Բյուր, բնավորության աքցենտավորումից՝ շեշտվածությունից, ու առավել ևս՝ փսիխոպատիայից մինչև միօրինակություն սարեր ու ձորեր կան: Կա անձնական գծերի ու խառնվածքի բազմազան գունեղություն: Այնպես չի, որ եթե մարդ շեղում չունի, ուրեմն ձանձրալի դեմք է: Ու համոզված եմ՝ շատ տաղանդավոր գրողներ կան, որ հենց այդ միջակայքում են՝ ոչ շեղված են, ոչ միապաղաղ:
Ինչ վերաբերում է թմրանյութին, հոգեկան տրավմաներին ու այլ բաներին, ապա նորից եմ ասում, որ եթե գրելու ձիրքը չլինի, դրանք ոչինչ են, երբեք «չեն գրեցնի»:
Ռի՛փ, ես չեմ ասել, թե շեշտվածություն չունեցող մարդիկ չեն կարող գրող լինել, բայց որովհետև շեշտվածությունն ինչքան շատ է, էնքան մարդը ավելի շատ տեղ չունի հասարակության մեջ, հետևաբաև այդ «բացը» լրացնում է ստեղծագործելով:
Ճիշտ ես: Բայց որպես կանոն ոչ թե տրավմաներն են «գրեցնում», այլ գրողները, որպես կանոն, ամեն ինչ շատ ավելի ծանր են տանում, ավելի հակված են տրավմաների, քան մնացած բոլոր մարդիկ:Ինչ վերաբերում է թմրանյութին, հոգեկան տրավմաներին ու այլ բաներին, ապա նորից եմ ասում, որ եթե գրելու ձիրքը չլինի, դրանք ոչինչ են, երբեք «չեն գրեցնի»:
Խնդիրն այն է, որ ստեղծագործող մարդիկ մի քիչ ավելի զգայուն են...նրանք ամենաշատն են սիրում ու ատում աշխարհը, մարդկանց,կարողանում են ոչնչի մեջ ինչ-որ բան գտնել, ստեղծել...
Նրանք երբեմն ուզում են պոկվել իրականությունից, մնալ մենակ ու դրան գուցե հասնում են ալկոհոլի կամ թմրադեղի միջոցով...
Բայց դե կախվածությունը ամեն դեպքում նյութականից, նյութականի միջոցով հոգևորին հասնելու փորձը արդարացնելու միտում չունեմ
Ինչևէ որքան մենակ է մարդը, այնքան հանճարեղ է նա...եթե իսկապես մենակ է և եթե ստիպված հանճար է ծնվել...
իսկ Հեմինգուեյի կենսագրությունը կարդալիս ակամա սկսում ես զարմանալ, որ կարողանում ես շնչել նրա ստեղծագործություններով...
Էրեխեք, էս թեման անխուսափելիորեն վերածվումա, "դեղ արա, եթե ուզում ես գրող դառնաս"-ի
Հա համաձայն եմ որ ստեղծագործողները, գրողները չափից դուրս զգայուն են, բայց որ միայն միայնակ մարդիք են հանճարներ ոչ մի կերպ չեմ կարող համաձայնվել, եթե նայենք ճշմարտությանը, ապա բոլոր մարդիք ծնվում են մենակ ապրում են մենակ, բայց հոծ բազմության մեջ, բայց ոչ բոլորն են գրող ու հանճարAlize'e-ի խոսքերից
Խնդիրն այն է, որ ստեղծագործող մարդիկ մի քիչ ավելի զգայուն են...նրանք ամենաշատն են սիրում ու ատում աշխարհը, մարդկանց,կարողանում են ոչնչի մեջ ինչ-որ բան գտնել, ստեղծել...
Նրանք երբեմն ուզում են պոկվել իրականությունից, մնալ մենակ ու դրան գուցե հասնում են ալկոհոլի կամ թմրադեղի միջոցով...
Բայց դե կախվածությունը ամեն դեպքում նյութականից, նյութականի միջոցով հոգևորին հասնելու փորձը արդարացնելու միտում չունեմ
Ինչևէ որքան մենակ է մարդը, այնքան հանճարեղ է նա...եթե իսկապես մենակ է և եթե ստիպված հանճար է ծնվել...
իսկ Հեմինգուեյի կենսագրությունը կարդալիս ակամա սկսում ես զարմանալ, որ կարողանում ես շնչել նրա ստեղծագործություններով...
Մարդ ինքնին միայնակէ իր անձի և ԵՍ-ի հետ,
“То, что вы не можете выразить – это Любовь.
То, что вы не можете отвергнуть/не признать – это Красота.
То, чего вы не можете избежать – это Истина”.
~ Шри Шри
Մեջբերված երկու կարծիքներին համաձայն եմ։ Ավելացնեմ, որ համոզված եմ, որ նշված ցանկալի ստեղծագործական հոգեվիճակին հասնելու առավել անվնաս միջոցներ կան, քան ալկոհոլն ու թմրանյութերն են։ Բայց դա արդեն լրիվ ուրիշ թեմա է։
Երջանկությունը ճամփորդելու ձև է, ոչ թե նպատակակետ։
Ռոյ Գուդման
Ստեղծագործական պրոցեսը սերտորեն կապվածա ադրենալինի հետ: Ադրենալինի արտադրությունն էլ կապվացա լիքը բաների հետ:Մեջբերված երկու կարծիքներին համաձայն եմ։ Ավելացնեմ, որ համոզված եմ, որ նշված ցանկալի ստեղծագործական հոգեվիճակին հասնելու առավել անվնաս միջոցներ կան, քան ալկոհոլն ու թմրանյութերն են։ Բայց դա արդեն լրիվ ուրիշ թեմա է։
Օրինակ` սեքսը: Էդ, որ մուսաների մասին էդ զավզագություններն առաջացել են, հենց նենց չեն առաջացել: էդ հետո են ինտելեգենտ մարդիկ մուսաներին սարքել եթերաին էակներ: Իրականում դրանց մարմնեղ տեսակը պակաս էֆեկտիվ չի:
Վա՛րդ ջան, համաձայն եմ, դրա համար ել եթեներով եմ գրել...
Այս պահին թեմայում են 1 հոգի. (0 անդամ և 1 հյուր)
Ձեր իրավունքները բաժնում
Մեջբերել
'
Էջանիշներ