-... Կարևորը՝ դիստանցիա պահես,- էս rainbow-ի խոսքերն են, ու ի˜նչ ճիշտ է ասում:
Երկու տարի առաջ ընդհանրապես չէի պատկերացնի, որ կկարողանամ ակումբցիների հետ ինչ-որ տեղ գնալ, դեռ մի բան էլ երկու գիշեր անցկացնել նրանց հետ:
Չէի պատկերացնում, բայց կատարվեց:
Չէ, Ակումբում կան մարդիկ, որոնց հետ էլի չեմ պատկերացնում քաղաքից դուրս գնալ: Ու էդ էն մարդիկ են, առանց որոնց մի ժամանակ կյանք չունեի:
Իսկ ես այլևս չեմ ուզում շրջապատված լինել այնպիսի մարդկանցով, առանց որոնց կյանք չեմ ունենա: Դա չի ստիպում նրանց պակաս սիրել: Ուղղակի պահում ես հեռավորություն ու շարունակում երջանիկ լինել:
Եվ ուրախ եմ, որ Ակումբն արդեն այնքան մեծ է, որ ընտրության հնարավորություն ունես. այլևս քեզ շրջանից դուրս չես զգում:
Դիլիջանում հավաքվել էինք մեծամիտներով... Քանի՞սս խոստովանեցինք, որ մեծամիտ ենք կամ «մեր հնարավորությունները ճիշտ ենք գնահատում»: Տարիներ առաջ կնեղվեի «դու մեծամիտ ես» մեղադրանքների տեղատարափներից: Հիմա թեթև եմ նայում: Էրեխեքն էլ են թեթև նայում. «Հա, մեծամիտ ես, ու մենք քեզ տենց սիրում ենք»:
Նկատել եմ նաև, որ կան շատերը, որոնց մի ժամանակ տանել չէի կարողանում, իսկ այսօր իմ ամենասիրելիներից են. հայկական պարեր պարող մեծ փորիկով Վարդը... ու մեկ էլ... մի ակումբցի, որը վաղուց չի մտնում, բայց վերջերս ինչ-որ շատ եմ կարոտում:
Մեջբերել
Էջանիշներ