Հոգեվարքից հետո (օրագիր)

[StrangeLittleGirl]

Պատմվածք կա, մրցույթ՝ չէ Սովորաբար հակառակն ա լինում

[StrangeLittleGirl]

Եթե ուշադիր հետևես, հաստատ ամեն օր ինչ-որ բան կյանքում առաջին անգամ ես անում: Ես էսօր կյանքիս մեջ առաջին անգամ լուսաբացից առաջ քննություն հանձնեցի:

[StrangeLittleGirl]

Բոլոր կյանքերս սպառել էի, մի հատիկ էր մնացել: Դրանով անընդհատ սունկ ու այլ զրթիկներ ուտելով մի կերպ ձգեցի մինչև վերջին աշխարհ, բայց քեզ չկարողացա հաղթել, GAME OVER էղա: Հիմա երկու ընտրություն ունեմ. կա՛մ խաղը լրիվ նորից սկսել, կա՛մ մի կողմ շպրտել և ուրիշ խաղ խաղալ: Ես ընտրում եմ երկրորդը: Մնաք բարով զանազան դժվար ու հեշտ մեռնող դևեր, սնկեր, ծաղիկներ ու կյանքեր: Իմ նոր ընտրության մեջ ես անմահ եմ, դևեր չկան:

***
Մտքովս չէր անցնում, որ ի սկզբանե գիտեիր՝ սև եմ: Առանց կասկածելու, թվացյալ հաղթանակներով բոլորին խաղից դուրս հանեցի ու հասա վերջին, բայց դու շերիֆն էիր, հենց սկզբից ինձ էիր ստուգել: Պիտի որ քվեարկությամբ ինձ հանեիր խաղից: Բայց չէ, դու նախընտրեցիր խախտել կանոնները, ու ինձ գիշերը խփեցիր:

[StrangeLittleGirl]

Էսօր հանկարծ հայտնաբերեցի, որ մյուս տարի էս ժամանակները Հայաստանում եմ լինելու: Արդեն վերադարձած: Ու սկսեցի լացել: Անօգնականությունից:

[StrangeLittleGirl]

Էս գիշեր տանը մենակ եմ. Լիլին յարի մոտ ա մնալու, Սոնյան էլ գնացել ա ծնողների մոտ: Մտածեցի՝ մարդ-մուրդ հրավիրեմ, թեյ խմենք, երեկոն միասին անցկացնենք: Մեկ էլ հիշեցի՝ ախր ստեղ ոչ մեկ չունեմ, որ տուն կհրավիրեի: Հետո ինձ մխիթարեցի. ոչինչ, գոնե մի քիչ տկլոր ման կգամ:

[StrangeLittleGirl]

Մարկն ասում էր, որ երբ ջերմաստիճանը մինուս տասից իջնում է, քչերն են համարձակվում հեծանիվով ճամփորդել, չնայած այլևս ճանապարհները սղլիկ չեն լինում:
- Ցրտահարությունից են վախենում,- ասում էր:

Մի ամիս ավտոբուսի ձեռքին գժվելուց հետո որոշեցի գոնե ամսական քարտից հրաժարվել ու նորից անցնել հեծանիվի: Մտածում էի՝ եթե եղանակը շատ վատ լինի, կքայլեմ կամ երբեմն-երբեմն ավտոբուս նստելու ճոխություն ինձ թույլ կտամ: Համենայնդեպս, ուշ ժամերին այլևս չեմ ներվայնանա, եթե ստիպված լինեմ ոտքով գնալ:

Յոենսուում ցերեկները մինուս տասներեք-տասնչորս է: Ձյուն եկել է արդեն ու նստել: Իսկապես, հեծանվորդների թիվը խիստ նվազել է, բայց դա բոլորովին չի նշանակում, որ ավտոբուսից օգտվողները շատացել են: Ամեն անգամ համալսարանի ճամփին տեսնում եմ ոտքով քաղաք իջնող ահել-ջահելների: Ու մտածում եմ՝ բա լավ, էս երկրի քաղաքապետը (կամ ով պատասխանատու է) սիրտ չունի՞, որ տրանսպորտի հարցը կարգավորի: Ախր էսպես չի կարելի: Մտածում-մտածում եմ և ուրախանում, որ դեռ կարող եմ հեծանիվ քշել:

Իսկապես, մինուս տասից ցածր ջերմաստիճանի դեպքում ճամփաները չեն սահում: Միայն պիտի զգույշ լինես, երբ քիչ ձեռք տված ձյան միջով ես անցնում: Էդ ժամանակ հեծանիվը երերում է, ճռճռթում ճիշտ այնպես, ինչպես ինքնաթիռն ամպերի միջով անցնելիս: Այնուամենայնիվ, դա կանխատեսելի վիճակ է, ու կարողանում ես հավասարակշռությունդ պահել, մինչդեռ սառույցի դեպքում ամեն ինչ այնքան արագ է կատարվում, որ գետնին հայտնվելուց հետո նոր հասկանում ես՝ ուփս, սղացի:

