«Նա իսկական գրող չէ...»

[Apsara]

Խնդիրն այն է, որ ստեղծագործող մարդիկ մի քիչ ավելի զգայուն են...նրանք ամենաշատն են սիրում ու ատում աշխարհը, մարդկանց,կարողանում են ոչնչի մեջ ինչ-որ բան գտնել, ստեղծել...
Նրանք երբեմն ուզում են պոկվել իրականությունից, մնալ մենակ ու դրան գուցե հասնում են ալկոհոլի կամ թմրադեղի միջոցով...
Բայց դե կախվածությունը ամեն դեպքում նյութականից, նյութականի միջոցով հոգևորին հասնելու փորձը արդարացնելու միտում չունեմ
Ինչևէ որքան մենակ է մարդը, այնքան հանճարեղ է նա...եթե իսկապես մենակ է և եթե ստիպված հանճար է ծնվել...
իսկ Հեմինգուեյի կենսագրությունը կարդալիս ակամա սկսում ես զարմանալ, որ կարողանում ես շնչել նրա ստեղծագործություններով...

Հա համաձայն եմ որ ստեղծագործողները, գրողները չափից դուրս զգայուն են, բայց որ միայն միայնակ մարդիք են հանճարներ ոչ մի կերպ չեմ կարող համաձայնվել, եթե նայենք ճշմարտությանը, ապա բոլոր մարդիք ծնվում են մենակ ապրում են մենակ, բայց հոծ բազմության մեջ, բայց ոչ բոլորն են գրող ու հանճար

Մարդ ինքնին միայնակէ իր անձի և ԵՍ-ի հետ,

[Ուլուանա]

Ոչ չի արժեզրկում, քանզի բոլոր տաղանդներն էլ այն վերին գիտակցության հետ կապնվելու համար պիտի կտրվեն այս աշխարհից, ալկոհոլը նարկոտիկները և հալյուցինագենները օգնում են նրանց, դա բոլորովին չի փոքրացնում նրանց հանճարը: Մարդը հիմնականում ստեղծագործում է երբ ուժեղ ցնցում է ապրում կամ անոմալ վիճակում է կապ չունի բնության գրկում թե նարկոտիկների ազդեցության տակ մեկ այլ զուգահեռ աշխարհում, սիրահարված կամ ուժեղ հիասթափություն ապրած ժամանակ, ուժեղ արտահայտված անազվություն տեսնելու ժամանակ և այլն: Ձանձրալի միապաղաղ կյանքը չի կարող ստեղծագործական լինել:
կարծում եմ կապ չունի թե ինչ վիճակում է գրվել ստեղծագործությունը, եթե այն գեղարվեստական արժեք է պարունակում: Չնայած ինձ հետաքրքիր է ցանկացած ստեղծագործության նախապատմությունը:

Եվ կարծում եմ, որ նման միջոցները մարդուն ավելի են մոտեցնում իրենց ներքին իսկական ԵՍ-ին ենթագիտակցականին և այնտեղից դուրս է հորդում վաղուց հավաքվածը

Եթե լավ է գրված, ուրեմն արժեք է՝ անկախ նրանից՝ ինչի ազդեցության տակ ու ինչպես է գրվել: Հեղինակն էլ «գրող է», եթե գրել է. ուզում է կիսաքնած գրած լինի, ուզում է՝ կիսամեռած, ուզում է՝ ուռած: Գրեցնող նյութը հաստատ ալկոհոլը կամ նարկոտիկը չի, այլապես ցանկացած նարկոման հանճարեղ գրող կլիներ, իսկ ամբողջ Քյավառը գրականության գծով Նոբելյան մրցանակի կարժանանար: Եթե գրող չես, ինչքան ուզում ես խմի ու ծակվի, միևնույն է մատներիդ տաղանդավոր գրիչ չի բուսնի:

Մեջբերված երկու կարծիքներին համաձայն եմ։ Ավելացնեմ, որ համոզված եմ, որ նշված ցանկալի ստեղծագործական հոգեվիճակին հասնելու առավել անվնաս միջոցներ կան, քան ալկոհոլն ու թմրանյութերն են։ Բայց դա արդեն լրիվ ուրիշ թեմա է։

[Մելիք]

Մեջբերված երկու կարծիքներին համաձայն եմ։ Ավելացնեմ, որ համոզված եմ, որ նշված ցանկալի ստեղծագործական հոգեվիճակին հասնելու առավել անվնաս միջոցներ կան, քան ալկոհոլն ու թմրանյութերն են։ Բայց դա արդեն լրիվ ուրիշ թեմա է։

Ստեղծագործական պրոցեսը սերտորեն կապվածա ադրենալինի հետ: Ադրենալինի արտադրությունն էլ կապվացա լիքը բաների հետ:
Օրինակ` սեքսը: Էդ, որ մուսաների մասին էդ զավզագություններն առաջացել են, հենց նենց չեն առաջացել: էդ հետո են ինտելեգենտ մարդիկ մուսաներին սարքել եթերաին էակներ: Իրականում դրանց մարմնեղ տեսակը պակաս էֆեկտիվ չի:

[Ծով]

Հա համաձայն եմ որ ստեղծագործողները, գրողները չափից դուրս զգայուն են, բայց որ միայն միայնակ մարդիք են հանճարներ ոչ մի կերպ չեմ կարող համաձայնվել, եթե նայենք ճշմարտությանը, ապա բոլոր մարդիք ծնվում են մենակ ապրում են մենակ, բայց հոծ բազմության մեջ, բայց ոչ բոլորն են գրող ու հանճար

Մարդ ինքնին միայնակէ իր անձի և ԵՍ-ի հետ,

Վա՛րդ ջան, համաձայն եմ, դրա համար ել եթեներով եմ գրել...