրայի ընդունելությունը: Քո անհանգստությունները, վախերը, քո դեմ պայքարող ջիպավոր տղան, որն ամեն ինչ անում էր, որ անվճար տեղդ խլեր: Պայքարդ, ու մենք էլ քեզ հետ...

Քո բոլոր դժվար օրերը, քեզ ցավ պատճառած բոլոր տղամարդիկ, քո տակը փորած բոլոր աղջիկները, պայքարները բազմաթիվ դժվարությունների դեմ, Երևանին հազիվ հարմարվելդ... Թող բոլորը կորչեն, որովհետև դու այսօր երջանիկ ես:

Մայրդ՝ վալերիանայի երկու հաբերը քեզ հանձնելիս, որ չլարվես, եկեղեցում դողացող և հազիվ լսելի ձայնով արտաբերելդ. «Հնազանդ եմ», Մարիան, որը համոզված է, որ վաղը շուխուռ կընկնի, որ Քրիստինե Պեպելյանն ամուսնացել է, որովհետև նման ես նրան, ու նորից դու եկեղեցում, երբ քեզ շնորհավորում եմ, ծիծաղում ես.
- Լավ ղժժու՞մ եք... Տարոսը քեզ:
Ու պատասխանս.
- Ես չեմ ամուսնանալու:

Եվ դու կանգնած կաբրիոլետում՝ ծաղկեփունջը թափահարելիս, երջանիկ ժպիտդ, աշխուժությունդ...