Մենակությունն իմ աչքերով…

[Ուլուանա]

Մենակությունը մի կարգավիճակ է, որին մարդն անընդհատ ձգտում է, որպեսզի ասի, որ ինքը մենակ է:

Համամիտ չեմ: Մենակությանը չես ձգտում, ինքը միշտ քեզ հետ ա: Իրենից փախչել չես կարող, մենակ ես, անգամ երբ ամենասիրելիդ պինդ գրկել է ու ասում է, որ միշտ քեզ հետ կմնա: Մարդ ՄԻՇՏ ու ԱՆԽՈՒՍԱՓԵԼԻՈՐԵՆ մենակ ա....

Պատկերացրեք, երկուսիդ հետ էլ համաձայն եմ։ Լուրջ, ուղղակի ամեն մեկդ էդ երևույթը տարբեր տեսանկյուններից եք դիտարկել, թե չէ երկուսդ էլ ճիշտ եք, իմ կարծիքով։

Բյուրի դիտարկման հետ կապված ասեմ, որ ես ինքս բազմիցս նկատել եմ, որ այն մարդիկ, ովքեր չափից դուրս շատ են խոսում իրենց միայնակությունից ու ամեն առիթով շեշտում, թե որքան միայնակ են իրենք, իրականում չեն էլ ուզում ազատվել դրանից, դրանով ուզում են ուշադրություն գրավել, ինչպես նաև արդարացնել իրենց անհաջողությունները։ Իսկ ընդհանրապես բոլորս էլ ինչ–որ առումով միայնակ ենք ի սկզբանե, ուղղակի ոմանք սովորում են սիրել իրենց միայնակությունը, օգուտ քաղել դրանից և այն դրոշակ չդարձնել՝ ի տես ամբողջ աշխարհի։

Մի քիչ դաժան ստացվեց, չէի ուզում...

[Kuk]

Աղջիկներ են է լինում, որ ձևական ասում են, որ իրանք սիրում են մենակությունը, նեռվերիս ազդում են
Համաձայն եմ՝ լինում ա ժամանակ, որ մի քանի րոպեով կամ ժամով ուզում ես մենակ լինել, բայց էդ ցանկությունը պետքա հաճախակի չլինի: Հեչ էլ լավ բան չի մենակությունը. մենակով ո՛չ ուտել ա լինում, ո՛չ պարել ա լինում, ո՛չ խմել ա լինում, ո՛չ քնել ա…… վայ կներեք

[Լեո]

Ես երբեմն սիրում եմ մենակությունը, իսկ ավելի հաճախ ատում, այսինքն` նրա նկատմամբ անտարբեր չեմ:

[Ուլուանա]

Աղջիկներ են է լինում, որ ձևական ասում են, որ իրանք սիրում են մենակությունը, նեռվերիս ազդում են
Համաձայն եմ՝ լինում ա ժամանակ, որ մի քանի րոպեով կամ ժամով ուզում ես մենակ լինել, բայց էդ ցանկությունը պետքա հաճախակի չլինի: Հեչ էլ լավ բան չի մենակությունը. մենակով ո՛չ ուտել ա լինում, ո՛չ պարել ա լինում, ո՛չ խմել ա լինում, ո՛չ քնել ա…… վայ կներեք

Կուկ, թեման ֆիզիկական մենակության մասին չի։ Բայց նույնիսկ ֆիզիկական մենակությունը տարբեր մարդիկ տարբեր կերպ են ընկալում ու զգում։ Եթե դու չես սիրում մենակ լինել, դա չի նշանակում, որ բոլոր նրանք, ովքեր ասում են, որ սիրում են, ձևական են ասում։ Օրինակ՝ ինքնամփոփ, չշփվող մարդկանցից շատերը սիրում են մենակություն, իրենց մենակ ավելի հարմարավետ են զգում։ Էնպես որ դա շատ անհատական է։

[Ծով]

Մենակությունն իմ պատկերացմամբ ես եմ իմ սենյակում հատակին նստած...
իրականում. ոչինչ չեմ տեսնում...հի-մա

[murmushka]

մենակությունն իմ միակ հավատարիմ ընկերն է, ընդհանրապես գերադասում եմ լինել իսկապես մենակ, քան շրջապատում, որն ինձ հոգեհարազատ չէ, որովհետև հենց այդ շրջապատում, թեկուզ և շրջապատված մարդկանցով, ես ավելի ցավալի եմ զգում մենակությունը` հոգեկան մենակությունը, որ փնտրում ես հասկացող հայացք և հանդիպում ոչինչ չարտահայտող մի զույգ սառած աչքերի
մենակությունը մտածելու, վերլուծելու ինքնաքննադատելու հնարավորություն է տալիս
սիրում եմմենակությունը

[WArmanW]

հոգեպես միայնակ լինելը մահից էլ դաժան կարող է լինել…

Մենակությունը դա այն չի, երբ մենակ ես տանը… դա այն է, երբ հազարավոր մարդկանց մեջ, աղմկոտ ու ուրախ շրջապատում դու քեզ օտար ես զգում… զգում ես, որ չես պատկանում այդ միջավայրին… քեզ չեն հասկանում, դու չես հասկանում…

