Ոչ չի արժեզրկում, քանզի բոլոր տաղանդներն էլ այն վերին գիտակցության հետ կապնվելու համար պիտի կտրվեն այս աշխարհից, ալկոհոլը նարկոտիկները և հալյուցինագենները օգնում են նրանց, դա բոլորովին չի փոքրացնում նրանց հանճարը: Մարդը հիմնականում ստեղծագործում է երբ ուժեղ ցնցում է ապրում կամ անոմալ վիճակում է կապ չունի բնության գրկում թե նարկոտիկների ազդեցության տակ մեկ այլ զուգահեռ աշխարհում, սիրահարված կամ ուժեղ հիասթափություն ապրած ժամանակ, ուժեղ արտահայտված անազվություն տեսնելու ժամանակ և այլն: Ձանձրալի միապաղաղ կյանքը չի կարող ստեղծագործական լինել:
կարծում եմ կապ չունի թե ինչ վիճակում է գրվել ստեղծագործությունը, եթե այն գեղարվեստական արժեք է պարունակում: Չնայած ինձ հետաքրքիր է ցանկացած ստեղծագործության նախապատմությունը:

Եվ կարծում եմ, որ նման միջոցները մարդուն ավելի են մոտեցնում իրենց ներքին իսկական ԵՍ-ին ենթագիտակցականին և այնտեղից դուրս է հորդում վաղուց հավաքվածը