«Նա իսկական գրող չէ...»

[Ուլուանա]

Ոչ չի արժեզրկում, քանզի բոլոր տաղանդներն էլ այն վերին գիտակցության հետ կապնվելու համար պիտի կտրվեն այս աշխարհից, ալկոհոլը նարկոտիկները և հալյուցինագենները օգնում են նրանց, դա բոլորովին չի փոքրացնում նրանց հանճարը: Մարդը հիմնականում ստեղծագործում է երբ ուժեղ ցնցում է ապրում կամ անոմալ վիճակում է կապ չունի բնության գրկում թե նարկոտիկների ազդեցության տակ մեկ այլ զուգահեռ աշխարհում, սիրահարված կամ ուժեղ հիասթափություն ապրած ժամանակ, ուժեղ արտահայտված անազվություն տեսնելու ժամանակ և այլն: Ձանձրալի միապաղաղ կյանքը չի կարող ստեղծագործական լինել:
կարծում եմ կապ չունի թե ինչ վիճակում է գրվել ստեղծագործությունը, եթե այն գեղարվեստական արժեք է պարունակում: Չնայած ինձ հետաքրքիր է ցանկացած ստեղծագործության նախապատմությունը:

Եվ կարծում եմ, որ նման միջոցները մարդուն ավելի են մոտեցնում իրենց ներքին իսկական ԵՍ-ին ենթագիտակցականին և այնտեղից դուրս է հորդում վաղուց հավաքվածը

Եթե լավ է գրված, ուրեմն արժեք է՝ անկախ նրանից՝ ինչի ազդեցության տակ ու ինչպես է գրվել: Հեղինակն էլ «գրող է», եթե գրել է. ուզում է կիսաքնած գրած լինի, ուզում է՝ կիսամեռած, ուզում է՝ ուռած: Գրեցնող նյութը հաստատ ալկոհոլը կամ նարկոտիկը չի, այլապես ցանկացած նարկոման հանճարեղ գրող կլիներ, իսկ ամբողջ Քյավառը գրականության գծով Նոբելյան մրցանակի կարժանանար: Եթե գրող չես, ինչքան ուզում ես խմի ու ծակվի, միևնույն է մատներիդ տաղանդավոր գրիչ չի բուսնի:

Մեջբերված երկու կարծիքներին համաձայն եմ։ Ավելացնեմ, որ համոզված եմ, որ նշված ցանկալի ստեղծագործական հոգեվիճակին հասնելու առավել անվնաս միջոցներ կան, քան ալկոհոլն ու թմրանյութերն են։ Բայց դա արդեն լրիվ ուրիշ թեմա է։