Շատ լավ ավանդույթ ա: Մենակ թե կիսատ ա մի քիչ. պահանջում եմ ստեղծել նաև «կանաչ տանձ» ադաթ
: Բա որ, ասենք, աղջիկս ամուսնանա մեկի հետ, մեկ էլ պարզվի, որ տղա չէր
: Կանաչ տանձ չեմ տանի իրա ծնողներին, թող հարևանների առաջ խայտառակ լինեն, տեղն ա իրանց
:
Լավ, էլի, ժողովուրդ: Նողկալի ա: Ամբողջ օրը խոսում ենք հավասար իրավունքներից ու հնարավորություններից, դեմ ենք դուրս գալիս սեռական խտրականությանը, մեկ էլ, երբ տեղը գալիս է, որ պիտի ցույց տանք մեր իսկական վերաբերմունքը, էլի սկսում ենք տղամարդկանց վերագրել աստվածային իրավասություններ, իսկ կնոջը՝ երկյուղած ստրուկի:
Ադաթը հենց ընենց չի, որ կա: Եթե կա, ուրեմն մենք մեր կյանքով չենք կարողանում բավարարվել ու կառչում ենք ուրիշների (հա՛, հենց սեփական որդին կամ դուստրն էլ են «ուրիշ») անձնական կյանքերից ու իրենց էլ ենք խանգարում ապրել՝ «ընկերովի մահը հարսանիք ա» կարգախոսով: Մի հատ լավ, բարի, ճիշտ լուծում կա դրան. պիտի սեփական կյանքը ապրել, զգալ, պիտի հասկանալ ու հավատալ, որ եթե զավակդ արդեն ամուսնանում ա, ուրեմն բավականաչափ հաստատուն դիրքորոշում ունի այդ ու ոչ միայն այդ հարցի շուրջ (որը կարող է համընկնել քոնի հետ կամ ոչ, բայց որը դու իրավունք չունես չհարգել):
Ադաթը թող էլի գոյություն ունենա, բան չունեմ ասելու, բայց ինձ համար դա ընդամենը մարդկանց «սելեկցիայի» լավ դաշտ է:
Ի միջի այլոց, ինչ վերաբերում է «առաջինի տեսությանը». իհարկե լավ է, եթե ամուսինն իր կնոջ համար առաջինն է (հակառակի մասին էլ չենք մոռանում), բայց դա դեռ բավարար չէ: Իդելական տարբերակն այն է, եթե առաջինն է ու վերջինը: Ըստ իս, երկրորդը շատ ավելի կարևոր է, իսկ դրա հետ կապված ոչ մի ադաթ, կարծեմ, չկա:
Մեջբերել
Էջանիշներ