Իմ սեփական դիտարկումներն ու փորձը ցույց են տվել, որ մարդը գրելու (և ընդհանրապես ստեղծագործելու) համար պետք է որևէ հոգեկան խանգարում ունենա: Ամենաքիչը պետք է պսիխոպաթ լինի, իսկ եթե դա էլ չի անցնում, գոնե բնավորության շեշտվածություններ ունենա: Ես գտնում եմ, որ հանգիստ, հավասարակշռված, միօրինակ ու անհետաքրքիր կյանքով ապրող մարդը երբևէ չի կարող ստեղծագործել: Իսկ եթե նույնիսկ փորձի, կգրի հանգիստմ հավասարակշռված, միօրինակ ու անհետաքրքիր տողեր:
Իսկ ալկոհոլն ու թմրանյութերը հոգեկան խանգարում առաջացնող նյութեր են: Դա չի նշանակում, որ բոլոր թմրամոլները հրաշալի գրողներ կարող են լինել, բայց դա նշանակում է, որ կա գրողների որոշակի խումբ, որոնք հոգեկան խանգարման հասնում են հենց թմրանյութերի օգնությամբ: Մեկ այլ խումբ դրանց կարիքն ընդհանրապես չունի. կա՛մ ի սկզբանե տառապում են որևէ հոգեկան հիվանդությամբ (օրինակ, Դոստոևսկի), կա՛մ ստեղծագործում են որոշակի ցնցում ապրելիս (գրողների ճնշող մեծամասնությունը):
Հետաքրքիր է՝ երբևէ լսե՞լ եք, որ, ասենք, Ժյուլ Վեռնը որևէ խանգարում ունեցած լինի: Ես որ չեմ լսել ու չեմ էլ զարմանում: Ես նրան չեմ թերագնահատում. երեխաների համար շատ լավ գործեր է գրել, բայց նրա գործերը ժամանցից բացի ուրիշ ոչինչ չեն եղել անձամբ ինձ համար:
Փորձե՛ք ուսումնասիրել նաև գրողների բնավորությունները: Կնկատեք, որ նրանց ճնշող մեծամասնությունն առնվազն շեշտվածություն է ունեցել:
Մեջբերել
'
Alize'e-ի խոսքերից
Էջանիշներ