Ձյան միջով քշելը մի բան է, ձյան տակ քշելը՝ լրիվ ուրիշ: Էսօր առաջին անգամ էր, որ ճամփին նաև ձյուն էր գալիս: Դա կարող է տհաճ լինել, որովհետև լցվում է աչքերիդ մեջ՝ մարմնիդ միակ մասը, որը չես փակել ցրտից պաշտպանվելու համար: Հասնում ես համալսարան, ու վրադ՝ լիքը ձյուն: Լսարան մտնելուց առաջ պիտի թարթիչներիդ արանքից հատիկ-հատիկ սառցի կտորները հանես: Հետո շարֆդ ես թափ տալիս: Քարացել է: Ճիշտ էնպես, ինչպես փոքր ժամանակ ձյան մեջ խաղալուց հետո էր, որ սիրում էի ծալել, ու սառցի կտորները կտոր-կտոր ընկնում էին:

Համակուրսեցիներիցս շատերն էլ այլևս հեծանիվ չեն քշում: Ասում են՝ ցուրտ է: Նրանք, ովքեր քշում են, էլի բողոքում են՝ ցուրտ է, ու տեղ հասնելուն պես իրենց գույնզգույն շարֆ-գլխարկների վրայից ձյունը թափ տալուց բացի ստիպված են լինում առանձին-առանձին մարմնի տարբեր մասերը հալացնել: Թաքուն ժպտում եմ, որովհետև սովորաբար իմ ոչ մի տեղը, ոչ անգամ ձեռքերս չեն սառցակալում: Ավելին՝ վերելքների ժամանակ նույնիսկ քրտնում եմ: Ուղղակի ցրտից պաշտպանվելու ինչ-որ հետաքրքիր գիտելիքներ ունեմ, որոնք չեմ հիշում՝ երբ եմ ձեռք բերել, բայց հաստատ ինչ-որ մի ժամանակ ցուրտը զգալու համար տնից դուրս գալու կարիք չի եղել:

[StrangeLittleGirl]

Հայերեն բառեր, որոնք ինձ ներվայնացնում են.
հայրենիք
հայրենասեր
պայքար(ող)
վեհ <- Լիլի ցավը տանեմ, պրոբլեմը շատ ճիշտ ներկայացրել ա
սեր
երկրորդ կես
կյանքի ընկեր
անկեղծություն

[StrangeLittleGirl]

«Բարև Անուշ ջան,
ամսի 23-ի ցերեկը կամ երեկոյան կգամ ձեր տուն»:
Ջոկու՞մ եք՝ աշխարհի վերջից հետոյի կյանքս եմ պլանավորում

[StrangeLittleGirl]

Բայց կկարողանա՞մ նորից հարմարվել Հայաստանին: Ինչու՞ եմ հրաժարվում էս խախանդ, սիրուն կյանքիցս: Գալիս եմ Հայաստան ի՞նչ անեմ: Ախր լրիվ հեռացել եմ էդ իրականությունից, ախր մոռացել եմ ինչպիսին էր Հայաստան կոչվող էդ հրեշը:

Էսօր հայտնաբերեցի, որ Հայաստանում կա Գոռ Թամազյան ու կան զանազան մարդկանց վրա նրան քսի տվողներ: Հայտնաբերեցի, որ կա պատանի ընթերցասերների արդեն նախկին նախագահ Մանուկ Մնգոյան, որը արդեն վեր-վեր ա թռնում: Հայտնաբերեցի, որ էս թանկուկրակ Ֆինլանդիայում ներմուծված նուռը նույն գինն ունի, ինչ Հայաստանում: Ու էդ նուռը սկսեցի ագահաբար ուտել, որովհետև գուցե մյուս տարի դա ինձ համար ավելորդ շռայլություն լինի:

Չէ, բայց ախր ինչու՞ եմ հետ գնում Հայաստան: Ինձ պե՞տք ա: Ես ուզում եմ կարողանալ ամեն տարի ուզածիս չափ նուռ ուտել:

[StrangeLittleGirl]

Մի լավ ընկեր ունեի, ինքը շատ լավ գիտեր, որ մի բան խնդրում էր, ասում էի՝ ժամանակ չունեմ, էդ կրուտիտ էր ու իրականում նշանակում էր՝ չեմ ուզում անել: Միշտ ասում էր՝ եթե մի բան ուզում ես անել, նույնիսկ ամենազբաղված ժամանակ կկարողանաս անել:

Ու հիմա, երբ ընկերուհիներիցս մեկին գրեցի, որովհետև մի քանի ամիս չէինք խոսել, չնայած ինքն ամբողջ օրը օնլայն ա, հարցրի՝ ուր ա, ինչու՞ չի էրևում, ասեց՝ ժամանակ չունի: Բայց բոլորից լավ գիտեի նրա առօրյան ու գիտեի, որ ինքը բնավ ժամանակ չունեցողներից չէ:

[StrangeLittleGirl]

Բան եմ հասկացել. եթե ինչ-որ մեկը դեբիլ ա ու ամեն կերպ փորձում ա խելոքանալ, ավելի ա դեբիլանում: Նենց որ երևի ճիշտ ա հաշտվել դեբիլության հետ ու ոտքը վերմակի երկարությամբ մեկնել:

Մեկ ա, այ դեբիլ, քո ոչ մի նոր գիտելիքով չես զարմացնի ինձ:

[StrangeLittleGirl]

Լսեինք նույն երաժշտությունը, անգիր իմանայինք բոլոր երգերը, երգեինք միասին, միասին համերգ գնայինք, կանգնեինք առաջին շարքում, գրկեինք իրար ու երգեինք: Կարդայինք նույն գրքերը, մեզ դուր եկած տողերը կպցնեինք պատերին, քննարկեինք, վիճեինք, գրեինք միասին, քննադատեինք միմյանց: Ճամփորդեինք միասին, նոր քաղաքներ մաշացնեինք երկուսով, կիսեինք հիշողությունները, զգացողություններն ու տպավորությունները: Սիրեինք իրար:

[StrangeLittleGirl]

Մինչ ձեռքս դնում եմ սրտիս ու ինքս ինձ խոստանում, որ 2013-ը լինելու է առանց տղամարդկանց (մաքուր հայերենով՝ առանց անձնական կյանքի), կողքից բոլ-բոլ սեր-մեր են մաղթում: Մարդկանց մաղթանքները հետ տալ կարելի՞ ա:

[StrangeLittleGirl]

Մարդ ինչքա՞ն աներես պիտի լինի, չեմ հասկանում: Սեպտեմբերին երկու շաբաթ պահելուց (և շնորհակալություն չստանալուց) հետո հիմա էլ նեղ ակնաճեղքերը թրթռացնում ա ու ակնարկում, որ փետրվարին ապրելու տեղ չունի:

Տո փախար դու: Գնա, դրսում մնա: Ես որ հաստատ քեզ իմ տուն չեմ թողնելու:

Հա, գիտեմ, չար եմ:

[StrangeLittleGirl]

Թարմացում.

Սատկած մտնում եմ տուն:
- Ցու՞րտ էր դրսում,- հարցնում ա:
- Չէ,- ասում եմ, որովհետև արագ քշելուց քրտնել էի ու ընդհանրապես նույնիսկ -15-ին նենց եմ հագնվում, որ շոգում եմ:
Նեղ ակնաճեղքերը նորից իրար են գալիս: Նշանակում ա՝ ինչ-որ նորություն պիտի հայտնի: Հետն էլ կայծեր ա արձակում: Նշանակում ա՝ լավ նորություն: Մտածում եմ՝ ինչ լավ ա, աչքիս մնալու տեղ գտել ա, էլ իմ վզին չի մնա:
- Որոշել եմ հունվարի վերջին հետդ Խրոնինգեն գալ:
Դեմքս մռայլվեց, մի հազար հատ գույն փոխեց: Զոռով ժպտալով պատասխանեցի.
- Բայց ես ուղիղ չեմ գնում, ճամփին մի օրով Կոպենհագեն եմ մտնելու:
Դե իրականում էնքան էլ սուտ չէր, էրեկ էդ տարբերակն էլ էի հաշվարկում, բայց ծուլությունս ու ճամպրուկիս մեծությունը լավ իմանալով՝ երևի կանգ առնեի ամենակարճ տարբերակի վրա:
- Ուրեմն հետդ Կոպենհագեն կգամ:
Էլի դեմքիս գույնը փոխվեց: Ի՞նչ լուծում կարելի ա գտնել, ո՞նց պոկվեմ:
- Լավ, դեռ պիտի փոփրվի դա:
- Եթե նույնիսկ Աֆրիկա գնաս, հետևիցդ կգամ:

Չհարցրի՝ մնալու տեղ ճարե՞լ ա: Բա որ հետևիցս էլ տունս գա:

Ախր ո՞ր մեղքիս համար: Ախր ի՞նչ սխալ բան եմ արել, որ էս շեղաչ նըվնըվը կպել ա ջանիս