Narinfinity-ի խոսքերից
Կարծում եմ մեռնելիս արդեն կարևոր չէ երջանիկ ես, թե ոչ...
Կարևոր է, թե ապրած կյանքում երջանիկ եղել ես, թե ... վերջում գալիս է այն պահը, երբ մի վերջին "հայացք" գցելով անցածին, հուշերում ընդհանուրի ենք բերում մեր գործերը, կիսատ մանացածները, արդյոք դրանք կշարունակվեն?, թե ոչ...
Եվ կարևորն է, թե մենք գոհ ենք մնացել մեր ապրած կայնքից, թե կարելի էր այն ավելի նպատակային , արդյունավետ ու իմաստալից ապրել և եթե մենք մեռնում ենք միայնակության մեջ, ապա մեր մաքուր խիղճը կարող է ամենաանկեղծը պատասխանել այն հարցերին, որոնց պատասխաններով մենք երջանիկ կզգանք, անկախ թե մենակ կլինենք այդ պահին, թե ոչ...
Ես ի նկատի ունեմ, երբ երջանիկ ես ֆիզիական վախճանը դառնում է շատ ավելի ծանր(սա իհարկե իմ պատկերացումն է, երբևէ չեմ մեռել
, բայց ես մահը նմանեցնում եմ բաժանման, իսկ ինձ համար բաժանումը իմ հարազատներից միշտ ահավոր ցավ է պատճառում
) , ոչ թե հենց մեռնելուց երջանկանում ես…
, եթե իմ ու քո պատկերացումը “միայնություն” հասկացության վերաբերյալ նույնն է
Մյուս կողմից բավականին հետաքրքիր ես մտածում...
Մահը շատ հաճախ թույլ չի տալիս հետադարձ հայացք նետել, նայել , մտածել, գնահատական տալ անցած քայլերին...., որովհետև նա շտապում է…, կամ էլ լավ տրամադրություն չունի…
Եվ գիտես կարծում եմ մեռնելուց իմաստ չունի հետադարձ հայցք նետել ու տեսնել նպատակային, արդյունավետ, իմաստալից ես ապրել…
Ապրել ես նենց ոնց որ ապրել ես, ապրել ես նենց ոնց որ կապրեիր,եթե նույնիսկ երկրորդ կյանք տրվեր….Ես, իհարկե, ֆատալիստ չեմ, բայց մենք խաղաքարեր ենք….
….Շախմատ… որ կողմից էլ որ նայենք
Մեջբերել
Էջանիշներ