Կներես Artgeo-ի հետ կհամաձայն եմ ծանր ա: Ու՞մ ինչ գործն է և ու՞մ դիմաց պետք է պարծենալ: Ես պատկերացնում եմ ինձ ծնողի դերում ու իրոք չեմ կարում հասկանալ ինչի՞համար պետք է պարծենամ ու ու՞մ դիմաց կամ և ընդհանրապես ինչի՞ համար - Դա իմ տղայի գործը պետք է միայն լինի և ոչ թե պարծենալու առարկա իմ համար:aniko-ի խոսքերից
կանցնի ժամանակ և երբ տղա ունենաք, դուք էլ բոլորի նման ուզելու եք հարս ուզել լավ, մաքուր ու նամուսով ընտանիքից, իսկ հետո էլ հպարտանալու եք, եթե ձեր հարսը կույս լինի, ու պատկանելուց լինի միայն ձեր որդուն, օրհնված միությունից հետո, եվ դա կանվանեք նվիրվածություն ու էլի սհատ բառեռ կասեք
Ես իմ իրոք տխուր է :
Ես կարծում էի որ ժամանակի ընթացքում այդ կամիր խնձոր հասկացությունը դուրս կագա մեր մտածելակերպից բայց հասկանում եմ որ դա դեռ շուտ չի լինելու:
Դա իմ սուբյեկտիվ կարծիքն է:
Մեջբերել
Էջանիշներ