Բանտարկյալ. հավերժ պիտա՞կ:

[Ծով]

ՄԻ վայրկյան ի՞նչ քաղաքականցնել.. բանատարկյալներ լինում են տարբեր պատճառներով… Քաղբանտարկյալներին պիտակավորված համարել մի քիչ տարօրինակ է... Քաղաքական հայացքների համար կալանավորվածներն ազնիվ են գոնե իրենց հայացքներում /դե ես շատ չծավալվեմ/... Ամինա՛ ջան, զիլ ուզողներ ես կորցրել Ինչպես ասում է լրագրող- գրող- հրապարակախոս Տիգրան Պասկևիչյանը , քաղբանտարկյալների դեպքում բանտերը լցվում են լույսով...
Իսկ հանցագործ բանտարկյալների մասին ասեմ. մարդս մարդ լինի գործոնն այստեղ էլ է աշխատում: ճակատագրի բերումով մարդիկ տարբեր փորձանքների են ենթարկվում կամ իրենք իրենց ենթարկում... բայց ո՞վ է ասել, որ դրանով կյանքն ավարտվում է... Օրինակ իմ ծանոթներից մեկի քեռին սարսափելի ինտելեկտով, հետաքրքիր, բայց հանցաշխարհի ջրերը ընկած մի մարդ էր... ծանոթս նրան պաշտում էր ու ասում էր, որ իր կյանքի ամենավատ օրերի լավագույն ընկերն է եղել ու խորհրդատուն: Ես չեմ բացառում, որ սարսափելի մի հանցագործ հանկարծ ու բանտից ինքնամաքրված դուրս գա, մինչդեռ ազատության մեջ գտնվող մի խառնակիչ, որին ըստ օրենքի չեն դատում, հազար ու մի մարդկանց կյանք ուտի, փչացնի ու անմեղ հայացքով հանցագործներ փնտրի...
Հ.Գ. Ասեմ, որ ըստ էության հիմա հայկական բանտերում մեծ մասը անմեղ մարդիկ են, հանցագործները փողով պլստում են: հիմնականում

[dvgray]

Հիմնականում համաձայն եմ Ուլուանաի հետ:
Զգուշանալ պետք է: Որ հնարավորություն լիներ ամեն մարդու հանդեպ էլ իմանայիր թե ինչից զգուշանայիր ...
Բոլոր մարդիկ էլ ունեն թերություններ, թերացումներ, վատ կողմեր... խնդիրը այն է, որ եթե նախօրոք գիտես, որ դիմացինտ օրինակ տուն թալանողին է, ապա եթե նրան զրկես քո տունը թալանելու հնարավորությունից, ապա ավելի հանգիստ կարող ես նրա հետ հարաբերվել /սակայն սա ասում եմ զուտ որպես օրինակ: եթե քո շրջապատում կա իրական տուն թալանող, ապա ինչքան հեռու ,այդքան լավ:/

Մի խոսքով բանտ նստած հելած մարդը ի սկզբանե պետք է դիտվի որպես պոտենցիալ վտանգի աղբյուր, որովհետև եթե նա կատարել է /պատահական/ սխալ ու դրա պատճառով հայտվել է բանտում, ապա հիմնականում բանտից դուրս են գալիս կատարյալ արտիստ դարձած իրական հանցագործներ: Խոսքը սովետական-հայկական բանտի մասին է /խոսքս չի վերաբերվում գաղափարական-քաղաքական "նստողներին", չնայած նրանք էլ են բավականին փոխվում բանտում/:

Այ ուրիշ բան է, որ հայկական բանտի իր տեղով հանցագործություն է:
Հանցագործ է էն հասարակությունը, որը այդպիսի "օբեկտներներ" ունի: Իսկ հանցագործները՝ հենց էտ հանցագործ հասարակության հանցագործ սուբյեկտի - բանտի հանցագործ օբեկտ - արգասիքներն են:
Շատ չնչին է հավանականությունը, որ լրիվ ազնիվ, նորմալ մարդը աստված չանի ընկնաի հայկական /ռուսական/ բանտ, ու այնտեղից որպես պատրաստի հանցագործ դուրս չգա:
Մի հավատացեք նրանց "քնքուշ" "հայի" աչերին:
Կարդացեք "Խաչագողի հիշատակարան", փոխանակ լսեք տարբեր հեքիաթներ "գողերի" ազնիվ կենցաղից:
Պատկերացնում եք չէ՞ "գող" ու "ազնիվ" :
Մի քիչ նման է չէ՞ նրան, ոնց որ ասես - "կույս" - "պոռնիկ" :

[Մանոն]

Ճիշտ նշեցին շատերը, որ կան տարբեր հանցագործությունների պատճառով դատված բանտարկյալներ: Ասել է թե՝ մեղմ հանցանք կատարած, կամ՝ ծանր հանցանք կատարած մարդիկ: ՈՒ մեր վերաբերմունքը նրանց նկատմամբ, կարծում եմ, կախված այդ մեղմության աստիճանից՝ տարբեր է: Քաղաքական այլ գաղափարներ ունենալու համար մարդուն ազատազրկելը չափազանց է, իսկ նրանց հետ չշփվելը՝ նույնիսկ ծիծաղելի:
Եթե մարդը գողություն է արել՝ ես խղճահարություն եմ զգում այդպիսիների հանդեպ: Սկսում եմ վերլուծել պատճառները ու խղճում եմ մարդկությանը նյութապաշտության համար: Ամեն դեպքում, գուցե տարօրինակ հնչի, գողության համար դատապարտվածներին համարում եմ մարդ՝ իրենց նյութական կախվածությամբ հանդերձ, և անգամ գիտենալով, որ կարող են ինչ-որ բան թռցնել իմ պայուսակից կամ տնից՝ խույս չեմ տալիս նրանց հետ շփումից:
Բայց այ մարդու հոգեկանի վրա ձեռք բարձրացրած բանտարկյալներին մարդ համարել չեմ կարողանում, մանկապիղծներին, բռնաբարողներին, ի վերջո՝ գիտակցված մարդասպաններին: Նմաններին բարևս անգամ կափսոսեմ…