բարկանում եմ, մի ժամ գրեցի-գրեցի ինետս գնաց ւ լռիվ կորավ

գրել էի, որ եկեք դարդ չանենք, ու չփորձենք բան փոխել
ես ավանդույթին տղաները չեն նայում, դրան նայում են նրանց մամաները, ովքեր ժամանակին իրենք ել դեմ են եղել
բայց ավանդույթների շնորհիվ է որ մեր մոտ կա ամուր և "մաքուր" ընտանիքի գաղափարը: Եկեք չնմանվենք արևմուտքին, չէ որ մենք արևելքի մաս ենք կազմում, ինչքան էլ որ դրա դեմ պայքարենք
և ևս մի բան,
կանցնի ժամանակ և երբ տղա ունենաք, դուք էլ բոլորի նման ուզելու եք հարս ուզել լավ, մաքուր ու նամուսով ընտանիքից, իսկ հետո էլ հպարտանալու եք, եթե ձեր հարսը կույս լինի, ու պատկանելուց լինի միայն ձեր որդուն, օրհնված միությունից հետո, եվ դա կանվանեք նվիրվածություն ու էլի սհատ բառեռ կասեք