Հոգեվարքից հետո (օրագիր)

[StrangeLittleGirl]

Արեցի էսօր: Տասնհինգ րոպե վազք, հետո՝ մի ժամ յոգա: Չզգացի, թե ոնց յոգայի էդ մի ժամը թռավ: Լավ էր: Հրաշք: Պիտի մարմինդ տանջես, ժեշտին տաս, գորգիկին տաս, մկաններդ ձգմգես, քրտինքդ դուրս թափես, որ ներսդ խաղաղվի: Ու պիտի դա անես ամեն օր, որովհետև երբ չես անում, միանգամից բզիկներդ հետ են գալիս ու կյանքդ թունավորում:

Ասում են՝ ֆիզիկական վարժությունները կոգնիտիվ ֆունկցիաներն են լավացնում: Այ դա չեմ զգում: Մարմինս մի լավ տանջելուց հետո սովորաբար ինձ լավ եմ զգում, բայց կենտրոնացումս ավելի է վատանում: Ու թքած եմ ունենում, որ կենտրոնացումս վատացել է:

[StrangeLittleGirl]

- Ինձ հիշու՞մ ես, Լճերում ենք հանդիպել:
- Հա, հիշում եմ:
- Արի նորից հանդիպենք:
- Արի: Չորեքշաբթի հարմար կլինի՞:
- Բայց գիտես, չէ՞, շիզոֆրենիկ եմ:
- Գիտեմ:
- Ու դեռ ուզու՞մ ես հանդիպել:
- Ուզում եմ:
- Հաստա՞տ:
...
Մեկ-մեկ մտածում եմ՝ հոգեբուժական կրթությունս ինձ ոչ այնքան մասնագիտությամբ աշխատելու համար է պետք, որքան հիվանդ մարդկանց հասկանալու և ուղղակի իրենց կողքին լինելու համար: Պատկերացնում եմ՝ ոնց են բոլորը խորշում Ռասմուսից, ոնց է ինքը մենակ մնացել ու ընկերներ փնտրում: Ու պատկերացնում եմ՝ ոնց է զարմանում, որ իր շիզոֆրենիան ինձ չի վախեցնում:

[StrangeLittleGirl]

Գրեթե միշտ համերգ մենակ եմ գնացել: Ահագին ժամանակ պետք եկավ մենակ գնալու կայֆը հասկանալու համար: Ի վերջո, հասա նրան, որ սկսեցի գնահատել թե՛ մենակ, թե՛ որևէ մեկի հետ գնալը:
Վերջին ժամանակներս մի կարճ պահ էր իմ կյանքում, երբ մենակ չէի գնում, ու ամեն համերգի համար երկու տոմս էի գնում կամ ինձ համար արդեն գնած էին լինում: Ու նույն կերպ շարժվելով հիմա Թորի Էյմոսի Հելսինկիի երկու տոմս ունեմ, բայց մենակ եմ գնալու: Ու սիրտս ցավում է: Չգիտեմ՝ ինչ անեմ: Վաճառել չեմ ուզում, բայց հետս գնացող էլ չեմ գտնում: Կյանքումս մտքովս չէր անցնի, որ նման իրավիճակում կհայտնվեմ:

Է՜հ, ջանս, քո շնորհիվ կամ պատճառով ինչ նոր բան ասես չզգացի (թե՛ դրական, թե՛ բացասական): Բա ո՞նց շնորհակալ չլինեմ քեզ իմ կյանքում երբևէ լինելու համար:

[StrangeLittleGirl]

Իմ երաժշտական ճաշակը սահմանելը շատ դժվար է: Երբ հարցնում են՝ ինչ ես լսում, խառնվում եմ իրար: Մեկ 90-ականների կնանիքին եմ մեջտեղ բերում, մեկ ասում եմ՝ ֆոլկ, ու սաղ պատկերացնում են ազգային տարազներ հագած ծյոծեր ու ձյաձերին, մեկ ասում եմ՝ խառը, ու տպավորություն է ստեղծվում, որ աղբ եմ լսում: Էլ չասեմ, որ երաժշտական ժանրերից շատ գլուխ չեմ հանում: Էլ չեմ ասում, որ երբ լաստֆմ-ի կամ սփոթիֆայի ռադիոներն եմ միացնում, շատ հազվադեպ է պատահում, որ մի սիրելի կատարողի հետ մեկ այլ սիրելի կատարող հայտնվի: Ու խառնվում եմ իրար. ես, որ էսքան սպեցիֆիկ երաժշտական ճաշակ ունեմ, իմ սիրած կատարողներն իրար հետ կապ չունեն: Բա ի վերջո ի՞նչ եմ լսում:

