Հոգեվարքից հետո (օրագիր)

[StrangeLittleGirl]

Իմ հարկում մի տղա է նստում, անունը չգիտեմ: Ինքն իմը գիտի, շատ սիրուն, անսխալ արտասանում է: Ինքը գրականության PhD ուսանող է, մեկ էլ մետալիստ, որովհետև Կոպենհել փառատոնին էր գնում էն օրը:
Ես հազվադեպ եմ մեր հարկում լանչ անում: Դրա համար շատ չենք տեսնում իրար: Բայց էս շաբաթ ամեն օր մեր հարկում եմ:

Հեչ, բան չեմ ասում

[StrangeLittleGirl]

Անգլերենում մի լավ բառ կա. soulmate: Այ հենց դա ես ինձ համար: Գիտես, ժամանակ առ ժամանակ շատ ուժեղ կարոտում եմ քեզ: Էդ պահերին կարճ ու չոր մեյլ եմ գրում, որ իմանամ՝ ոնց ես: Դու էլ կարճ ու չոր պատասխանում ես, հետո էլ հարցնում, թե ես ոնց եմ: Մենք մի անգամ միմյանց համար պարզաբանել ենք, որ երկուսս էլ բառեր շռայլողներից չենք: Ու շարունակում ենք արտահայտվել ամենաժլատ բառերով: Համարձակությունս չի հերիքում ասել. «Վեր կաց, արի Կոպենհագեն»:

[StrangeLittleGirl]

Մի խելացի մարդ, բայց չգիտեմ՝ ով, կյանքը համեմատել է սպիրալի, ոչ թե շրջանի հետ, այսինքն՝ մենք անընդհատ հայտնվում ենք նույն կետում, բայց մի «լեվել» բարձր: Ու իմ հիմիկվա կյանքը ճիշտ երկու տարի առաջվանի կրկնությունն է, բայց «սխալներն» ուղղելով, ինձ ավելի առաջ, ավելի վեր տանելով:

Երկու տարի առաջ Եվրոպայի փոքր-ինչ ավելի հարավային մայրաքաղաքում՝ Բեռլինում էի ապրում: Ու սարսափելի դեպրեսիայի մեջ էի: Հիշում եմ՝ դրսում արև, սիրուն եղանակ, իսկ ես տնից դուրս գալ չէի ուզում: Մարդկանց հետ զոռով էի շփվում: Մենակ թողնեին՝ ամբողջ օրը երաժշտություն լսեի ու կարդայի:

Հիմա Եվրոպայի փոքր-ինչ ավելի հյուսիսային մայրաքաղաքում՝ Կոպենհագենում եմ ապրում: Տրամադրությունս միշտ լավ է: Հենց դրսում արև է լինում, բանուգործ թողնում, գնում եմ թափառելու: Մարդկանց հետ շփվում եմ հաճույքով, բայց չափավոր: Երաժշտություն լսում եմ շատ, կարդում եմ քիչ:

Երկու տարի առաջ տրամադրությանս անկումներից մեկի ժամանակ շատ իմպուլսիվ կերպով Հայաստանի տոմս գնեցի ու այն ժամանակը, որ պիտի անցկացնեի էսսեներս գրելու վրա, վատնեցի Երևանում: Վատնեցի Հայաստանը սիրելու վրա: Իսկ արձակուրդի վերջում որոշեցի, որ անպայման հետ եմ գալու Հայաստան: Որոշեցի չորս տարբեր մարդկանց հետ զրուցելու արդյունքում, որոնցից մեկն այլևս Հայաստանում չի ապրում, իսկ մյուսից հիասթափվեցի մինչև հոգուս խորքը:

Հիմա Հայաստան գնալու ցանկություն ընդհանրապես չունեմ: Որոշել եմ. մյուս ամառվանից ոչ շուտ: Հիմա գիտեմ, որ այլևս երբեք վերջնականապես չեմ վերադառնա Հայաստան: Գիտեմ իմ սեփական դառը փորձից հետո: Բայց գիտեմ նաև, որ Հայաստանում ունեմ հրաշալի ընկերներ, որոնց մի մասը շուտով կհամալրեն մեր շարքերը:

Երկու տարի առաջ հուլիսի 11-ին գնացի Բեռլինից ու բաց թողեցի փողոցներում երգող Փասենջերին: Այս տարի հուլիսի 11-ին ներկա գտնվեցի Փասենջերի մինչև այսօր տեղի ունեցած ամենամեծ համերգին՝ 18 000 հոգով:

Երկու տարի առաջ կարծում էի, որ հիմար եմ ու անգրագետ, որ երբեք ոչ մի ոլորտում հաջողություն չեմ ունենա: Իսկ հիմա էներգիան ներսումս եռում է: Ու ես գիտեմ, որ յուրաքանչյուր անհաջողություն ընդամենը նշանակում է՝ պետք է նորից փորձել: Ես պատրաստ եմ բարձունքներ նվաճելու, որ ոլորտում էլ լինեմ:

Երկու տարի առաջ հանկարծ իմ բոլոր երազանքներն իրականացան, ու ես առանց երազանքների մնացի: Հիմա նոր երազանքներ եմ կառուցել ու պիտի հասնեմ դրանց:

[StrangeLittleGirl]

Արևածագն ինչ էժան բան ա Սկանդինավիայում:

Հիշում եմ՝ Երևանում արևածագ տեսնելու համար ինչ քայլի ասես չէի դիմում. էլ մեռնելով սաղ գիշեր արթուն նստում, էլ առավոտվա հինգի վրա բուձիլնիկ դնում: Իսկ Կոպենհագենում հերիք ա գիշերը մի քիչ նստել, մեկ էլ տեսնում ես՝ լույսը բացվում ա: Ձմեռներն էլ եթե արթնանում ես էն ժամանակ, երբ արդեն լույսը բացված ա լինում, ուրեմն շատ ուշ ես արթնանում:

[StrangeLittleGirl]

Փաստորեն, ուղիղ տասնմեկ ամիս պետք եղավ, որ ֆեյսբուքիս նոր պրոֆիլը դառնա նույն զիբիլանոցը, ինչ նախկին պրոֆիլս էր: Ինչքան ուզում ես, հայդ արա տարբեր մարդկանց գրառումներ, ջնջի ներվերիդ վրա ազդողներին: Մեկ ա, գալիս ա մի պահ, երբ ֆեյսբուքը սկսում ա ժամանակդ ու ներվերդ ուտել: Ու հասկանում ես՝ պետք ա գնալ էնտեղից: Առնվազն արձակուրդ վերցնել: Առաջին անգամ նոր պրոֆիլս ապաակտիվացրեցի: Գտեք ինձ մեյլով, ակումբում, բլոգումս, հեռախոսով, մենակ ոչ ֆեյսբուքում:

[StrangeLittleGirl]

Սրահում ասեղ գցելու տեղ չկա: Ամեն շարժում անելիս շուրջդ ես նայում, որ հանկարծ կողքիններիդ, դիմացինիդ ու հետևինից չկպնես: Վիլյամը քայլում ա արանքներով՝ առանց իրա սեփական հրահանգները կատարելու: Մտածում ես՝ երևի ինքն էլ օրը հինգ-վեց ժամ դաս ա տալիս, ոչ բոլորի ժամանակ ա ինքը դիրքերն անում: Մեկ էլ նայում ես, տեսնում ես՝ յոգայի դասատուին ոչ հարիր փոր ունի: Կեղտոտ լակոտը, ախր լավն են իրա դասերը:

[StrangeLittleGirl]

Խառը, իրար հետ կապ չունեցող բաների մասին գրառում: Էնքան որ

Էս վերջերս արդեն որերորդ մարդն ա ինձ ասում, որ աշնանը տեղափոխվում ա Պոտսդամ: Իսկ ես սուտի պատճառներ եմ ման գալիս էդ կողմերում հայտնվելու: Ասենք, փորփրում եմ, թե ով Բեռլինում համերգներ ունի կամ ինչ կոնֆերանսներ կան: Չե՞ս կարող էդ ամեն ինչը մի կողմ շպրտել, մի շաբաթով գնալ Պոտսդամ հենց ընկերներիդ տեսնելու նպատակով:

***
Էսօր մի գրախանութ եմ գտել: Չէ, գրախանութ չէ, գրական փողոց: Գժանոց էր: Շունչ կտրվելու աստիճանի լավ տեղ էր: Մի օր դրա մասին մանրամասն կգրեմ բլոգումս: Գրական փառատոնից հետո:

***
Մեկ-մեկ մտածում եմ՝ բռնեմ, 90-ականների սաղ երաժշտությունս ջնջեմ, ազատվեմ դրանից: Մեկ-մեկ թվում ա, թե ինչ-որ ավելորդ ծանրություն եմ հետս քարշ տալիս, խանգարում ա: Նոր փլեյլիսթ եմ սարքել, անունը դրել 21-րդ դար, մեջը մենակ նոր կատարողներ են:

***
Երեկոյան փռվել էի այգում խոտերի վրա, գիրք էի կարդում: Հավես էր: Հիմա էլ տանը մահճակալին եմ փռվել, ֆոնային երաժշտություն միացրել ու կարդում: Հետն էլ խնձորի հյութ եմ խմում լիմոնով: Հավես ա:

***
Կան քաղաքներ, որ վախենում ես գնալ, որովհետև այնտեղ բնակվում են մարդիկ, որոնց չես ուզում տեսնել, բայց մյուս կողմից, կնեղանան, որ իմանան եկել ես, բայց չես ասել: Երևի ավելի լավ է ուղղակի չգնալ այդ քաղաքները:

***
Ես միշտ ուրախանում եմ, որ ծանոթ մարդիկ են գալիս Կոպենհագեն: Ու կապ չունի՝ ովքեր են: Դա նաև օգնում է հասկանալ, որ այն մարդիկ, որոնց մի ժամանակ ատում էիր, հիմա ոչ մի բացասական հույզ չեն առաջացնում քո մեջ: Դա օգնում է հասկանալ, որ անկախ ամեն ինչից, շատերի ինադու քո կյանքը նրանցինից լավն է, և դու դրա համար պիտի շնորհակալ ու երջանիկ լինես:

***
Նա հարցրեց, թե արդյոք Հայաստանի ու այստեղի դասախոսների միջև տարբերություն կա: Իսկ ես ողջ կռիսությունս գործի դրեցի և խոստովանեցի, որ Հայաստանի դասախոսներն ուսանողների մեջ սպանում են մտածելու ցանկացած ունակություն:

[StrangeLittleGirl]

Չես պատկերացնի, թե ոնց եմ սիրում քո սերը: Կյանքում ինձ ոչ ոք նենց չի սիրել, ոնց որ դու, ոչ ոք նենց չի դիմացել իմ հիստերիկաներին, ոնց որ դու: Ինչքան էլ կոպտել եմ, նվաստացրել, գոռգոռացել, դու մեկ ա հետ ես էկել: Հետ ես էկել, որովհետև սիրում էիր ու դեռ սիրում ես: Մի անգամ հարցրի՝ բայց ինչու՞: Սկսեցիր թվարկել բոլոր արժանիքներս: Չէի պատկերացնում, թե էդքան լավ կընկալես ինձ, չէի պատկերացնում, թե կնկատես էն բոլորը, ինչ շատ տղամարդիկ չեն նկատում: Գրողը տանի, գժվում եմ, թե ոնց ես ինձ սիրում, ինձ ահավոր դուր ա գալիս դա: Բայց կներես, ինձ քեզ հետ հետաքրքիր չի: Ես տեսնում եմ, թե ոնց ես անընդհատ քեզ վրա աշխատում, որ «հասնես» ինձ: Կներես, հազար անգամ կներես, որ էսքան խաղում եմ հետդ, որովհետև հաստատ մի օր անվերադարձ եմ գնալու:

[StrangeLittleGirl]

Իսկ ես դարդ էի անում, թե էս տարի էլ ամառ չեմ տեսնի: Վախենում էի՝ ոսկորներս սառեն սկանդինավյան ցրտից: Պատրաստվում էի անձրևներին, վստահ էի, որ սանդալ հագնելն էդպես էլ երազանք կմնա:

Արի ու տես, որ Կոպենհագենում տաք էր ամբողջ ամառ, իսկ վերջին երկու շաբաթը նույնիսկ շոգ է: Այն աստիճանի, որ ինքս ինձ բռնացնում եմ դեպի ստվերը փախչելիս: Այն աստիճանի, որ սկսում ես երազել անձրևի մասին (որն իրեն ուշացնել չի տա, հուսով եմ): Այն աստիճանի, որ գիշերը չես կարողանում քնել: Ու այս բոլորը քեզ դուր է գալիս:

Բայց դե... էս տարի էլ ծիրան չկերա:

[StrangeLittleGirl]

Ո՜նց եմ սիրում էս մեր Phinal Phriday-ները: Իմ դանիական սոցիալիզացիայի ամենալավ օրերն են: Ու էնքան հավես ա, երբ քեզ նմանների հետ ես հանդիպում, խոսում լիքը լուրջ թեմաներից ու քեզ հիմար զգում մյուսների կողքին: Մեկ-մեկ մտածում եմ՝ էսպիսի մարդկանց հետ շփվելն ինձ խոցելի ա դարձնում, որովհետև երբ մի օր դուրս գամ «մեծ աշխարհ» ու տեսնեմ, որ ոչ բոլոր դանիացիներն են էսպիսին ու ընդհանրապես ոչ բոլոր մարդիկ, ուժեղ շոկ կապրեմ: Բայց դե, մյուս կողմից մենք շփվում ենք մենակ մեզ հետաքրքրող մարդկանց հետ, չէ՞:

Էսօր երեք հոգու հետ ծանոթացա, որոնց նախկինում չէին տեսել: Հենց իմացան, որ Հայաստանից եմ, առաջինը.
- Երևանի՞ց:
Երկրորդը.
- Գիտե՞ս, որ Սինգապուրում հայ համայնք կա ու մի հայկական եկեղեցի: Երկնաքերների արանքում ա մնացել էդ պստիկ եկեղեցին, ու երևի իրանց ամենահին շինություններից ա:
Երրորդը.
- Դուք հրաշալի ձեռագրեր ունեք:

Կրթական համակարգերից խոսեցինք: Դանիացիներն ու գերմանացիները բողոքում էին, որ հաճախ համալսարաններում հանդիպում են մարդիկ, որոնք սովորելու ցանկություն հեչ չունեն, բայց քննություններից չեն կտրում, որովհետև ընդունված չէ դա: Ու էդպես դիպլոմ են ստանում:

Մտածում եմ՝ Հայաստանում էլ էդպես չի՞: Մենակ մի տարբերությամբ. Դանիայում ու Գերմանիայում գոնե դասախոսներն իրենց գործը գիտեն:

[StrangeLittleGirl]

Ես շոգ սիրում եմ: Իրոք սիրում եմ: Երբ 40 աստիճանի ժամանակ բոլորը սառնարաններում թաքնվում են ու վախենում դուրս գալ, ես կարող եմ ժամերով թափառել Երևանի փողոցներում, երբ Խրոնինգենում հասնում է 30 (իսկ էնտեղ խոնավ է), ու համալսարանի բոլոր համակարգիչները դադարում են աշխատել, ես իմ համակարգչով եմ գրադարանում նստում: Մի խոսքով, ես սիրում եմ շոգն անկախ խոնավությունից, աշխարհագրական դիրքից ու հանգամանքներից: Բայց էն, ինչ երեկ տեղի ունեցավ, առաջին անգամ էի տեսնում:

Կոպենհագենում հերթական շոգ օրն էր: Արդեն երկու շաբաթ է, բոլորը դժգոհում են, թե ինչքան շոգ է, աշխատել չի լինում և այլն: Իսկ ես ուրախ էի. ամառ էի տեսնում: Չնայած շոգին, երեկ եղանակի տեսությունը նաև անձրև էր կանխատեսել: Հետևաբար, շոգ էր ու ամպամած:

Ընդմիջումից հետո ոչ ոք չէր ուզում տեղից շարժվել: Բայց մի կերպ ինքներս մեզ համոզելով մեզ տշեցինք մեր մեղմ ասած ոչ այնքան զով օֆիսները: Այդ ժամանակ առաջին անգամ զգացի, որ ուղեղս «կանգնել» է: Թվում է՝ բավականաչափ թթվածին չի հասնում ուղեղիս: Հետո զգացի, որ ծանր եմ շնչում: Աշխատել չեղավ: Դուրս եկա, գնացի յոգայի: Առաջին դասից հետո գլխացավ էր սկսվել: Մտածեցի՝ գնամ տուն, երկրորդը բաց թողնեմ. միևնույն է, տոմսն արդեն տպել էի, չներկայանալու համար չէին տուգանի: Հետո հիշեցի, որ flow-ն լավ եմ տանում, երբ վատ եմ լինում: Հատկապես Էլլիի դասերը: Մնացի: Առաջին րոպեներին լավ էի, բայց հետո անընդհատ լինում էին պահեր, երբ քիչ էր մնում՝ ընկնեի: Անընդհատ անցնում էի երեխայի դիրքին: Էլլին նկատեց, մոտեցավ, տեսավ՝ շիշս դատարկ է, առաջարկեց լցնել և վերադառնալ: Մի քանի վայրկյանով դրսում գտնվելն ու ջուրը մի քիչ օգնեցին: Բայց էլի. մի քանի դիրք անելուց հետո մկաններս թուլացան, պահել չէր լինում:

Դասը վերջացավ: Նայեցի մյուսներին: Հասկացա, որ մենակ ես չէի վատ: Ինձ դուրս նետեցի ու կանգնեցի պատուհանի մոտ, սկսեցի խորը շնչել: Այդ ժամանակ նկատեցի, որ պատուհանից էլ օդ չի գալիս: Արագ-արագ իրերս հավաքեցի, դուրս եկա: Հեծանիվ նստել չէր լինում: Նստեցի գետնին, սպասեցի, որ մի քիչ լավ զգամ: Մի երկու րոպե անց բավականաչափ ուժ ունեի, որ հեծանիվին նստեի, բայց կանգնել հեչ չէր լինում: Դիքեր էլ չէի կարողանում բարձրանալ: Իջնում էի, նստում գետնին, մի քանի քայլ անում, նորից նստում: Էդպես մի կերպ հասա մեր շենքին: Իսկ ներսում էլի օդ չկար, ավելի վատ էր: Սենյակումս հոսանք ստեղծեցի: Քամի չկար: Կոպենհագենն առանց քամու: Նման բան չէի տեսել: Մեր փողոցով շտապօգնության մեքենա անցավ: Արդեն հաշիվը կորցրել էի, թե որերորդն էի տեսնում:

Մեկ էլ հիշում եմ, որ սառը սրբիչ դրեցի գլխիս ու լիքը լիմոնաջուր խմեցի: Հետո արդեն առավոտ էր:

[StrangeLittleGirl]

Երբ առաջին անգամ նայեցի դեմքիդ ու պեպեններդ նկատեցի, ինձ թվաց՝ ես եմ: Ինչ-որ հեռավոր նմանություն զգացի:

***
- ...Ոչինչ, եթե նույնիսկ Կոպենհագենում համերգ չլինի, կարող ես ինքնաթիռ նստել ու գնալ ուրիշ երկրում նրանց համերգին ներկա գտնվելու:
Հավատս չէր գալիս, որ նման խոսքեր էի լսում: Ինձ միշտ գժի տեղ են դրել, որ հանուն համերգի քաղաքից քաղաք եմ գնում:
- ...Գիտես, ծանոթություններս օգտագործել եմ իմ սիրած կատարողներից մեկին կուլիսներում տեսնելու համար: Վերջում ձեռքս մեկնեցի: Բայց ինքը դրա փոխարեն գրկեց: Գժվելու բան էր:
Գրողը տանի...

***
- Muse-ի երկրորդ ալբոմն եմ ամենաշատը սիրում... գիտես, նրանց համերգներին ներկա եմ գտնվել, երբ դեռ այդքան էլ հայտնի չէին:
- Ուրեմն դա պիտի որ ահագին վաղուց եղած լինի... Ես հիշում եմ, երբ Showbiz-ը թողարկվեց:
- Հա, դպրոցական էի:

***
Նստեցի հեծանիվ, իսկ դու քայլում էիր լճի ափին՝ նայելով մայր մտնող արևին: Երբ անցա մոտովդ, շրջվեցիր ու ձեռքով արեցիր: Գժվելու բան են Կոպենհագենի մայրամուտները:

Գրողը տանի, գրողը տանի...

[StrangeLittleGirl]

Մեկ-մեկ պետք ա էլի լինում սենց գրել, թեթևանալ, որ կարողանաս կենտրոնանալ գործի վրա:

Էսօր առավոտվանից չեմ կարողանում աշխատել, որովհետև վատ եմ: Երեկվա կատարվածից հետո վատ եմ:

Երեկ հրաշալի օր էր, ամեն ինչ շատ լավ անցավ, անհավատալիորեն լավ: Բայց էսօր վատ եմ, որովհետև երեկը չի շարունակվում, որովհետև դա տեղափոխվեց օգոստոսի նախավերջին վիքենդ, այն էլ դեռ հարց է՝ ինչ կլինի:

Վատ եմ, որովհետև Լիզա Հաննիգանն անսպասելիորեն շատ ավելի լավն է, քան սպասում էի: Վատ եմ, որովհետև գիտեմ, որ անունն ինչ-որ տեղ լսել կամ տեսել եմ, բայց չեմ կարողանում հիշել, թե ով է, ինչ է:

Վատ եմ, որովհետև ցրտել է, իսկ ես թեթև եմ հագնված, հետևաբար Դերինի պիկնիկին դժվար կարողանամ գնալ:

Վատ եմ, որովհետև էսօր սիրուն մայրամուտ չեմ տեսնի:

Վատ եմ, որովհետև վստահ չեմ՝ ուզում եմ գնալ Լոնդոն, թե ոչ: Երևի մեծացել եմ ու գժությունների պատրաստ չեմ:

Վատ եմ, որովհետև ամեն ինչ շատ տարօրինակ է այսօր, իսկ կիսատ հոդվածն արդեն երրորդ օրն է չեմ կարողանում կարդալ:

Վատ եմ, որովհետև ամեն ինչ չափից դուրս լավ է: Դեռ:

[StrangeLittleGirl]

Բայց դու ինչքա՜ն, ինչքա՜ն անասուն դուրս էկար: Ուրեմն քեզ կատաղած մե՞յլ էր պետք, որ զանգեիր ու նվնվայիր, թե ընդամենը մի անգամ ա եղել, որ խոստացել ես զանգել ու չես զանգել: Իսկ դա, քո կարծիքով, քի՞չ ա: Էրեկ ատամներս սեղմելով փորձեցի հերթական սպոնտանությանդ հետ հաշտվել՝ մտածելով, որ դա վերջինն ա, որ գալու ես, ու ասեմ՝ վսյո: Ու դա հերիք չի, հիմա էլ էլի կորե՞լ ես, էլի չե՞ս ասում՝ գալիս ես, թե չէ: Գրողը տանի, ռադ էղի: Հետանցքդ կտեսնես, իմ էրեսը չես տեսնի: Թող ես հանգիստ կյանքս շարունակեմ:

...
Տոմսերն արդեն գնված են, հոսթելը վերցված է: Մնաց վիզան տան:

[StrangeLittleGirl]

Վերջերս մի հարցում էին ուղարկել մեր համալսարանի PhD աշխատողների համար: Իմաստն էն էր, թե ոնց ենք կյանքն ու աշխատանքը բալանսավորում: Հարցերից մեկն էն մասին էր, թե անցյալ շաբաթ քանի անգամ ենք սոցիալիզացվել: Հաշվեցի-հաշվեցի, տեսա՝ հինգ: Ռեկորդային թիվ ա իրականում, որովհետև նորմալ շաբաթվա ընթացքում մեկ-երկու անգամ եմ սոցիալիզացվում: Բայց դե հո չէի՞ ասելու, որ բացառիկ շաբաթ էր, որ պատահաբար հենց էն շաբաթն էր, երբ բացօթյա յոգա կար, հայ համայնքը միջոցառում էր կազմակերպել, խելքիս փչել էր միթափի ընթրիքի գնալ, ամսվա վերջին ուրբաթն էր, իսկ միջազգային բաժինն էլ մշակութային շրջագայություն ուներ: Էդպես, նշեցի հինգ, անցա առաջ:

Մեկ էլ էս շաբաթն եմ հաշվում: Արդեն երեք անգամ սոցիալիզացվել եմ: Շաբաթ-կիրակի էլ Լիզիի հետ պայմանավորվել եմ, որ պլյաժ գնանք, հետն էլ պիտի Կլաուդիային հանդիպեմ: Էլի հինգ ա անում: Մտածում եմ՝ արդեն չափից դուրս շատ ա դառնում, ինքս ինձ հետ մնալու ժամանակ չի մնում: Մտածում եմ՝ եթե մի քիչ էլ էսպես շարունակեմ, Երևանի նման կդառնա. երբ չես իմանում որ հանդիպմանը կամ միջոցառմանը գնաս: Ուրեմն երևի ժամանակն է շրջապատս ֆիլտրելու և թողնելու միայն այն մարդկանց, որոնց հետ իսկապես հետաքրքիր է:

Ադիլը երեկ կինոյից հետո սմս գրեց ու խնդրեց, որ ֆեյսբուքում ավելացնեմ, որ միջոցառումների մասին իրար տեղյակ պահենք: Չեմ ավելացնելու: Նոր շրջապատներ չեմ ուզում: