Տարօրինակ վիճակ. անընդհատ արտահայտվել եմ ուզում: Ասելիքս ոչ մի կերպ չի սպառվում: Հա գրում ու գրում եմ տարբեր տեղերում, ու դեռ էլի գրելու բան կա: Չլինի՞ մարդկանց պակասից է:
Տարօրինակ վիճակ. անընդհատ արտահայտվել եմ ուզում: Ասելիքս ոչ մի կերպ չի սպառվում: Հա գրում ու գրում եմ տարբեր տեղերում, ու դեռ էլի գրելու բան կա: Չլինի՞ մարդկանց պակասից է:
cold skin (24.10.2011), einnA (23.10.2011), Kita (23.10.2011), Sambitbaba (18.06.2014), Շինարար (23.10.2011)
Ծննդյանս օրը շատ եմ սիրում, բայց միշտ ռիսկ կա, որ կարող է փչանալ: Լինում է հրաշալի կամ շատ վատ: Սովորական չի լինում, որովհետև սովորականն արդեն շատ վատ է:
Վերջին տարիներին գոնե իմ մի ծննդյան օրը մյուսից լավ է անցնում, ու երբ ամեն ինչ ավարտվում է, նստում եմ մի անկյունում ու մտածում. իսկապես բախտավոր մարդ եմ:
Դեռ անցյալ տարի տորթի մոմերը փչելուց երազել էի, որ հաջորդ ծննդյանս օրը Հայաստանում չանցկացնեմ: Երազանքս իրականացավ: Նաև սրա հաջորդի համար: Ու դա պետք էր ինձ, որ գնահատեի էն հսկայական գանձը, որ ունեի Հայաստանում:
Պատմե՞մ, թե ինչ արցունքների հեղեղ էր այստեղ, երբ Երևանի ժամանակով կեսգիշերին, իսկ մեզ մոտ` դեռ երեկոյան ժամը 9-ին Ֆեյսբուքում լիքը նկարներ հավաքվեցին: Ընկերներս ու ընտանիքս էին, ձեռքներին` շնորհավորանքով գրություններ: Մինչև հիմա ուղեղիս մեջ չի տեղավորվում, թե իմ երեք մտերիմ ընկերուհիների մտքով ոնց էր նման բան անցել ու ոնց չէին ալարել, իրակացրել էին` հավաքելով իմ շրջապատից էնպիսի մարդկանց, որոնց անձամբ չեն ճանաչում: Անընդհատ կրկնում էի ինքս ինձ. «Ինձ Երևանում սիրում են, իսկ ես էստեղ եմ»:
Մամայիս փաթեթն ու բացիկն էլ մի շաբաթ շուտ ստացա: Մի հատ էլ էդտեղ աչքերս լցվեցին: Մամաս գրել էր. «Հայոց լեզուն երևի ամենալավ բանն է, որ տվել եմ քեզ, չէ՞»:
Փոստով Kelly Family-ի համերգի տոմսերը եկան: Տասը տարեկան դառնալիս տորթի մոմերը փչելիս պահած երազանքի իրականացում:
Լիքը հեռախոսազանգեր (Հայաստանից), skype-ով բարեմաղթանքներ, ֆեյսբուքում (դե հա, բոլորս էլ գիտենք` էնտեղ ոնց է) ու մեյլերով շնորհավորանքներ: Ու սպասում էի մի շնորհավորանքի: Չէ, հնարավոր չէր` մոռանա: Հա, սիրելի դասախոսս էլ ինձ շնորհավորեց: Ես էլ նրան. իմ հաջորդ օրն է ծնվել:
Երեկոն համակուրսեցիներիս հետ: Սիրում եմ նրանց: Սահմաններ կան, որ դեռ չեմ անցնում, բայց ինձ թվում է` ժամանակի հարց է:
Agni (25.10.2011), Ariadna (25.10.2011), Chilly (25.10.2011), cold skin (25.10.2011), Freeman (26.10.2011), Katka (29.10.2011), Kita (25.10.2011), Ribelle (20.11.2011), Sambitbaba (18.06.2014), Smokie (07.11.2011), Ամպ (25.10.2011), Արևհատիկ (25.10.2011), Նաիրուհի (20.11.2011), Ուլուանա (28.10.2011)
Էսօր նորից գնացի մեր տան մոտի այգին հեծանիվ քշելու: Լավ ձև եմ գտել. իսկական ֆիզիկական ակտիվություն է, որը, բացի ամեն ինչից, ինձ նաև հաճույք է պատճառում: Սիրում եմ ազդրերիս մկանների հոգնածությունը տասը շրջան քշելուց հետո: Սիրում եմ տուն դառնալուն պես ջուր դարձած շորերս փոխել: Իսկ ամենից շատ սիրում եմ զգալ, որ շարժվում եմ, ու ջանքերիս համեմատ դա ավելի արագ է:
Իսկ այգում դեռ աշուն էր: Ոնց որ նկարից, ոնց որ հեքիաթից: Ու նորից ափսոսացի, որ ապարատս չեմ վերցրել: Շունչս կտրվում էր էդ գեղեցկությունից: Լավ, դեռ աշուն է, իսկ ես ամեն օր էստեղ գալիս եմ հեծանիվ քշելու. դեռ կհասցնեմ:
Բայց երեկոյան, երբ ֆրանսիական ընթրիքից տուն էի վերադառնում, ծանոթ սառը հոտ առա: Սկզբում չհասկացա` ինչ է: Կանգ առա, խորը ներշնչեցի, որ ավելի լավ զգամ: Վերջապես հիշեցի. ձմեռն էր:
cold skin (07.11.2011), Freeman (08.11.2011), Kita (04.05.2012), Sambitbaba (18.06.2014), Smokie (07.11.2011), Նաիրուհի (20.11.2011), Նուշություն (13.12.2011), Շինարար (07.11.2011)
...քանի որ ինքնության վերաբերյալ միայն հայերեն պետք է խոսել, քանի որ իմ միակ ինքնությունը հայերենն է, ինչպես պապո Կառլոն Բուրատինոյին փայտից է սարքել, այնպես էլ ինձ հայերենից են սարքել: (c) Վ. Իշխանյան
Էս մտքի հեղինակն ինձ հայերենից ա սարքել:
Chilly (16.11.2011), cold skin (20.11.2011), einnA (16.11.2011), Ripsim (16.11.2011), Sambitbaba (18.06.2014), Smokie (16.11.2011), Նաիրուհի (20.11.2011), Նուշություն (13.12.2011), Ուլուանա (19.11.2011)
Երբեք այնպես չէր պատահել, որ մի տեղում մի ամսից երկար մնայի: Դրա համար ինձ վախեցնում էր շարունակությունը. ի՞նչ էր լինելու հետո, ի՞նչ փուլերով էի անցնելու, ինչքա՞ն էի կարոտելու:
Խրոնինգենում ապրելուս մի ամիսն ուղղակի թռավ, եկավ երկրորդը: Շուտով դա էլ կավարտվի, բայց արդեն գիտեմ` ինչի է նման: Չէի պատկերացնում, որ էսքան շուտ կհարմարվեմ: Էնպիսի զգացողություն է, որ ամբողջ կյանքս էս քաղաքում եմ ապրել: Կենտրոնական փողոցների անուններն անգիր գիտեմ: Էլ քարտեզից չեմ օգտվում: Ինձ հայտնի են A կետից B կետ տանող բոլոր հնարավոր ճանապարհները, դրանց երկարությունները և անգամ վերև-ներքև թեքությունները (հեծանիվ քշելիս տենց բաներն ավելի շատ ես նկատում): Եթե որևէ բանի կարիք ունեմ, էլ ժամերով հազար խանութ չեմ գնում. գիտեմ, թե որտեղ ինչն ինչ գնով է հնարավոր գնել: Հնարավորինս բացահայտել եմ հոլանդական խոհանոցը: Մինչ համակուրսեցիներս այսօր առաջին անգամ մանանեխով սուպ էին ուտում, ես բացատրում էի դրա բուսակերական և մսակերական տարբերակները: Սիրում եմ երեկոները ստրոուպվաֆելով կանաչ թեյ խմել: Իսկ նախընտրածս աղանդերը ֆլան է: Հոլանդացիների բնավորությունն էլ եմ բացահայտել, բայց դա մի երկար առանձին գրառման թեմա է:
Ու ամենակարևորը` հենց փողոց եմ դուրս գալիս, լիքը ծանոթ մարդկանց եմ հանդիպում: Համակուրսեցիներս զարմանում են` էս որտեղի՞ց ես էսքան մարդու ճանաչում: Դե հասցրել եմ էլի:
Վերջերս շատ եմ ապագայիս մասին մտածում: Լավ, EMCL-ն ավարտեցի, բա հետո ի՞նչ ա լինելու: Իրականում գլխիս մեջ մի քանի տարբերակ կա, որոնք կա՛մ պիտի ընտրեմ, կա՛մ պիտի ստացվեն: Որ երկար գցում-բռնում եմ, հասկանում եմ, որ Հայաստան գալ չեմ ուզում: Հա, հենց փողի համար: Անընդհատ վատանում եմ էն մտքից, որ էստեղ ուսանողական թոշակով շատ ավելի լավ եմ ապրում, քան Հայաստանում քրտնելով թարգմանություններ անելով ու կլինիկական օրդինատոր լինելով: Հենց էդ փողն ա, որ ինձ հնարավորություն ա տալիս սիրածս բանով զբաղվել՝ ճամփորդել: Ու ահավոր ա մտածել, որ էսքան կրթություն ստանալուց հետո էլ մեկ ա էդ հին վիճակում եմ հայտնվելու:
Մյուս տարբերակը PhD-ն ա: Մտածում էի` Անգլիայում կամ Իռլանդիայում անեմ. երկրների լեզուն գիտեմ, հարմար ա, համ էլ Եվրոպայում ա: Բայց երեկ անկապ նստած պատուհանից դուրս էի նայում, ու հասկացա, որ գոնե PhD-ս Նիդեռլանդներում եմ անելու: Էդ որոշում է, ոչ թե ցանկություն: Էստեղ ինձ շատ լավ եմ զգում, ավելի լավ, քան Հայաստանում: Ու թող ինձ չմտահոգի այն փաստը, որ երկիրը գերբնակեցված է. ես ոչ փախստական եմ, ոչ էլ պետության փողերն ուտող: Ուզում եմ իմ հալալ քրտինքով գիտություն անել ու դրա դիմաց վարձատրվել:
Arpine (22.11.2011), Freeman (23.11.2011), Sambitbaba (18.06.2014), Smokie (22.11.2011), Գեա (06.12.2011)
Նկատել եմ, որ ցանկացած գրքի կամ ֆիլմի սկիզբը միշտ բաց եմ թողնում: Ինչքան էլ կենտրոնանամ, միևնույն է, ուղեղիցս դուրս է թռնում: Հետո, եթե շատ կարևոր է լինում, ստիպված եմ լինում հետ գալ, նորից կարդալ կամ նայել: Տեսնես` ինչի՞ց է:
Freeman (04.12.2011), Sambitbaba (18.06.2014), Ինչուիկ (13.12.2011)
Համակուրսեցիներիս նախանձ հայացքները տեսնել էր պետք, երբ նկատեցին, որ կարողացել էի դասախոսի հանձնարարությունն ուղիղ մի էջում տեղավորել. նրանք ինչքան էլ տանջվել էին, մեկուկեսից պակաս չէին կարողացել: Բայց չգիտեին, որ ես ահագին ջանք էի թափել, բառեր ավելացրել, որ մի էջ ստացվի:
Freeman (06.12.2011), Kita (04.05.2012), Sambitbaba (18.06.2014), Ինչուիկ (13.12.2011), Նաիրուհի (06.12.2011)
Մեր համալսարանի շաբաթաթերթը գրական մրցույթ է հայտարարել, թեման` մյուս կողմը: Անպայման պիտի մասնակցեմ: Հարցը մրցանակը չէ (չնայած լրացուցիչ 500 եվրոն չէր խանգարի): Ավելի շատ տպագրվելն է հետաքրքրում (լավագույն տասնյակում հայտնվեմ, էլի լավ է): Նաև հաստատ գիտեմ, որ չեմ հաղթելու: Հարցն ինքնավստահության պակասը չէ: Ուժերս շատ լավ գիտեմ: Դրա համար գիտեմ, որ գրիչս որքան ուժեղ է հայերեն ու հայերի համար, նույնքան թույլ է անգլերեն ու այլ մշակույթների մարդկանց համար:
Հիմա նստած մտածում եմ` ինչ գրեմ, որ կեղծ չլինի, բայց դիմացինը հասկանա:
Էսօր Միփն էր էկել մեր բակ: Պոչը տնկած ման էր գալիս, գռմռում էր: Վզին նախշուն վզկապ ու զանգուլակներ կային: Տեսնես` որտեղի՞ց էր ճարել:
Freeman (11.12.2011), Kita (04.05.2012), Sambitbaba (18.06.2014), Smokie (11.12.2011), Շինարար (11.12.2011)
Հետո Միփը նստեց պատուհանի գոգին ու մարմինը ուռացրեց, դեմքը հպեց ապակուն: Երևում էր` մրսում է: Երբ մի քիչ շատ ուշադրություն դարձրինք, քամակը տնկեց, ու մենք հստակ տեսանք, որ գնդիկները տեղում են:
Sambitbaba (18.06.2014), Գեա (11.12.2011)
Երբ ինչ-որ զույգեր բաժանվում են, միանգամից հարց է ծագում` ինչու՞: Ամենահեշտ ու տարածված պատասխանն է. «Իրար չհասկացան»:
Մենք երկուսով չափից դուրս լավ ենք իրար հասկանում, ու եթե հանկարծ մի օր բաժանվենք, իմացեք, որ պատճառը բնավորության միայն մի աննշան գիծ է, որով տարբերվում ենք իրարից: Ես սիրում եմ իմ կյանքը նախապես պլանավորել, իսկ ինքը` ոնց որ փոթորիկ: Ու երբ զանգում, ասում է` արի շաբաթ-կիրակի Ամստերդամում հանդիպենք, ես հաստատ երկու ամիս առաջ արդեն ինչ-որ ուրիշ տեղի տոմսեր եմ առած լինում: Ջղայնանում եմ, որ չի հիշում, որ դեռ երեք շաբաթ առաջվա նամակիս մեջ գրել էի, թե որ շաբաթ-կիրակիներին եմ ազատ: Ու գիտեմ, որ մի օր էնքան եմ գժվացնելու, որ վերջը առաջին պատահած գնացքով գալու է, դուռս ծեծի ու ասի. Tu me manques.
Կյանքում էսպիսի տարօրինակ զգացողություն չեմ ունեցել: Ու վստահ չեմ, որ կուզենամ, որ այն կրկնվի ապագայում:
Sambitbaba (18.06.2014), Smokie (19.12.2011)
Հայաստանում եմ: Ահավոր ա:
Freeman (21.12.2011), Sambitbaba (18.06.2014)
10. Հասարակական տրանսպորտը. մեր քաղաքում գործող երթուղայիններն իրարից անկախ են, աշխատում են ոնց քեֆները փչի, ու քաղաքապետարանը ստից-մտից շտկումներ հազիվ անի: Իսկ ես ուզում եմ հասարակական տրանսպորտի ցանց, մեծ ավտոբուսներ ու տրամվայներ, մշտական տոմս գնելու հնարավորություն:
9.Երթևեկությունը. մեր կատաղած երթևեկության պատճառով երբեք չես իմանա` փողոցի հանդիպակաց մայթին կհասնես, թե չէ: Էլ չեմ ասում, որ հեծանվով շրջելը գրեթե բացառված է. հատուկ ճանապարհներ չկան, իսկ մեքենաները սովոր չեն իրենց կողքով շարժվող հեծանվորդների տեսնելու:
8. Անպարտաճանաչությունը. չեք պատկերացնի, թե ոնց է ներվերիս վրա ազդում: Հա փորձում եմ ինձ հանգստացնել, թե` մարդիկ քեզնից տարբեր ձևով են ժամանակն ընկալում, ինքս ուշանալ պայմանավորված լինելու դեպքում, բայց դե էլի չի ստացվում: Ուղղակի ներվայնանում եմ:
7. Արտաքնապաշտությունը. մեր ազգը մի կուռք ունի, որի անունն է արտաքին տեսք: Եթե մեկին տեսնես, անհնար է, որ արտաքինիդ մասին որևէ կարծիք չհայտնի, նույնիսկ եթե դա արվել է ամենաբարի մղումներից ելնելով: Կլինի՞ նոր հագուստը, քաշի փոփոխությունը, սանրվածքը եթե նույնիսկ նկատում եք, ձեր մեջ պահեք: Իսկ «բարով մաշես» արտահայտությունն էս երևույթի տիպիկ օրինակներից է:
6. Խաբված լինելը. որ կողմ նայում ես, քեզ խաբում են: Տաքսու վարորդը խաբում է, թե մանր չունի: Հայաստանում աճող միրգ-բանջարեղենը շուկայում վաճառում են աստղաբաշխական գներով` զանազան պատճառներ բռնելով: Ու ես անհամբեր սպասում եմ, թե երբ պիտի Հոլանդիա վերադառնամ, որ մի կուշտ պոմիդոր-վարունգ ուտեմ:
5. Տղամարդիկ. սև հագնող, անթրաշ, քրտնահոտով ու կանանց խաղալիքի տեղ դնող տղամարդիկ:
4. Անպատասխանատվությունը. եթե մեկին որևէ բան է հանձնարարվել, երբեք չգիտես` կանի, թե ոչ:
3. Գնահատել չիմանալը. մեր երկրում գնահատել, սևը սպիտակից տարբերել չգիտեն: Գուցե պատճառը ծանոթ-բարեկամ առաջ տանելն է կամ այն, որ գնահատողներն իրենք ի սկզբանե էդ տեղում չպիտի լինեին: Բայց արդյունքում` գործի որակը խիստ տուժում է, իսկ լավագույնները հեռանում են Հայաստանից:
2. Իրենց գործով չզբաղվելը. յուրաքանչյուր ոք կարծում է, թե քո գործը քեզնից լավ կաներ, նույնիսկ եթե դրա համար համապատասխան կրթություն և փորձ չունի:
1. Ապահովության զգացողության բացակայությունը. էստեղ չգիտես` վերջդ ինչ է լինելու: Գուցե լավ աշխատանք ունես ու լավ վարձատրվում ես, բայց մի օր կարող ես ինչ-ինչ պատճառներով կորցնել աշխատանքդ ու գործազուրկ դառնալ կամ աշխատել շատ ավելի ցածր աշխատավարձով` չկարողանալով բավարարել տարրական պահանջներդ: Կամ (Աստված չանի) որևէ հիվանդություն կարող է թակել դուռդ, իսկ բուժման գինը չհամապատասխանի գրպանիդ:
Հ.Գ. Մի հատ էլ կգրեմ` 10 պատճառ, թե ինչու եմ ուզում Հայաստանում ապրել, որ ամեն ինչ շատ սև չթվա:
Այս պահին թեմայում են 1 հոգի. (0 անդամ և 1 հյուր)
Ձեր իրավունքները բաժնում
Մեջբերել
Էջանիշներ