Մենակությունը դա այն է, որ դու գիտես, որ ոչ ոք չի իմանա երբեք այն ամենը, ինչ այդքան շատ կուզենայիր ասել… բայց դու դա չես էլ ասի, որովհետև ինքդ էլ չես ցանկանում իմանալ…

Եթե քեզ կանչեցին, ու դու չլսեցիր, ուրեմն առանձնաել ես ինքդ քո մտքերի հետ… Եթե դու կանչեցիր, ու ոչ ոք չլսեց, ուրեմն դու միայնակ ես…

երևի օձի թույնի պես մի բան է` քիչ քանակությամբ կարող է օգուտ բերել, իսկ եթե չափից դուրս լինի, արդեն մահացու է…

մենակությունն իմ միակ հավատարիմ ընկերն է, ընդհանրապես գերադասում եմ լինել իսկապես մենակ, քան շրջապատում, որն ինձ հոգեհարազատ չէ, որովհետև հենց այդ շրջապատում, թեկուզ և շրջապատված մարդկանցով, ես ավելի ցավալի եմ զգում մենակությունը` հոգեկան մենակությունը, որ փնտրում ես հասկացող հայացք և հանդիպում ոչինչ չարտահայտող մի զույգ սառած աչքերի
մենակությունը մտածելու, վերլուծելու ինքնաքննադատելու հնարավորություն է տալիս
սիրում եմ մենակությունը

Ինչ ուզում եմ ասել նշել եմ կարմիրով:

[Mari]

Մենակությունն ու միայնակությունը կարծես թե դիտվում է որպես միևնույն երևույթ /գրառումների գերակշռող մասում/: Իրոք նմանություններն ակնհայտ են, սակայն տարբերությունն առավել քան ակնհայտ ու զգալի:Մենակության յուրաքանչյուրս էլ կյանքի տարբեր ժամանակահատվածներում ձգտում ենք/այսպես ասած, կտրվում ենք աշխարհից, մի խոսքով, զրույց՝ ինքդ քո Ես-ի հետ/: Բայց դժվար թե գտնվի այնպիսի մեկը, որը ձգտի միայնակության: Իմ կարծիքով/դիտարկում եմ ժամանակային առումով/, մենակությունը դա մի օր է, մաքսիմում՝ շաբաթ, միայնակությունը՝ առավել երկար ժամանակահատված/ասենք՝ մի ամբողջ կյանք/:
Մենակություն սիրում եմ, մեկ-մեկ՝ ամիսը մեկ, մեկ-մեկ՝ շաբաթը մեկ, նայած այդ ամիս/շաբաթ տեղի ունեցած իրադարձությունների ծավալին, որը կարիք ունի լուրջ վերլուծության/չի բացառվում կուշտ արցունքային վերլուծությունը/: Միայնակություն. հըմ, ծանոթ չեմ, կներեք:

[Vive L'Armenie]

Միգուցե տարօրինակ կթվա, բայց միշտ էլ հոգեպես ինձ մենակ եմ զգացել... (Հիմա ավելի պարզ արտահայտվեմ)
Այսքան ժամանակ դեռ չեմ հանդիպել մեկին, որ ինձ շատ նման լինի, իմ նման մտածի, նույն հետաքրքրություններն ունենա, ինչ որ ես ունեմ, այսպիսի շատ և շատ հարցեր կան...
Համաձայն եմ, որ ունեմ շատ բարդ բնավորություն , բայց նա, ով քիչ թե շատ նման է ինձ՝ այդպես չի կարծում: Հիմա կասեք թե այդպես չէ, բայց մարդու հետ պետք է իրականից շփվես, որ զգաս: Վիրտուալ շփումից շատ դժվար է այն հասկանալ
Ճնշվում եմ մենկությունից, այնպիսի տպավորություն է, որ կարծես այս շխարհից չլինեմ (Երևի դրա համար էլ երգերն ու բանաստեղծություններն ինձ ավելի հարազատ են, քան մարդիկ )
Երբեմն եմ ինձ այս հարցն ուղղում՝ << Արդյոք կգտնվի՞ ինձ նման մեկը, որն իրոք շատ մոտ լինի սրտիս, որը կլրացնի այդ բաց թողնված մասը... >>
Տխուր է...

