Հոգեվարքից հետո (օրագիր)

[StrangeLittleGirl]

Արի քայլենք միասին: Դու նույն ճամփով ես գնում: Արի երգենք միասին: Դու նույն երգերն ես սիրում: Արի խոսենք միասին: Դու նույն լեզվով ես խոսում: Արի կոտրենք բոլոր մարդկային խոչընդոտները, պայմանականությունները, վախերը, անվստահությունը ու արի միասին հասնենք լեռան գագաթին: Արի իրար ձեռք բռնենք: Արի նույն կետին նայենք: Ու թույլ տուր... թույլ տուր հենվել, որ չընկնեմ:

[StrangeLittleGirl]

Մի ամիս առաջ, երբ Պրահա-Երևան-Պրահա ինքնաթիռի տոմս գնեցի, ահագին ոգևորված էի: Հիմա մի տեսակ դուխս գցել եմ: Զգում եմ, որ ոչ մեկի տեսնել չեմ ուզում: Որ մտածում եմ հայկական անկազմակերպ քաոսի մասին, սիրտս վատանում է: Ուզում եմ իմանալ` հուլիսին ինչ իրադարձություններ կան Երևանում: Հիմարություն: Երևանում իրադարձությունների մասին հայտարարությունները լավագույն դեպքում մի շաբաթ առաջ են հայտնվում: Ուզում եմ ընկերներիս խնդրել, որ հիմիկվանից պայմանավորվենք, թե ում երբ եմ տեսնելու, որ իմանամ` ինչքան ազատ ժամանակ եմ ունենալու: Ռիսկս չի հերիքում, որովհետև նախ գիտեմ, որ կնեղանան, երկրորդ հաստատ էլի կուշանան կամ կհետաձգեն, ինչի արդյունքում անկապ կներվայնանամ:

Եթե անկեղծ լինենք, լիքը մարդկանց չեմ էլ ուզում տեսնել: Պարտավորության նման մի բան է, որ պիտի հատ-հատ բոլոր ընկերներիդ բարև ասես ու դիմացը պտիչկա դնես: Ո՞ր ինչ: Փոխարենը կան մարդիկ, որոնց էսպես թե էնպես հազվադեպ եմ տեսնում ու էս անգամ մի տեսակ հենց նրանց էլ ուզում եմ հանդիպել: Ուղղակի մտերիմ ընկերներիս կնեղանան, որ իրենց էգոիզմին պատասխանում եմ իմ էգոիզմով:

Հ.Գ. ու չասեմ, թե ինչքան եմ ներվայնանում պրտված աղջկերքին տեսնելիս: Սա դեռ ՖԲ-ն... բա որ ամբողջ քաղաքում լինեն: Ուֆ, ինչու՞ էս անտեր տոմսն առա:

Էն ժամանակ չէի պատկերացնում, որ ամեն ինչ էնքան լավ է լինելու, որ չեմ էլ ուզելու գնալ:

Հայաստանում հրաշալի մարդիկ կան, ինչպիսիք ոչ մի ուրիշ երկրում չեմ հանդիպել:

[StrangeLittleGirl]

Մեկ-մեկ լավ ա հասկանալը, թե կյանքիցդ ինչ ես ուզում: Դեռ մի ամիս առաջ տագնապում էի ու դժվարությամբ պատկերացնում, թե ինչ եմ անելու ավարտելուց հետո: Հիմա մի տեսակ ամեն ինչ էնքան հստակ ա գծագրվել: Ու հանգիստ եմ, որովհետև չստացվելու դեպքում պլան Բ-ն կա ու կա: Շնորհակալ եմ Հայաստանում հանդիպածս մարդկանց:

[StrangeLittleGirl]

Վերջերս շատ եմ մտածում քաղաքավարության մասին: Թինեյջեր ժամանակներս դա իմ ըմբոստության հիմնական թեման էր, ու քաղաքավարությունը համարում էի մարդկության հորինած կեղծ արժեք: Անգամ մի ապուշ պատմվածք ունեմ (իմ գրած առաջին պատմվածքը) էդ թեմայով, որտեղ շոր հագնելն էլ էր քաղաքավարության մի մաս կազմում:

Որ մի քիչ մեծացա, հասկացա, որ քաղաքավարությունն անխուսափելի է ու հաճելի է. սկսեցի նախընտրել վաճառողուհիների ժպիտները մուննաթոտ դեմքերից, բարև-ոնց ես-ները խոսակցության ուղղակի նյութից սկսելուց, սկսեցի շատ չձանձրանալ նոր մարդկանց հետ շփվելիս, որովհետև քաղաքավարության տոպրակից հարցեր ունեի, որոնց շուրջ կարելի էր խոսել:

Վերջերս նորից մտածում եմ էս թեմայի մասին: Ու հասկացա, որ քաղաքավարությունը լավ է անծանոթների հետ: Քաղաքավարությունը նաև ապահովագրում է քեզ. խուսափում ես վատ հարաբերություններից, բայց մյուս կողմից էլ զոհում ես նաև լավը: Ու եթե մեկի հետ ուզում ես ավելի մտերիմ լինել, քաղաքավարությունը կխանգարի, երկար ժամանակ թույլ չի տա, որ իրական մտերմություն լինի: Հետևաբար, պետք է ճիշտ ժամանակին մի կողմ շպրտել քաղաքավարությունը, ռիսկի գնալ՝ պատրաստ լինելով, որ վարքդ դիմացինի համար կամ վիրավորական է լինելու, կամ ձեզ ավելի է մոտեցնելու:

[StrangeLittleGirl]

Մի բան արեք, պիտի հասցնեմ ակումբի հաջորդ հանդիպմանը երեխա ունենալ, թե չէ սենց չի լինի սենց որ շարունակվի, գրվելու ա՝ մուտքը միայն բալիկներով

[StrangeLittleGirl]

Աշխարհի վերջը 2012-ին չէ, ոչ էլ ինչ-որ ուրիշ կոնկրետ նշանակված օր: Աշխարհի վերջը գալիս է այն պահին, երբ բոլոր երազանքներդ իրականություն են դառնում, իսկ դու չափից դուրս մեծ ու իրատես ես դառնում նոր երազանքներ հորինելու համար: Էդտեղ ամեն ինչ կանգ է առնում, դառնում անիմաստ: Ու չես հասկանում` հաջորդ առավոտ ինչու պիտի արթնանաս, ինչիդ է պետք կյանքն ընդհանրապես:

Մարդիկ շարունակում են հանգիստ ապրել կողքիդ, իսկ քեզ համար աշխարհի վերջն է:

[StrangeLittleGirl]

Պետք է լուծում գտնել: Էսպես շարունակվել չի կարող: Երեկ գժվեցի նրանից, երբ հայտնաբերեցի, թե որքան կատարյալ է ինձ համար: Ոչ թե ընդհանրապես, այլ հենց միայն ու միայն ինձ համար:

[StrangeLittleGirl]

Միայնության հասցրած ցավը հանգեցնում ա մարդկանցից փախչելու ցանկության:

[StrangeLittleGirl]

Լիճը մեծ չէ, ու դիմացի ափը, որտեղ Մարմարե պալատն է, ու որտեղից ջուրը մտնել չի կարելի, հեռու չէ: Հետն էլ մի տեսակ ձգում է:

Մենք երեքով ջուրն ենք մտնում ու առաջ լողում: Սոֆին շրջվում, հետ է լողում: Հետո Վանեսան: Ու ես էլ քաղաքավարությունից, թե մենակ չմնալու ցանկությունից հետևում եմ նրանց դեպի ափ:

Իսկ ջուրը կանչում է:

- Ո՞վ է գալիս նորից լողանք:
Ոչ ոք ձայն չի հանում:

- Լավ, ես կգամ,- ասում է Լյուդմիլան ու հագուստը հանում՝ մնալով լողազգեստով:

Մտնում ենք ջուրը երկուսով: Ավելի սառն է թվում, քան նախորդ անգամ:
- Մեկ, երկու, երեք:
Լյուդմիլան սկսում է լողալ: Հետևում եմ նրան: Առաջին վայրկյանին սառն է, հետո սովորում ենք: Գնում ենք առաջ:
- Բյուրի, ես հետ եմ դառնում:
- Լավ,- ասում եմ,- իսկ ես կշարունակեմ:

Ու գնում եմ մեն-մենակ՝ հայացքս դիմացի ափին, որտեղ ոչ ոք չկա: Արևը ձախից դեմքիս է խփում, կուրացնում: Մազերս քանդվել են ու ինձ հետ լողում են: Փակում եմ աչքերս: Լճի մեջտեղում՝ բոլորից հեռու, մտքերս գնում-գալիս են: Խառը մտքերս, դժվար մտքերս, անլուծելի մտքերս: Կհասնե՞մ արդյոք դիմացի ափ: Կհերիքե՞ն արդյոք ուժերս: Գուցե վտանգավոր է. էնտեղ ճահիճ է կամ շատ խորն է: Գուցե ուժասպառ լինեմ ու չկարողանամ հետ լողալ: Կանգնած եմ, իսկ ոտքերիս տակ հատակ չկա:

Պիտի գնամ, պիտի հասնեմ դիմացի ափին, թեկուզ մեն-մենակ: Պիտի ցույց տամ, որ կամքի ուժ ունեմ, որ նպատակներ ունեմ, որոնց հասնելու եմ:

Ու լողում եմ առաջ: Դիմացի ափը ցանկապատված է, հետևում՝ բույսեր: Դանդաղ, բայց շարժվում եմ: Ափը կամաց-կամաց մոտենում է: Պիտի դիպչեմ ցանկապատին: Քիչ անց ոտքերս ամուր հատակին են: Նայում եմ ներքև: Ջուրը թափանցիկ է: Ջրիմուռները խառնվել են ոտքերիս: Ջուրը թափանցիկ է, որովհետև մարդիկ այստեղ հաճախ չեն լինում: Եվս երկու քայլ, ու ձեռքս արդեն ցանկապատին է: Հենց էնտեղ բարձրաձայն խոստանում եմ նույն կերպ պայքարել երազանքներիս համար: Ու դանդաղ հետ եմ լողում:

Ընկերներս թաց են:
- Մինչ դու կգայիր, մենք հասցրինք մի անգամ էլ ջուրը մտնել, դուրս գալ:
- Ես մինչև դիմացի ափ լողացի:
- Զուգարա՞ն,- ծաղրեցին:
- Չէ,- փորձեցի հարմար պատասխան գտնել,- էնտեղ ջուրը թափանցիկ էր:

[StrangeLittleGirl]

Վաղուց էստեղ գրառում չեմ արել: Մտածեցի՝ մի քիչ էսօր գրեմ: Ու դա մտքերս իրար գլխի չհավաքելու արդյունքում: Կյանքում էսպիսի բան չէր եղել, որ երբ ուզենամ մի բանի մասին գրել ու չկարողանամ: Ինչ-որ անկապ լղոզված բան է ստացվում, մինչդեռ ինձ համար կարևոր թեմա է: Կարդացի երեկվա գրածս, խմբագրեցի, բայց հենց փորձեցի շարունակել, մտքերս կանգ առան: Ճիշտ էնպես, ինչպես անցյալ գիշեր:

Բաներ կան, որոնց մասին խոսել չեմ կարողանում, մինչդեռ հենց խոսելն ինձ հանգստություն կբերեր:

[StrangeLittleGirl]

Էսօր էս ի՜նչ օր էր: Որ հատ-հատ վերհիշում եմ, թե ինչեր են կատարվել, ուղեղս չի ընկալում, որ էդ ամենն ընդամենը մի օրում էր: Համ լավն էր, համ տարօրինակ, համ հաճելի, համ խորհրդավոր: Ուղեղս ցավում ա ինֆորմացիայի շատությունից:

Ու ամենազարմանալին էն ա, որ էսօր արդյունավետ եմ էղել, չափից դուրս արդյունավետ, որովհետև կատարել եմ մեկ բլոգային գրառում, գրել եմ երեք նամակ, գծել եմ մի պատմվածքի սխեմա ու ավարտել նախաբանը: Ու էդ ամենի հետ հասցրել լիքը բաներ նկատել:

Ու մի տեսակ շատ եմ սիրում կյանքը, սիրում եմ էս բոլոր խուճուճ պատմությունները:

[StrangeLittleGirl]

Սիրում եմ մարդկանց, չնայած հաճախ մենակ մնալու ցանկություն եմ ունենում: Սիրում եմ, երբ մարդիկ հարգում են էդ ցանկությունս: Բայց... բայց... էն, ինչ կատարվեց ինձ հետ վերջին մի շաբաթվա ընթացքում ու դեռ կկատարվի ևս երկու շաբաթ, դրան էլ գումարած չորս ամիս... Ախր չէ էլի:

Ես նրան չէի հրավիրել ինձ մոտ ապրելու, բայց երբ խնդրեց, մեծահոգաբար չմերժեցի: Բայց երբ ջեռուցիչը ամենաբարձր հինգ միավորի վրա դրեց, երբ ասացի, որ նույնիսկ ձմռանն այդքան բարձր չեմ միացրել, երբ պնդեցի, որ շոգ կլինի, իսկ կոմպս էլ կհալվի, որովհետև տեղադրված է ջեռուցչին մոտ, ինձ ուղղակի առաջարկեց կոմպս վերցնել և ուրիշ տեղ գնալ: Իմ սեփական տան մեջ:

Բայց ուզում եմ էս փորձության դրական կողմը տեսնել: Ճիշտ է՝ մենակ մնալ ուղղակի չի ստացվում, ու հիմնականում ինձ ընկերակցում է մեկը, որին ես նույնիսկ իմ ամենավատ երազում չեմ ընտրել, բայց ամբողջ օրը նրա հետ լինելով հասկանում եմ, որ նրանից լավն եմ, ու մի տեսակ ինքնասիրությունս շոյվում է: Որովհետև ես չեմ կարող ժամերով մի կետի նայել ու ոչինչ չանել: Չէ՞ որ ես բազմաթիվ հետաքրքրություններ ունեմ:

Հ.Գ. Ժող, սա պատմվածքի թեմա ա: Մեծ խնդրանք. ինձ էս թեմայով հա բզեք:

[StrangeLittleGirl]

Ինչու՞ ա էսքան դժվար ուրիշի հետ ապրելը: Ամուսնական կյանքը սենց չի, չէ՞: Եթե հա, ուրեմն ես կյանքում չեմ ամուսնանա:

[StrangeLittleGirl]

Երբեք չեմ կարող սիրել այն տղամարդուն, որն ասում է, որ գիրք կարդալ չի սիրում, որքան էլ բազմաթիվ այլ արժանիքներ ունենա, այդ թվում՝ անասելի մեծ ուշադրություն կնոջ հանդեպ (հազվագյուտ երևույթ հայ տղամարդկանց մոտ):

[StrangeLittleGirl]

Սա նման է վատ երազի: Չեմ հասկանում՝ ինչ է կատարվում: Երկու զուգահեռ իրականություններս խառնվել են իրար ու խանգարում են: Իսկ ես ելքեր եմ որոնում՝ չուզենալով, որ դրանք ավարտվեն կամ փոխարինվեն երրորդ իրականությամբ:

Երբ իմ տանն եմ գիշերում, մղձավանջներից արթնանում եմ. չեմ կարողանում հաշտվել էն մտքի հետ, որ մամաս էստեղ է, բայց ուրիշ տանիքի տակ է քնած: Ու նենց ուզում եմ կողքիս լինի:

Չեմ կարողանում հաշտվել տունս բաղնիս դարձնող, իսկ հիմա էլ իր էշ խելքից հիվանդ սատկող համակուրսեցուս ներկայության հետ, որին ևս կես տարի պետք է հանդուրժեմ:

Երբ մորս մոտ՝ հյուրանոցում եմ գիշերում, չեմ կարողանում հաշտվել տանն այդքան մոտ, բայց տնից դուրս գիշերելու հետ, չնայած քնած ժամանակ մամաս մոտենում ու ծածկում է ինձ, որ չմրսեմ, ու ես չեմ ուզում, որ դա ավարտվի:

Իսկ հետո նայում եմ օրացույցին. օրերը դանդաղ հոսում են, ու մոտենում է Ֆինլանդիա գնալու ժամանակը: Սարսափում եմ, երբ մտածում եմ, որ փակված եմ լինելու ամեն ինչից այդքան հեռու Յոենսու քաղաքում, որը Երևանից տարբերվում է նրանով, որ էնտեղից դուրս գալու համար վիզա պետք չէ:

Գիշերները վեր եմ թռնում. գիտակցում եմ, որ որքան հոսում են օրերը, էնքան մոտենում է նաև Երևան վերադառնալու ժամանակը, ու գլուխս լցվում է բազմաթիվ «բա որ»-ներով: Վախերս խեղդում են: Ու ես ուզում եմ ինչ-որ մեկի հետ կիսվել վախերիս մասին, բայց փոխարենը քայլում եմ առաջ՝ փորձելով իրականություններս իրարից զանազանել:

Էս տարին վայելելու եմ ինչքան կարող եմ: