Երկու ձեռքով կողմ եմ «կարմիր խնձորի» ավանդույթին: Բա էլ ինչո՞վ պիտի առաքինի հայ աղջիկը տարբերվի մնացածներից: Եթե ուզում է իսկապես ընտանիքի կին, մայր դառնալ, պիտի կարողանա բնազդները զսպել մինչև ամուսնանալը: Իսկապես սիրող, ընկերուհու նկատմամբ հարգաքով վերաբերվող տղան էլ ժամանակից շուտ «կարմիր խնձորն ուտելու» առաջարկություն չի անի: Տատուս տատն էլ, տատս էլ, մայրս էլ, ես էլ «կարմիր խնձորով» ենք ամուսնացել, մեզնից հետո եկողներն ինչո՞վ են առավել: Աղջկաս էլ այնպես եմ դաստիարակելու, որ ոչ մի դեպքում «չափը» չի կարելի անցնել:
Մեջբերել
Էջանիշներ