Դրական, ինքս կցանկանամ
Դրական, ինքս չեմ ցանկանում
Բացասական
Անտարբեր եմ
Ես ինձ ընդհանրապես չեմ ատում: Իսկ ցավն ընդամենը հիշեցում է, որ ես կենդանի եմ: Սուր ցավը ստիպում է ավելի սուր զգալ հաճույքը:Բարեկամ-ի խոսքերից
իսկ ինչ տարբերություն հանել տալու ու քերթելու միջև
հանել տալը նույն քերթելն ա, ուղղակի անցավ ա ու քեզ ավելի քիչ ես ատում
Երբևէ փորձե՞լ ես ցավային մեդիտացիաներ անել:
"Sir, do you have a moment to talk about our lords and saviors the Daleks?"
Voice of the Nightingale - իմ բլոգը
կյանքը ստիպել ա
արդյունքում - ցավից չցավի անցումը ինչ ասես արժիու տենց պարբերաբար
Ուրախ եմ, որ մենք իրար հասկացանք:կյանքը ստիպել ա
արդյունքում - ցավից չցավի անցումը ինչ ասես արժի
"Sir, do you have a moment to talk about our lords and saviors the Daleks?"
Voice of the Nightingale - իմ բլոգը
Տատուի ու փըրսինգի հետ կապված, ստեղ շուտ մի բան էի ուզում գրել.
չնայած համարյա համոզված եմ, որ երբևէ չեմ անի ոչ մեկը, ոչ մյուսը /ամենածայրահեղ դեպքում դա կլինի ընդվզման արտահայտություն, բայց էլի դժվար…/, այնուհանդերձ դրական եմ շատ նայում տատուավորներին ու փըրսինգավորներին. նկատել եմ, որ նրանք մի ձև հանգիստ են, այն ժամանակ երբ այսպես կոչված "պրիլիչնիները" ներքին ագրեսիա ունեն, հետո՝ չկառչող են, այն ժամանակ երբ այսպես կոչված "պրիլիչնիների" մեծամիտ -քննադատական հայացքները ուղղակի մոխրացնում են…
Էն մարդիկ, որոնք իրենց մարմինը էդ ձևով համապատասխանեցնում են իրենց տվյալ օահի ներքինին մի ձև ազատագրվում են բացասական լիցքերից . դա այնքան ակնհայտ ա, որ չեմ կարող չողջունել:
Ես ընդհանուր պատկերն եմ ասում:
Ես շատ լավ եմ նայում տատուներին ու փիրսինգներին, բայց ինքս չունեմ ու երևի թե չեմ ել ունենա.......անգամ ականջներս ծակած չեն.....Չեմ սիրում շատ մեծ տատուները, մի տեսակ տհաճ են, իսկ շատ փոքրերն ել իմաստ չունեն: Փիրսինգներից ամենասիրունը ունքի վրայա ու մեկ ել մեջքի....
Այս պահին թեմայում են 1 հոգի. (0 անդամ և 1 հյուր)
Ձեր իրավունքները բաժնում
Մեջբերել
Էջանիշներ