[Dayana]

Սվետ ջան, բացարձակ նման ոչինչ էս աշխարհում չկա Նույնիսկ երկվորյակներն են տարբեր լինում, մեր երկու ձեռքերը, աչքերը ... Այնպես որ դու քո տեսակում բացառիմ ես Քեզ լրիվ մնամ, ամբողջապես հասկացող մարդ երբեք չես գտնի, բայց միշտ կլինեն մարդիկ կամ գուցե միայն մեկը, որ կփորձեն քեզ հասկանալ, հնարավորինս շատ Մնացած բոլոր դեպքերում մենք բոլորս մենակ են մենակ ենք այս աշխարհ եկել, մենակ էլ պիտի գնանք

[Kuk]

Կուկ, թեման ֆիզիկական մենակության մասին չի։ Բայց նույնիսկ ֆիզիկական մենակությունը տարբեր մարդիկ տարբեր կերպ են ընկալում ու զգում։ Եթե դու չես սիրում մենակ լինել, դա չի նշանակում, որ բոլոր նրանք, ովքեր ասում են, որ սիրում են, ձևական են ասում։ Օրինակ՝ ինքնամփոփ, չշփվող մարդկանցից շատերը սիրում են մենակություն, իրենց մենակ ավելի հարմարավետ են զգում։ Էնպես որ դա շատ անհատական է։

Հա, ես ֆիզիկականի մասին եմ գրել, որտև հավես չկար փիլիսոփայելու
Դե ես չեմ ասում, ովքեր մենակ են սիրում լինել՝ իրանք ձևական են ասում, ես ասեցի՝ ձևական ասողները նյարդերիս վրա իրենց ազդեցությունն են թողնում Դա հաճախ նկատվում է դասարանում, լսարանում, նաև հավաքույթների ժամանակ, երբ լինում են մարդիկ, ովքեր, շրջապատի ուշադրությունից դուրս մնալով, փորձում են նրանցից մեկուսանալու միջոցով գրավել՝ իրենց համար այդքան թանկագին ուշադրությունը: Ես գրել էի աղջիկների մասին, քանի որ ավելի շատ աղջիկների մոտ եմ նկատել այս վարքագիծը: Կարծում եմ՝ տղաների մոտ դա ուրիշ ձև է արտահայտվում:
Լավ, արդեն շեղվել եմ հա՞ թեմայից սա արդեն լրիվ ուրիշ հարց ա, որի մասին կարելի ա թեմա բացել, ու լիքը վիճել

[Apsara]

Այն ինչ ուզում էի ասել բազմիցս ասվեց՝ մենք միայնակ ենք ծնվել այդպես էլ կմեռնենք, նույնիսկ սիրելիի գրկի մեջ միայնակ ես, մենք ձգտում ենք միայնության որպեսզի արդարացնենք ինքներս մեր սխալներն ու տարօրինակությունները:

ես ամենաշատը ինձ միայնակ եմ զգում մեծ բազմության մեջ՝ ծնունդներին, քեֆերին, հավաքներին, ժողովներին, իսկ երբ մարմինս մենակ է սենյակում, այնտեղ մի ամբողջ հույզերի ու մտքերի նվագախումբ է հնչում, մի ամբողջ անսամբլ պարում է ամեն տեսակ պարեր,
Սիրում եմ մարմնիս մենակությունն ու հոգուս խմջույքը այդ միայնության մեջ

[TiternAk]

Պատկերացրեք, երկուսիդ հետ էլ համաձայն եմ։ Լուրջ, ուղղակի ամեն մեկդ էդ երևույթը տարբեր տեսանկյուններից եք դիտարկել, թե չէ երկուսդ էլ ճիշտ եք, իմ կարծիքով։

Բյուրի դիտարկման հետ կապված ասեմ, որ ես ինքս բազմիցս նկատել եմ, որ այն մարդիկ, ովքեր չափից դուրս շատ են խոսում իրենց միայնակությունից ու ամեն առիթով շեշտում, թե որքան միայնակ են իրենք, իրականում չեն էլ ուզում ազատվել դրանից, դրանով ուզում են ուշադրություն գրավել, ինչպես նաև արդարացնել իրենց անհաջողությունները։ Իսկ ընդհանրապես բոլորս էլ ինչ–որ առումով միայնակ ենք ի սկզբանե, ուղղակի ոմանք սովորում են սիրել իրենց միայնակությունը, օգուտ քաղել դրանից և այն դրոշակ չդարձնել՝ ի տես ամբողջ աշխարհի։

Մի քիչ դաժան ստացվեց, չէի ուզում...

Դաժան չի, ուղղակի իրականությունն ա:
Միայնակության զգացումը խորը դեպրեսիայի պատճառ կարող է դառնա:
Ինչ վերաբերվում է միշտ միայնակ զգալուն , ես համամիտ չեմ, քանի որ մարդկային ոչ մի զգացողություն հարատև չի ու չի կարող երկար տևել: Ինչպես ուրախությունն ու տխրությունն են անցողիկ, նույնն էլ միայնակությունը: Հետո ընկալման խնդիր կա: Հնարավոր է, որ միևնույն իրավիճակում ես ինձ միայնակ զգամ, իսկ մեկ ուրիշը` ոչ:
Էսքան ասելուս իմաստն էն ա ժողովուրդ ջան, որ մարդը ոչ թե միայնակ ա լինում այլ ուզում ա մտածի, որ միայնակ ա: Ամեն ինչ կապված ա, թե ինչ կտրվածքով ենք նայում կյանքին: Չմոռանանք, որ ամեն ինչ հարաբերական ա: