Էս էլ գրեմ ու վերջ (որովհետև դեռ ներվայնացած եմ)
Ուրեմն Կոպենհագեն գնալուց մի երկու շաբաթ առաջ էս շեղաչն ինձ ինչ-որ թանգարանի լինք ա ուղարկում, ասում ա՝ գնանք էնտեղ: Պատասխանում եմ, որ մարդ ա թող իրա գլխի տերը լինի: Իմ գլխավոր նպատակը Քրիստիանիան ա, մինչև էնտեղ չգնամ, ոչ մի թանգարան, բայց եթե ինքը ուզում ա, թող իրա ոտով գնա: Ձեռի հետ էլ ամեն դեպքում փորփրում եմ, թանգարանի հասցեն գտնում, պարզում, որ էնտեղ բացի ամեն տեսակի մ.թ.ա. զիբիլից (հա, ես էդ քարից գործիքներից արդեն ներվայնանում եմ, ինձ կներեք) նաև իմպրեսիոնիստներից գործեր կան: Մտածում եմ՝ լավ, եթե ժամանակ մնա, կգնանք:
Ուրեմն որ հասնում ենք Կոպենհագեն, քարտեզը փռում եմ, ցույց տալիս, որ սկզբում գնում ենք Քրիստիանիա, հետո՝ Նյուհավն, հետո՝ ջրահարսի արձանի մոտ, հետո հետ ենք քայլում տեսարժան վայրերի մոտով անցնելով (հա, քարտեզը հատուկ զբոսանքի առաջարկ ուներ), հետո եթե ժամանակ մնա, թանգարան կգնանք: Բայց դե հարցնում եմ՝ ինքը ուրիշ առաջարկներ ունի՞ (ինձ պետք էր, որ ունենա, որ ասեմ՝ շատ լավ, դե դու քո ճամփով, ես՝ իմ):
Կարճ կապեմ Քրիստիանիայի, Նյուհավնի, ջրահարսի ու հետ գալու մասերը: Մենակ ասեմ, որ րոպեն մեկ նվվում էր ու որ տեսնում էր՝ ճամփան երկարացնելով եմ կենտրոն վերադառնում, ներվայնանում էր, բայց ձեն չէր հանում, որովհետև գիտեր, որ ասելու էի՝ դե քո խոդով գնա:
Մի խոսքով, վերջը թանգարանի համար ժամանակ մնաց: Մեղքս էկավ մի քիչ, դրա համար հարցրի՝ որ թանգարանն ա ուզում գնալ: Ասեց՝ իրան մեկ ա, որը ես ուզեմ: Ասեցի՝ ես ոչ մեկն էլ չեմ ուզում, թող ինքը որոշի: Բայց դե վերջը սկսեցինք քայլել դեպի թանգարանները: Ասում ա՝ էս ա ազգային թանգարանը: Ասում եմ՝ բայց դու է՞դ էիր ուզում (ինքը ինձ շաբաթներ առաջ Գլյուպտոտեկի լինքն էր ուղարկել): Նորից թե՝ ինձ մեկ ա, բայց եթե դու էն մեկն էիր ուզում, արի գնանք: Ասում եմ՝ ե՞ս էի ուզում, դու՞ չէիր ինձ լինքն ուղարկել: Ձեն չի հանում:
Բայց դե սպանեին, ազգային թանգարան չէի մտնի, իսկ Գլյուպտոտեկին էնքան էլ դեմ չէի, իսկ նա մենակով որևէ տեղ գնացող չէր, ասեցի՝ լավ, գնացինք Գլյուպտոտեկ:
Ուրեմն մտնում ենք ներս, ձմեռային այգի ա: Էս շեղաչը որ տեսնում ա դա, ասում ա՝ ա՜, այ նոր հիշեցի, թե սա որն ա: Տո ասա՝ այ ախմախ, որ տենց քեզ չէր հետաքրքրել, ինչու՞ էիր սկզբում գրել, որ գնանք էնտեղ:
Էդ էլ հեչ: Ուրեմն իրան ասում եմ, որ էդ թանգարանում ինձ մենակ իմպրեսիոնիստներն են հետաքրքրում, որ ես ուրիշ բան տեսնելու չեմ էլ գնալու, ու ինքը ազատ ա պտտվելու, հետո վերջում մի տեղ կհանդիպենք: Սա էլ թե՝ չէ, ես քո հետևից կգամ:
Բայց պարզվում ա՝ իմ հետևից գալն էնքան էլ հետաքրքիր գործ չէր, որովհետև արի ու տես նկարից նկար չէի վազում, պատահում էր հետ էի գալիս, նույն նկարը նորից նայում, հաջորդին անցնելիս փորձում էի գուշակել՝ հեղինակն ով կլինի: Մի խոսքով, շեղաչը մի այլ կարգի ձանձրանում ա ամեն սենյակում տասնհինգ-քսան րոպե լռվելուց, հասկանում ա, որ ինքը էդ ընթացքում կհասցնի մյուս սենյակներում էլ պտիչկա դնել, կորում ա (փառք աստվածներին):
Հանդիպում ենք ձմեռային այգում, դուրս գալիս: Դե բնական բան ա, որ թանգարանից դուրս գալուց հետո խոսելու բան կլինի: «Լիքը հայտնի նկարիչների գործեր կային»,- իրանից գոհ ասում ա:
Մեջբերել
Սաղ շունչները պահած սպասում են, թե երբ եմ յար ունենալու: Հույս չունենաք, դա Հայաստանից դուրս չի լինելու:
Ես աչքիս գնամ կարիերա անելու, որ նորմալ արդարացում ունենամ:
Էջանիշներ