Հոգեվարքից հետո (օրագիր)

[StrangeLittleGirl]

Արյա դե լավ էլի: Որ էս պակիստանցի-պարսիկ-արաբ-թուրքերը չեն դնում, ինձ բացատրում, որ կարելի ա հասարակական տրանսպորտով գործի գնալ-գալ: Արյա դե վազն անցեք, եթե ձեզ տենց ա հարմար, տենց արեք, ինձնից ի՞նչ եք ուզում: Հեծանիվով ավելի.
1. Արագ ա (հա, ճիշտ լսեցիք, արագ ա: ավելի շուտ, նույն 50 րոպեն ա, բայց հասարակական տրանսպորտով պրոպկա կա, անգամ մետրոյում, արդյունքում ավելի երկար ա տևում)
2. Առողջ ա (ըհը, մի հատ էլ էդքան ճամփա անցնելուց հետո ստիպված չեմ մտածել սպորտով զբաղվելու մասին)
3. Անկախ ա (գիշերը որ ժամին ուզեմ, տուն կգամ, «վերջին ավտոբուս» կոչեցյալից կախված չեմ)
4. Էժան ա

Ու ի վերջո, գրողը տանի, ինձ դզում ա հեծանիվ քշելը, հասկանու՞մ եք, դզում ա: Եթե ձեզ չի դզում, դուք ավտոբուս նստեք, մենակ ինձնից յան տվեք:

Ուֆ, էսօր ջղային եմ:

[StrangeLittleGirl]

Գրողը տանի, ես գնալու եմ այդ համերգին, գնալու եմ, գնալու եմ, գնալու եմ... Գետնի տակից էլ լինի, տոմս ճարելու եմ:

[StrangeLittleGirl]

Վերջին ժամանակներս իմ հավի հիշողությունն ահռելի չափսերի է հասնում, բայց հիմնականում դա վերաբերում է վիրտուալ տարածքում ասածին, գրածին ու արածին: Մեկ էլ ես երբեք աչքի չեմ ընկել մարդկանց դեմքերը հիշելու ունակությամբ: Ակումբցիները կարող են փաստել, թե քանի անգամ է եղել, որ նախկինում տեսած մարդուն հանդիպմանը տեսել եմ ու հարցրել, թե ինքն ով է ակումբում:

Կոպենհագենում գործի ընդունվելուց առաջ Սկայփով հարցազրույց եմ անցել: Հիշում եմ՝ չորս հոգի էին հարցազրուցավարները: Հատ-հատ ներկայացան, թե ով ով է, մի կես ժամ զրույց արեցինք: Անցավ մի քանի օր: Դրական պատասխանս եկավ: Արդեն գիտեի, որ էդպես էլ լինելու էր, որովհետև հարցազրույցի ժամանակ մի տեսակ ջերմ, մտերմիկ մթնոլորտ կար, կարծես մենք արդեն մի թիմ էինք:

Այստեղ գալուց հետո շատ եմ մտածել, թե ովքեր էին հարցազրուցավարները: Մեկին հաստատ գիտեմ. ղեկավարս էր: Մյուս երկուսը բավական պատկառելի ձյաձյաներ էին՝ ինչ-որ կառույցների ղեկավարներ: Երրորդն էլ կին էր, որի տված հարցերը դուրս գալիս էին, որովհետև պատասխաններն ունեի: Որ ասում եմ ջերմ ու մտերմիկ մթնոլորտ, դուք հասկացեք ղեկավարիս ու այդ կնոջ ստեղծած մթնոլորտը: Հա, ուրեմն էստեղ հասնելուց հետո միշտ փնտրում էի, թե ով ով է: Պատկառելի ձյաձյաներին տեսնելու հույս չունեի, բայց հո կարող էի պարզել, թե այդ կինն ով էր: Չգիտեմ ինչու, ուղեղիս մեջ մտել էր, որ HR բաժնից ինչ-որ մեկն է, օրինակ՝ Միչելան, որի հետ ամիսներ շարունակ նամակագրության մեջ էի մինչև էստեղ հասնելս:

Անցյալ ուրբաթ օրը, երբ թիմով կամ թիմի մեծ մասով հավաքված սոցիալիզացվում էինք, մեր հարցազրույցները հիշեցինք: Նիկոլինն ասաց, որ համը հանել էր: Ղեկավարս հաստատեց: Ասացի, որ ես էլ էի դժգոհ իմ հարցազրույցից (հա, չնայած դժգոհությանս, ես գիտեի, որ ընդունելու են): Լինեն՝ պոստդոկերից մեկը, զարմացած նայեց ինձ ու ասաց. «Չէ, ինչու՞: Դու քեզ համար անկեղծ-անկեղծ ինչ կար, ասում էիր»: Էստեղ առաջին անգամ մտքովս անցավ, որ փաստորեն էդ կինը Լինեն էր: Ու ասենք մի ամիս շփվում ենք, մտքովս չէր անցել, որ կարող էր նա լինել:

Հետո արդեն սկսեցի մեյլերս փորփրել, գտնել հին նամակները, որտեղ մարդկանց անուններ էին նշվում, ու էդ անուններն էն ժամանակ բացարձակապես կարևոր չէին, որովհետև ոչ մեկին չգիտեի: Հենց էդ նամակներից մեկի մեջ գտա Լինեի անունը, ու սիրտս տեղն ընկավ. լավ է, որ չի նկատել, որ չէի հիշում հարցազրույցը:

Բայց մի ավելի զավեշտալի դեպք էլ երեկ երկրորդ հարկի խոհանոցում տեղի ունեցավ: Իջել էի սուրճ վերցնելու: Մեկ էլ զգում եմ՝ մեջքիս վրա մեկի հայացքը ծանրացած է: Շրջվում եմ: Մի պատկառելի դանիացի ժպտում է ինձ: «Երևի ինչ-որ մեկի հետ շփոթում է»,- մտածեցի: Սուրճս լցվեց, արդեն դուրս էի գալիս, մեկ էլ էս պատկառելի ձյաձյան սկսեց ինձ խոսացնել: Հարցրեց, թե ոնց է, ինչ է ամեն ինչ: Ես էլ արագ-արագ պատասխանեցի: Ձեռքը մեկնեց: Ես էլ իմը: Հույս ունեի՝ կներկայանա: Չներկայացավ: Քիչ էր մնում՝ հարցնեի անունը: Ու հիմա մտածում եմ՝ ինչ լավ է, որ չհարցրեցի:

Ավելի ուշ, երբ հինգերորդ հարկի խոհանոցում Վիոլինի հետ սուրճ էի խմում, Լինեն բարձրացավ ու ասաց, որ Ջոնին հարցնում էր, թե ինչպես է անունս արտասանվում: Ջոնին մեր հսկայական ամբիոնի վարիչն է: Մեյլերս փորփրեցի ու գտա. հարցազրույց վերցնող պատկառելի ձյաձյաներից մեկն էր: Մեռնեմ իմ հավի հիշողությանը:

[StrangeLittleGirl]

Փրկեք ինձ էս անդուր իմիգրանտ տղերքից Ե՞րբ եմ նորմալ տուն ճարելու, որ էդ սաղ ախմախ խմբերից դուրս գամ, ինձ համար հանգիստ ապրեմ: Մարդ չի հասկանում՝ հետները ոնց շփվի: Ոչ էն ա չորես ու վիրավորես, որովհետև իրանց առանց էդ էլ լիքը չորող ու վիրավորող կան, ոչ էն ա նորմալ վերաբերվես, որտև ուրիշ ձև են հասկանում: Մի ձև ասեք, ի՞նչ անեմ, որ պրծնեմ սրանցից:

[StrangeLittleGirl]

Գրել ա. Have ø nice Sunday! Ու ստեղ ուշքս գնաց

[StrangeLittleGirl]

Հայաստանում ես նենց շատ խելոք մեկն եմ համարվում, բայց երբ ընկնում եմ Եվրոպա, զգում եմ, որ սովորական եմ: Միշտ մտածել եմ՝ որն է ավելի լավ: Էս վերջերս գնալով ավելի եմ հասկանում. Եվրոպայում սովորական լինելը, որովհետև չնայած Հայաստանում դեմք եմ, բայց ես հո գիտեմ իմ պակաս-պռատ կողմերը, գիտեմ, որ աճել եմ ուզում, գիտեմ, որ սկսնակ եմ: Ու ահագին տհաճ է, երբ ուղղակի չես կարողանում գտնել մեկին, ով քեզ կսովորեցնի: Հաճախ ավագ մասնագետներն իրենք են սկսնակի մակարդակին մնացած... դեռ ավելի վատ՝ իրենց ժամանակվա սկսնակի: Իսկ Եվրոպայում քեզնից շատ են պահանջում, անընդհատ պիտի ինքդ քեզ վրա աշխատես, անընդհատ նոր բան սովորես: Ու կարևորը՝ գնահատում են դա:

[StrangeLittleGirl]

Գրողը տանի, ես էլ ասում եմ՝ ինչու եմ ինձ էսքան լավ զգում Դանիայում: Ախր էստեղ մրցակցություն չկա, բոլորը հավասար են, ամբիցիաներ չկան: Էստեղ ավելի կարևոր ա ոչ թե հաջողության հասնելը, այլ հասարակությանն օգուտ տալը:

[StrangeLittleGirl]

Կյանքում ոչ մի լեզու էսքան հաճույքով չեմ սովորել, ինչքան դանիերենը: Ինչ խոսք, ես ահավոր շատ եմ սիրում լեզու սովորելու ընթացքը, որ պրպտում ես, փորձում տրամաբանություն գտնել այնտեղ, որտեղ չկա կամ տրամաբանորեն բացատրում այն, ինչն ուսուցիչն անգիր էր հանձնարարել, երբ երգեր ես ման գալիս, ֆիլմեր ես դիտում, գրքեր ես կարդում: Երանելի բան է: Բայց դանիերենը մի այլ կարգի հաճույք է, որովհետև էստեղ նոր մարտահրավեր կա՝ ուղղագրությունը: Ու կան նաև լիքը դանիացի կոլեգաներ, որոնց հետ ամեն օր ճաշի ժամին փորձարկում ես նոր սովորածդ, իմացածդ տասը-քսան բառով իմպրովիզներ անում, իսկ կոլեգաներդ ուրախանում են, օգնում, որ ավելի շատ աճես:

Ուղղագրությունը հաղթահարելու երկու լավ մեթոդ եմ մտածել. մեկը գիրքը միաժամանակ լսել ու կարդալն է, մյուսն էլ դանիական կինոները սուբտիտրերով նայելը: Ափսո՜ս ֆոն Տրիերի կինոների օրիգինալները դանիերեն չեն:

[StrangeLittleGirl]

Մի քիչ առաջ իմ առաջին վիպակը վերջացրի: Լավ-վատ չգիտեմ (ամեն դեպքում, ինքս ինձնից հեչ գոհ չեմ), կարևորը՝ վերջապես ավարտեցի: Երևի սա ստիմուլ կլինի, որ անցնեմ ավելի մեծ գործեր գրելուն

[StrangeLittleGirl]

Դեռ շատ վաղուց՝ հավանաբար դեռահասային տարիքից, միշտ երազել եմ Ալանիս Մորիսեթ կամ Թորի Էյմոս լսող տղայի սիրահարվելու մասին, երազել եմ, որ միասին միացնենք նրանց երգերը, միասին լսենք, հետո միասին համերգների գնանք: Դեռահաս ժամականերս սիրահարվել էի մեկին, ով «թաքուն» Ալանիս Մորիսեթին շատ էր սիրում, որովհետև ինձ այդ մասին երբեք չէր ասում, բայց կողքից խաբար էին տալիս: Ամեն դեպքում, ես մեծացա, իմ սիրահարվածությունն անցավ, ինքն էլ անհետացավ...

Այդպիսի տղայի հանդիպելու ցանկությունս հատկապես մեծացավ, երբ վերջին տարիներին սկսեցի գնալ նրանց համերգներին ու գնալ մենակ: Եվ նույնիսկ այդ ժամանակ, չնայած շփվում էի նրանց երկրպագուների հետ, արի ու տես ոչ մեկի չէի սիրահարվում: Ինձ ահագին ժամանակ պետք եղավ հասկանալու համար մի պարզ բան. Ալանիս Մորիսեթի ու Թորի Էյմոսի թունդ երկրպագու տղաները սովորաբար գեյեր են: Ու ինձ համար զարմանալի չէ դա, զարմանալի էր, որ այսքան տարի պետք եղավ այդ ամենը հասկանալու համար: Ի դեպ, գեյ էր նաև այն երիտասարդը, որին սիրահարվել էի ջահել ժամանակ:

Ամեն դեպքում, լավ էր, որ սա հասկացա, այլևս մարդկանց երաժշտական նախասիրությունները շատ չեմ դատի (չնայած դեռ չի եղել, որ մեկից փախչեմ հենց երաժշտական ճաշակի պատճառով): Ու ընդհանրապես, սաղ հեչ...

Ալանիս, ծնունդդ շորհավոր:

[StrangeLittleGirl]

Ընդհանրապես, լեզվի խմբերում միշտ նկատել եմ, որ մարդիկ օգնության են դիմում իրենց «հաջորդ» իմացած լեզվին: Օրինակ, անգլերենի խմբերում անընդհատ տեղը ռուսերեն բառեր էին խցկում, իսպաներենի կամ ֆրանսերենի խմբերում՝ անգլերեն: Բայց երբեք ոչ հայերեն: Ես կարող եմ գլուխ գովել, որ երբեք այդպիսի բաներ ինձ հետ չէին լինում: Միայն մի բացառությամբ. երբ երկու լեզուներ շատ մոտ էին լինում իրար, բայց երբեմն սխալներս էնքան մոտ էին լինում ճշտին, որ դասատուն չէր էլ նկատում: Օրինակ, գերմաներեն սովորելիս անընդհատ ich-ի փոխարեն ասում էի հոլանդերեն ik, իսկ դասատուս ուրախացած նկատում էր, որ յուրացրել եմ Բեռլինի բարբառը: Կամ էլ իսպաներենի դասերին միշտ ֆրանսերեն բառեր էի խցկում, հետո՝ հակառակը, մինչև ֆրանսերենս էնքան անցավ, որ իսպաներենն էլ չխանգարեց: Հիմա էլ դանիերեն մի երկու բառ իրար կապելիս երբեմն հոլանդերեն արտահայտություններ եմ անում: Բայց ընդհանուր երբեք-երբեք անգլերեն կամ ռուսերեն չեմ խառնել, մենակ մոտ ազգակցական լեզուները:

Երեկ նախկին ընկերս էր զանգել: Հետը ֆրանսերեն էի խոսում: Դեռ մի կողմ, որ ֆրանսերենս ահագին հետ է գնացել: Անընդհատ ուզում էի անգլերեն խոսել: Ու ոչ թե որովհետև ֆրանսերեն բառեր չէի գտնում, այլ ուզում էի փախչել, ինձ ապահով զգալ: Անգլերեն երբեք որևէ մեկի չեմ սիրել:

[StrangeLittleGirl]

Ինչ անդուր բան ա էս անքնությունը... որ հոգնած ու ջարդված գործից գալիս ես, մի երկու ժամ հետո պառկում քնելու, մեկ էլ զգում ես՝ էլ հոգնած ու ջարդված չես, էլ աչքերդ չեն փակվում: Ու մեկ էլ էն ես զգում, որ լույսն արդեն բացվում ա... հա, ստեղ լույսը ժամը երեքին ա բացվում:

[StrangeLittleGirl]

Ես գիտեմ, ես ընդունում եմ, որ դու ամենալավն ես եղել: Նույնիսկ այն աստիճանի, որ պատրաստ էի երրորդ անգամ քեզ մոտ վերադառնալ, պատրաստ էի զիջումների գնալ, պատրաստ էի հրաժարվել պլանավորված կյանքից ու սպոնտանության անցնել, պատրաստ էի հանդուրժել, որ դու չես հասկանում իմ հայկական ինքնությունը, չես հասկանում շատ բաներ, որոնք ինձ համար կարևոր են: Պատրաստ էի անգամ թողնել այս դրախտ երկիրը ու քեզ մոտ գալ: Բայց հույս ունեի, որ դու էլ կփոխվես, որ սպոնտանությունդ մի քիչ պլանավորված կդառնա, որ ջանք կթափես իմ ինքնությունն ընկալելու համար, որ կսպասես գոնե վերջացնեմ ուսում-աշխատանքս, նոր գամ քեզ մոտ: Բայց չէ... ինչքան ավելի եմ զիջում, այնքան անդրդվելի ես դառնում դու, այնքան ավելի նույնն ես մնում: Կներես, ես ավելիին ի վիճակի չեմ ու հատկապես ի վիճակի չեմ քեզ վրա ֆրանսերեն գոռալու: Խնդրում եմ՝ ինձ հանգիստ թող, թող որ քեզ ափսոսանքով հիշեմ, բայց ուրախանամ, որ փախել եմ ինձ համար սարսափելի մի կյանքից:

[StrangeLittleGirl]

Ինչ ուզում եք, արեք: Կյանքում ամենահետաքրքիր բանը մարդկային պատմություններն են, լինեմ ես պատմողի, թե լսողի դերում, լինեն դրանք վիրտուալ տարածքում ֆորումներում կամ բլոգներում, թե գրքերի, կտավների, թե երգերի տեսքով: Մարդկային պատմություններն ամենասիրուն բանն են աշխարհում:

[StrangeLittleGirl]

Էս հիշողությունս վերջերս գժական տոկեր ա տալիս: Ընդհանրապես, շատ էի բողոքում, որ վատ հիշողություն ունեմ: Ասենք, մի ամիս կամ մի շաբաթ առաջ գրածս մեյլի բովանդակությունը չեմ հիշում, ու երբ բերում, դեմս են դնում, զարմանում եմ. էս ե՞ս եմ գրել: Բայց վերջերս հակառակ երևույթներն են տեղի ունենում: Սկսում եմ հիշել դեպքեր, որ մտքիցս թռել էին, ու լրիվ անկապ, առանց կոնտեքստի:

Ուրեմն լեկցիայի էի նստած: Ահագին ձանձրալի էր: Մեկ էլ միտքս սկսեց դեսուդեն գնալ, հայտնվեց վեց տարի առաջվա Սևիլյայում: Հա, նենց չի, որ Սևիլյան ու էնտեղ անցկացրածս ամիսը լրիվ մոռացել եմ: Չէ, ժամանակ առ ժամանակ մտովի վերադառնում եմ էնտեղ. կիսատ թողած բան կա, մի պատմվածք կա, որ դեռ չեմ գրել: Բայց էս անգամ լրիվ ուրիշ տեսանկյունից հայտնվեցի էնտեղ: Ոչ թե Իզոլդային, Միրյանային կամ Մարուշային հիշեցի (էնտեղի մտերիմներիս), այլ ոչ ավել-ոչ պակաս Ֆրայային: Ֆրայան դանիուհի էր, հետը ոչ մի շփում չեմ ունեցել, բացի նրանից, որ ծանոթացել եմ: Նման մարդկանց սովորաբար մոռանում ենք, ինչպես և արել էի ես: Բայց էդ օրը հանկարծ հիշեցի: Հետո տուն գնացի, փորփրեցի կոմպս, խմբակային լուսանկարներից մեկում գտա նրան: Էդքան բան:

Մյուս դեպքն էլ էսօր տեղի ունեցավ: Քաղաքի կենտրոնում քայլում եմ, քթիս տակ ինչ-որ երգ եմ երգում, ինչ-որ անկապ, մոռացված երգ: Ուզում եմ հիշել՝ ումն է, անունն ինչ է: Չեմ հիշում: Մենակ գիտեմ, որ իմ սիրելիներից չէ: Մի քիչ էլ որ հիշողությանս զոռ տվեցի, հիշեցի, որ վերնագրի մեջ Waltz բառը կար: Մի քիչ էլ, մի քիչ էլ, ու լրիվ հիշեցի. Imelda May - Kentish Town Waltz: Թե ինչու՞ հիշեցի