Բայց էսօր մի էսպիսի ցուցակ գտա: Մեջը համարյա բոլոր սիրածս կատարողները կան: Էսպես շատ սիրուն ձևով իմ երաժշտական ճաշակը սահմանվեց. ես ինդի ֆոլկ եմ լսում:

Ջանս, դու էլ նայիր էս ցուցակին ու տես՝ քո սիրելիներից քանիսը կան: Հետո գնա ու ասա, որ մենք տարբեր երաժշտական ճաշակ ունենք:

[StrangeLittleGirl]

Մոտ երեք տարի առաջ Ֆինլանդիայի մի շատ գեղ տեղում էի ապրում՝ Յոենսուում: Հելսինկիից 500 կմ հեռավորության վրա էր ու Հելսինկին ամենամոտ մեծ քաղաքն էր: Դե պատկերացրեք ինչ կորած տեղ էր: Վերջերս մի ֆիննուհու հետ որ ծանոթացա, հարցրի՝ Ֆինլանդիայի որ մասից է, ասեց՝ արևելք, Ռուսաստանի սահմանին մոտ, չես իմանա: Ասեցի՝ լավ, բա գիտես, ես էլ կես տարի Յոենսուում եմ ապրել: Աղջիկը ծիծաղեց, ասեց՝ բա հենց Յոենսուից եմ:

Էդ գեղ տեղում ապրելու ընթացքում էր, որ Անգուս ու Ջուլյա Սթոուններին հայտնաբերեցի: Հիմա երբ էլ լսում եմ նրանց, հիշում եմ էնտեղի սենյակս, պատուհանից դուրս մթությունը, հետո նաև ձյունը:

էսօր նայեցի Անգուսի ու Ջուլյայի համերգային շրջագայությունը, մտածեցի՝ թե էլի գան Կոպենհագեն, գնամ համերգին: Նայեցի ու հռհռոցս դրեցի. Յոենսուում համերգ են տալու: Յոենսուն Երևանից էլ կորած տեղ ա. էնտեղ ոչ ոք համերգ չի տալիս:

[StrangeLittleGirl]

Էսօր էլի վատ էի: Էս վերջին երկու շաբաթը խրոնիկ վատ եմ ու ահավոր վատ եմ: Եթե ինձ ժեշտին չեմ տալիս, տագնապի նոպաներն անպակաս են լինում:

Լճերի մոտ զբոսնում էի ու փորձում հասկանալ՝ ինչու եմ վատ: Դ-ն լրիվ կպչուն միտք է դարձել: Արդեն երկու ամիս է, ինչ իրար չենք տեսել. էսօր է լրանում երկու ամիսը: Ու մտածում եմ՝ իմ կյանքում դեռ էսպիսի դեպք չի էղել, որ էսքան երկար տևի իմ ապաքինման ընթացքը, չնայած շատ ավելի ծանր հարաբերություններ էլ եմ ունեցել: Ճիշտ է՝ պատահել է, որ ասենք բաժանումից ամիսներ անց արթնացել եմ ու վատացել, բայց դա տևել է ամենաշատը մի օր, հետո մտքերս նորից իմ առօրյայով են զբաղեցվել:

Իսկ հիմա օրը քսանչորս ժամ մենակ Դ-ն է մտքիս: Հենց առավոտյան աչքերս բացում եմ, ինքն է: Գործի ժամին, հեծանիվ քշելիս, շեֆիս հետ գիտական թեմաներով խոսելիս, անգամ երբ ընկերներիս հետ խմում եմ կամ նույնիսկ երբ Քրիսի հետ եմ: Ու դա իսկականից ահավոր է:

Էսօր նստեցի ու սկսեցի մտածել, թե ինչու է այդպես: Լավ, սպասելիք չունեմ, էդ ամենն ավարտված-գնացած է: Համոզվել եմ, որ Դ-ի ներկայությունն իմ կյանքում ավելի շատ վնաս է, քան օգուտ: Համոզվել եմ, որ նավակում թիավարողը ես էի, ու ձեռքերս հոգնել էին, էլ չէի կարող շարունակել: Համոզվել եմ, որ ճիշտ եմ արել, որ գնացել եմ: Բա ի՞նչ եմ ուզում, ինչու՞ ուղեղս չեմ անջատում:

Ու մեկ էլ սկսեցի գլխիս տալ: Վերջին երկու շաբաթների ընթացքում համարյա չեմ կարդում, չեմ գրում, գործիս վրա չեմ կենտրոնանում, ընկերներիս հետ քիչ եմ շփվում: Մենակ ջիմի ժամերն եմ ավելացրել, էդ էլ միակ փրկությունն է:

Կարող եմ արդարանալ, որ չեմ կարդում, չեմ գրում, գործիս վրա չեմ կենտրոնանում, ընկերներիս հետ քիչ եմ շփվում, որովհետև վատ եմ: Չէ: Վատ եմ, որովհետև էս բոլորը չեմ անում: Փոխարենն ամբողջ օրը կոմպից կախված հետևում եմ, թե երբ Դ-ն օնլայն դառավ, երբ մտավ բլոգս, երբ լինքը տվեց մեկ ուրիշի, որ մտնի: Թարգեցինք էս ամենը: Անցնում ենք ինտենսիվ գրելուն (մայիսի պատմվածքդ ու՞ր ա, մենակ գաղափարը քիչ ա, գրել ա պետք), կարդալուն (Դյուրասը շուտ արա, պրծի, հլը նայի քանի գիրք ունես կուտակած), ընկերների հետ շփվելուն (ըհը, վաղը Մագդան, ուրբաթ Մայայի հետ Լիտվայի օրերը, շաբաթ սաղի հետ Եվրատեսիլ, կիրակի էլ մի խումբ աղջկերքով հեծանվարշավ դեպի Կլամպենբորգ), գործի վրա ֆիքսվելուն (ես Բյուրը չլինեմ, եթե հոդվածս մարդավարի տեսքով երկուշաբթի չհանձնեմ) ու շարունակում ենք մարմինը ժեշտին տալ: Էսօր կես ժամ վազել եմ էն կարգի, որ շորերս քամեի, կքամվեին: Էսպես պետք ա շարունակել: Ու ոչ մի ավելորդ, սխալ միտք: Դ-ն չկա, պըրծ, ինքն իմ կյանքում էլ չի լինելու:

[StrangeLittleGirl]

Ու երբ առավոտյան աչքերդ բացում ես, ժպտում ես: Սրտխփոց էլ չկա: Դրսում արև է, արդեն ամռան հոտ է գալիս: Արթնանում ես ու զգում, որ լավ ես: Մկաններդ հաճելիորեն բռնված են նախորդ օրվա վազքից: Ու այլևս մտքերդ մի տեղում ֆիքսված չեն:

Գրողը տանի, որևէ խնդիր լուծելու, որևէ բանից ազատվելու առաջին քայլը ցանկությունն է: Գրողը տանի, թող որ այլևս երբեք չհանդիպեմ նման մարդու, այլևս երբեք չսիրեմ այնպես, ինչպես սիրել եմ: Բայց հո իմ կյանքը բավականաչափ լիքն է, որ ինձ լավ զգամ, հո նրանից առաջ եղել եմ երջանիկ, ուրեմն կլինեմ երջանիկ նաև նրանից հետո:

Էսօր հայերենի վերջին դասն էր: Բիրգիտը խնդրեց, որ մեկ-մեկ հանդիպենք, հայերեն խոսենք: Հաճույքով համաձայնեցի:

[StrangeLittleGirl]

Մագդային ասում եմ՝ Թորի Էյմոսի մասին ի՞նչ կարծիքի ես: Ասում ա՝ սիրածս երգչուհիներից ա, սաղ երգերն անգիր գիտեմ:

Հետս Հելսինկի գնացող գտանք

[StrangeLittleGirl]

Վերջին օրերը շատ հավեսն էին: Ոնց որ վերցնեի ուղեղս ու ֆորմատ անեի: Վերջապես կոտրվեց չդադարող մտքերի շղթան, վերջապես կարողացա առավոտյան արթնանալիս այլ բաների մասին մտածել:

Կարողացա, որովհետև հասկացա, որ դեռ երկար չեմ ապաքինվելու, ու տարիներ շարունակ այս պատմությունն ինձ հետապնդելու է:

Կարողացա, որովհետև թույլ տվեցի, որ գնա իմ կյանքից ու անի ինչ ուզում է:

Կարողացա, որովհետև հասկացա, որ դեռ երկար չեմ կարողանալու նորից սիրել, ու դա նորմալ է:

Կարողացա, որովհետև որոշեցի ստեղծագործել, որոշեցի գրել ու տպագրվել, որ բոլորը գլուխ ջարդեն, թե այս կամ այն կերպարի հետևում ով է կանգնած, իսկ ես ոչինչ չասեմ: Մոտավորապես այնպես, ինչպես Ալանիսն է արել You Oughta Know-ի մասին:

[StrangeLittleGirl]

Բազմաթիվ երկրներում ապրած լինելու կայֆերից մեկն էլ էն ա, որ սովորում ես թեթև տանել:

Մի քանի օրից հունիս կլինի, բայց դեռ ձմեռային կուրտկաներով են ֆռֆռում: Ընկերներս տրտնջում են, թե՝ ամառը չի գալիս էս երկրում: Ձեն չեմ հանում. անցյալ տարի հո լավ ամառ ունեցանք: Շարունակում եմ հագնել ձմեռային կուրտկաս ու կհագնեմ էնքան, ինչքան պետք է:

[StrangeLittleGirl]

Ու հանկարծ հայտնաբերում ես, որ իրականում ինչ-որ փուլերով ես անցնում, որ ոչ մի զարմանալի բան չկա վերջին տասը շաբաթների տարօրինակ վարքիդ մեջ, որ բոլորն էլ անցնում են դրանով բաժանումից հետո:

Այս ընթացքում ես և՛ հետազոտողն էի, և՛ հետազոտվողը, ու երբ ինչ-որ հստակ ճանապարհ գծեցի, սկսեցի փորփրել ինտերնետում՝ հայտնաբերելով, որ դա շատ նման է վշտի հինգ հոգեբանական փուլերին: Զարմանքով նկատեցի, որ իմ գծած պատկերը համապատասխանում է հոգեբանների գծածին: Միակ տարբերությունն այն է, որ իրականում փուլերի միջև բաժանման գիծն այդքան էլ հստակ չէ, ու հաճախ հետ ու առաջ ես անում, մեկը մյուսի հետ խառնում, մինչև հաղթահարում ես:

Արդեն հասկանալի էր իրականությունից վերացած լինելը, նրան գրելու անհաղթահարելի ցանկությունը, ամեն ինչում ինքս ինձ մեղադրելը, դրան հաջորդած զայրույթը, Քրիսը:

Ուրախացա նաև նկատելով, որ նախավերջին փուլի վերջերում եմ արդեն: Այսինքն, քիչ մնաց լրիվ հաղթահարելու համար:

Հենց այստեղ է, որ գիտակցում ես, որ մենակ ավելի լավ է, քան մի մարդու հետ, ում չես սիրում ու երևի չես էլ սիրի երբևէ: Հենց այստեղ է, որ առավոտյան արթնանում ես ու որոշում. առաջիկա ամիսներին ոչ մի ալկոհոլ ու ոչ մի տղամարդ:

Կողքից հասարակական ճնշումն է, հարազատներդ իրենց զանազան հարցերով: Ինչ կլինի, մի հարցրեք, մի պարտադրեք, մի փորփրեք: Ի՞նչ գիտեք, թե ինչերի միջով է անցնում դիմացինդ, երբ նորից առաջ եք քաշում «ինչ-որ մեկին կողքին ունենալու», «երբ ես ամուսնանալու» տիպի հարցերը, երբ պնդում եք, թե աշխարհի ամենալավ բանն է սիրած մարդու կողքին արթնանալը: Իսկ գիտե՞ք, թե ինչքան ահավոր է չսիրած մարդու կողքին արթնանալը, երբ աչքերդ բացում ես ու մտածում՝ վերջացավ, էլ հետը չեմ հանդիպելու:

Չգիտեմ, իրոք չգիտեմ, թե ինչու է հասարակությունն էդքան կարևորում «ինչ-որ մեկին կողքին ունենալը» ու կասկածում քո լիարժեքության վրա, երբ մենակ ես: Բայց բաժանումից հետո ապաքինումն ավարտվում է այն ժամանակ, երբ հասկանում ես, թե որքան լավ է մենակ:

Գիտեմ. օգոստոսից սկսած լրիվ լավ եմ լինելու: Գիտեմ. Հայաստան, Ավստրիա, Իռլանդիա ու Անգլիա կատարվելիք ճամփորդություններս ինձ վերջնականապես ապաքինելու են:

Գուցե հետագայում կհիշեմ ու կունենամ պահեր, երբ կկարոտեմ: Բայց դա կմնա միայն որպես սիրուն հիշողություն: Իսկ ժամանակի ընթացքում դառնությունն էլ կանցնի: Եվ կմնամ ես՝ բաղկացած իմ հիշողություններից ու պատմություններից ու երազանքներից:

[StrangeLittleGirl]

Երեկ պոեզիայի երեկոյին չգնացի, որովհետև հնարավոր էր՝ այնտեղ լինեիր: Այսօր էլ Քրիստիանիայի գիտություն ու կոկտեյլներին չգնացի: Քեզ պատահաբար հանդիպելու ցանկությունը փոխարինվում է չտեսնելու ցանկությամբ:

Էսօր Դեհանի հոդվածն էի կարդում: Հիշու՞մ ես, որ Քրիստիանիայում միասին էինք գնացել նրա դասախոսությանը: Էս գիտակցություն կոչեցյալն իրոք զարմանալի բան է:

Կամաց-կամաց վերանում ես ուղեղիցս, դառնում հեռավոր մի միտք: Շուտով կլինեն նաև օրեր, երբ ընդհանրապես քեզ չեմ հիշի: Հետո կգա ժամանակ, երբ պատահաբար կմտաբերեմ միասին անցկացրած ինչ-որ դրվագ ու ինքս ինձ հարց կտամ՝ բայց ինչու՞ եմ էսպիսի տարօրինակ բաներ հիշում:

Չգիտեմ՝ էս պրոցեսի էս կարգի գիտակցական լինելը լավ է, թե վատ: Մի կողմից վատ է, որովհետև մտածում եմ մտածելու մասին, ու թվում է՝ դա դանդաղեցնում է ընթացքը: Մյուս կողմից լավ է, որովհետև գիտեմ, որ ի վերջո անցնելու է, ի վերջո հասնելու եմ մի պահի, երբ պատրաստ եմ լինելու նորից սիրել:

Ինքս ինձ ժամանակ եմ տվել մինչև օգոստոս:

Իսկ շաբաթ օրը Թորիի համերգն է Էգեսկով պալատում: Կախարդական բան պիտի լինի Թորիին միջնադարյան այդ տարածքում լսելը: Անհամբեր սպասում եմ:

[StrangeLittleGirl]

Ինչ քեզ մտքերիցս հանել եմ ու լավ եմ, սկսել ես երազներիս մեջ խցկվել, ու դա լավ է. նշանակում է՝ նախավերջին փուլն էլ է արդեն ավարտվում: Բայց երազներս հարամ անելը հեչ հաճելի չէ: Գալիս ես տարբեր իրավիճակներում, խնդրում, որ հաշտվենք, իսկ ես մտածում եմ, մտածում եմ, մտածում եմ: Կար ժամանակ, երբ իրական կյանքում էի սպասում քեզ: Չեկար: Հիմա արդեն ինձ համար մեկ է կգաս, թե չէ: Ավելի ճիշտ, եթե գաս, վախենում եմ՝ չոր դիմավորեմ քեզ: Երևի դու էլ ես դրանից վախենում:

Մագդան չի գալու Հելսինկի: Գնում եմ մենակ: Իմ ամենաարկածային ճամփորդությունն է լինելու. հյուրանոց չեմ վերցրել: Չուզեցի երեք-չորս ժամվա համար վերցնել: Մնացած թորիասերների հետ կթափառեմ քաղաքում, հետո կգնամ օդանավակայան:

Իսկ վաղվա համերգը կախարդական է լինելու: Էգեսկովում դու չես եղել, չէ՞: Ես էլ: Բայց ինչ եկել եմ, բոլորը խորհուրդ են տալիս էդ պալատն այցելել: Կյանքում մտքովս չէր անցնի, որ Թորիի համերգի համար էնտեղ կհասնեմ: Կփորձեմ խոսել հետը, կպատմեմ, որ Հելսինկիում կողքից աթոռը դատարկ է մնալու, բայց նախօրոք պլանավորածի պես կխնդրեմ Դամիեն Ռայս երգել: Կտեսնես վիդեոն ու կիմանաս, որ քեզ համար է:

[StrangeLittleGirl]

Էրեկ մի շատ կարևոր բան հասկացա. համերգներն իմ օդ ու ջուրն են, իմ գիտելիքի, էմոցիաների, հանգստության ու անգամ ստեղծագործականության աղբյուրը:

Երեկվա համերգից էնքա՜ն լցված եմ եկել, որ մի ամսվա կհերիքի էներգիաս: Դա դեռ հերիք չէ, վաղն էլ երկրորդ համերգին եմ գնում:

Ու խոսքը մենակ բուն համերգի մասին չէ, այլ ողջ ճամփորդությունը, դրան նախորդած ժամերը, համերգասրահի տարածքը, համերգից հետո, էս բոլոր-բոլորը:

Երեկ մի ամբողջ օրվա ընթացքում մի քանի տարվա գիտելիքափիլիսոփայական թռիչք կատարեցի: Աննկարագրելի փոփոխություն է:

Կարողացա սահմանել երևույթներ, որոնք ինձ համար արժեքներ էին, բայց երբեք չեմ կարողացել բառերով արտահայտել:

Հասկացա, որ համերգ մենակ գնալը հատուկ քաջություն է, ու հենց նրանք, ովքեր մենակ են գալիս, ամենապակաս մենակն են զգում, որովհետև մնացած մենակ եկածների հետ մեկ են դառնում:

Հասկացա, որ ինչքան էլ ազատ ու անկաշկանդ լինեմ, դեռ ահագին կապանքներ ունեմ, որոնցից ազատվել է պետք:

Հասկացա, որ ես էլ իմ Եսի տարբեր դրսևորումներն ունեմ, ու չեմ ուզում, որ դրանք միաժամանակ դրսևորվեն: Բայց հասկացա նաև, որ միաժամանակ դրսևորումը հենց կատարելությունն է:

Հասկացա, որ համերգի ժամանակ կարող եմ լացել նաև անծանոթ մարդուն նայելով ու զգալ էն, ինչն ինքն է զգում:

Հասկացա, որ իմ կյանքում շատ արժեքներ, մարդիկ, մտքեր ու գաղափարներ կան, որ գնում ու գալիս են, բայց իմ մանկությունիցս հետս բերած երգերը միշտ մնալու են հետս:

Հասկացա, որ երգերը չեն, որ դարձրել են ինձ էն, ինչ դարձել եմ հիմա, այլ ընտրել եմ այդ երգերը, որովհետև դեռ փոքրուց ես էն էի, ինչ դառնալու էի հիմա:

Հասկացա, որ ստեղծագործականության մեջ ամենակարևորը քո ընթերցողը, լսողը, դիտողն է, որը սպասում է ամեն նոր գործի: Պետք է աշխատել հենց նրանց համար, իսկ մնացածը երկրորդական է:

Ու հասկացա նաև, որ համերգները բուժում են:

Հիշու՞մ ես Էլթոն Ջոնի համերգը, երբ լացում էինք իրար նայելով: Էդ էն օրն էր, երբ հասկացել էինք, որ իրար սիրում ենք:

Վաղը հունիսի ութն է՝ այն օրը, երբ պիտի միասին համերգ գնայինք: Տոմսը գնող մեկին ճարել եմ:

[StrangeLittleGirl]

Երեկ կարևոր օր, որոշիչ օր էր: Դա այն օրն էր, երբ պիտի միասին համերգ գնայինք: Մինչև երեկ հոգուս խորքում թաքուն հույս էի փայփայում, որ կգրես ինձ, կհարցնես Հելսինկի միասին գնալու մասին: Չգրեցիր, ու գնացի մենակ:

Հիշում եմ՝ մեր կռիվների ժամանակ ասում էիր, թե՝ քեզ հետ ուրիշ համերգ գնացող ճարի: Ասում էիր այնպես, ասես անփոխարինելի ես:

Բայց ես վեր կացա, մենակս հասա Հելսինկի: Ճամփին Թորիի գիրքն էի կարդում ու լացում: Ներսիցս ինչ-որ կուտակված բան դուրս էր թափվում, ազատվում էի: Էն նույն զգացողությունն էր, որ ունեցա Once կինոն նայելիս:

Ինքնաթիռս ուշացավ: Իսկ ֆինները զարմացել էին, թե ոնց էդքան արագ օդանավակայանից համերգասրահ հասա: Հելսինկին գիտեի: Դուրս գալիս էր ծանոթ լեզու լսելը ու կամաց-կամաց կորած բառերը վերականգնելը: Գնացի սնունդ գնելու: Սուպերմարկետում կարիք չունեի գլուխ ջարդելու, թե ինչն ինչ է: Հիշում էի բառերը, հիշում էի պուլլաներն ու Կարելիայի բրնձով կարկանդակները:

Հելսինկիով քայլելիս լացում էի: Դուրս էի թողնում քեզ, ազատվում էի քեզնից:

Սեմիի ու Ռիկկայի հետ թաց խոտի վրա պիկնիկ արեցինք: Առաջին անգամ էինք իրար տեսնում, բայց ոնց որ հազար տարվա ընկերներ լինեինք:

Տոմս վաճառեցի Վիվիին, բայց կողքիս նստատեղը դատարկ էր: Մյուս կողքինս:

Թորիի ձայնը վերջն էր համերգասրահում: Վերջ համերգ էր, հաստատ մինչև հիմա գնացածներիցս լավագույնը: Համերգի ընթացքում չլացեցի. քեզ արդեն դուրս էի շպրտել:

Հետո Սեմիի, Ռիկկայի, Կլեմենսի, Յանի ու Տուլլայի հետ գնացինք գեյ կարաոկե:

Կլեմենսը պատմեց, որ դեռ Դանիայում գնացքում իմացել էր, որ Թորիի համերգին եմ գնում, որովհետև տեսել էր գիրքը:
- Սկզբում փորձում էի հասկանալ՝ ինչ լեզվով է:
- Գիրքը հատուկ էի բռնել, որ համերգ գնացողները ճանաչեն ինձ, իրար հետ գնանք:
- ... Հետո տեսա՝ The Power of Orange Knickers, ասացի՝ յա:
- Փաստորեն ներսն ես հասցրել նայել, իսկ ես կազմի վրա էի հույսս դրել:

Մինչ մնացածները լրջի մեջ երգեր էին պատվիրում, մենք երեկոն թորիախեղդ արեցինք մեր խմբակային երգերով ու մռնչոցներով: Իսկ երբ կարաոկեն փակվեց, տեղափոխվեցինք մեկ այլ գեյ բար, որտեղ մարդիկ պարում էին: Սեմին Professional Widow-ն պատվիրեց: Հենց դիջեյը միացրեց, որտեղից որտեղ գոռոցներ լցվեցին ու ակումբի տարբեր անկյուններից թորիասերները հավաքվեցքին, ու բոլորով միասին գոռացինք՝ it's gotta be big:

Երբ դուրս եկանք, արևը շողում էր երկնքում: Հելսինկիում մութը չի ընկնում:

Ինքնաթիռում արդեն ահավոր գոհ էի ճամփորդությունիցս: Ու մտածում էի. եթե հետս լինեիր, էսքան լավ չէր անցնելու: Մտածում էի. լավ է, որ չկաս իմ կյանքում: Սրանից հետո երբեք-երբեք որևէ համերգի համար երկու տոմս չեմ առնելու: