Պսակադրությո՞ւն, քաղաքացիկան ամուսնությո՞ւն թե միայն համատեղ կյանք…
Ի՞նչ եք կարծում, որն է ավելի ճիշտ, եթե կարելի է այդպես արտահայտվել: Ոմանք գերադասում են միայն եկեղեցական պսակադրությունն ու աստծո օրհնությունը, ոմանք ավելի աթեիստորեն են մոտենում հարցին և բավարարվում են միայն քաղաքացիական ամուսնությամբ: Իսկ ոմանց համար էլ միայն համատեղ կյանքն է էական…
Ո՞րն է ճիշտ…
Ճիշտ են ամեն մեկը առանձին, և բոլորը միասին, դա ըստ համոզմունքների:
կարևորը , որ զույգը մտածի նույնը , այլ ոչ թե մեկը իր կարծիքը ընդվզի մյուսին, երկրերդն էլ սիրուն զոհ գնալով , համաձայնվի:
Իմ կարծիքով Երեքը միասին...
Իսկ ընդհանրապես դա կախված է տվյալ զույգի մտածելակեպից... իմ մտածելակերպով սիրած մարդու հետ համատեղ ապրելն էլ բավական է... բայց քանի որ շրջապատի կարծիքը ես հաշվի եմ առնում, ապա պետք է հետևել որոշ նորմերի... Իսկ եկեղեցով ամուսնանալը համարում եմ գեղեցիկ երևույթ.... ինքս աթեիստ եմ, բայց ուզում եմ ամուսնանալ եկեղեցով...
Ты так хотел побед -
так забирай свой приз...
Ես վափշե համարում եմ ամուսնանալը կյանքի վերջ: Ավելորդ պարտականություններ են ավելանում ու ֆսյո. Ինչն ա խանգարում առանց ամուսնանալու ընկերություն անել՞
Իսկ ես կողմ եմ ամուսնությանը: Յուրաքանչյուր մարդ իր մոտացումն ունի այս թեմային, դա կախված է նրա հոգեբանությունից, արժեքներից, մտածելակերպից ու նրա մոտեցումից կյանքին:
Ես նախընտրում եմ 3-ն էլ միասին. քաղաաքացիականը, քանի որ դա անհրաժեշտ եմ համարում, եկեղեցականը քանի որ Աստծո օրհնությունը շատ կարևոր է:
Այս թեմայում չկա ճիշտ կամ սխալ: Յուրաքանչյուրիս համար մեր ընտրածն է ճիշտ:
Օրինակ Ինտելի համար ամուսնությունը կյանքի վերջն է, իսկ ուրիշների համար դա ուղղակի կյանքի սկիզբն է
....
....Քունս չի տանում, դու էլ մի քնիր,
Հետս էլ կրկնիր, թե ի՞նչ եմ անում,
Ես ի՞նչ եմ անում ո՛չ ՀԱՅԱՍՏԱՆՈՒՄ....
Պ. Սևակ
գրում եմ մեր քաղաքում հայկական եկեղեցու հրատարակած գրքույկից մի հատված.
Ի՞ՆՉ Է ԱՄՈՒՍՆՈՒԹՅՈՒՆԸ
Անիկա Նվիրում է
Ամուսնությունը տալ է, ոչ թե առնել
«Մի՛ ընեք որևէ բան, որ հակառակախոսությունից ու փառասիրությունից մղված լինի, այլ՝ խոնարհ ոգիով՝ ձեր ընկերներին ավելի լավ համարեցեք, քան դուք ձեզ: Միայն դուք ձեզ մի՛ մտածեք, այլ նաև ձեր ընկերոջ մասին»
«Որպեսզի կնոջ պետքերը այրը գոհացնե և ամուսինի պետքերը՝ կինը: Որովհետև կինը իր մարմինին տերը չէ, այլ՝ ամուսինը, ո՛չ ալ այրը իր մարմնի տերն է, այլ՝ կինը:»
....Քունս չի տանում, դու էլ մի քնիր,
Հետս էլ կրկնիր, թե ի՞նչ եմ անում,
Ես ի՞նչ եմ անում ո՛չ ՀԱՅԱՍՏԱՆՈՒՄ....
Պ. Սևակ
Անիկա կապվածություն է
Ամուսնությունը զգացումներեն անդին կապվածություն է, որ ամբողջ կյանքի տևիղության կմնա
«Սակայն սկզբեն, արարածներու ստեղծագործության ժամանակ, Աստված «արու և էգ ստեղծեց մարդիկը» և ըսեց անոնց. «Այս պատճառով այրը պիտի թողնի իր հայրն ու մայրը և իր կնոջ միանա, և երկուքը մեկ մարմին պիտի ըլլան»: Հետևաբար այլևս երկու չեն, այլ՝ մեկ մարմին: Արդ, ուրեմն որևէ մեկը թող չբաժանե անոնք, որ Աստված միացուց»
....Քունս չի տանում, դու էլ մի քնիր,
Հետս էլ կրկնիր, թե ի՞նչ եմ անում,
Ես ի՞նչ եմ անում ո՛չ ՀԱՅԱՍՏԱՆՈՒՄ....
Պ. Սևակ
Անձամբ ես ճիշտ եմ համարում եկեղեցով ամուսնությունը, բայց իսկական, ոչ թե ձևական, ինչպես հիմա է կատարվում: Պետք է այնպես լինի, որ իրոք Աստված ամուսնացողներին միացնի: Իսկ մնացածն էական չէ:
Re. -Որդյակ ի՛մ, տե՞ր ես… - «Տեր եմ»: -Դուստր ի՛մ, հնազա՞նդ ես… - «Հնազանդ եմ» …
Մեզ մոտ երեքն էլ ընդունված է.. Սկզբում եկեղեցական պսակադրություն, այնուհետև քաղաքացիական ամուսնություն և իհարկե համատեղ կյանք..անձամբ ինքս չեմ պատկերացնում՝ կկարողանամ արդյոք եկեղեցում կանգնել և հայտարարել. որ հնազանդ եմ, երբ ես խառնվածքով իշխող անձնավորություն եմ...Եվ ընդհանրապես կարծում եմ, որ երբ ամուսնանում ես, կյանքդ ավարտվում է...
Իսկ այդ ընկերության մեջ երեխա ունենա՞լն էլ է մտնում, թե՞ դա էլ է ավելորդ պարտականություններից մեկը։Intel-ի խոսքերից
Եթե համոզված լինեի, որ եկեղեցով ամուսնանալու դեպքում իսկապես Աստծո «մատը խառն է լինելու», այսինքն՝ Բյուրակնի ասած ոչ թե ձևական, այլ իսկապես Աստծո օրհնությամբ ամուսնություն է լինելու, կցանկանայի այդպես ամուսնանալ, բայց քանի որ խիստ կասկածում եմ մեր տերտերների (ասենք, ինչու՞ միայն մեր, ընդհանրապես տերտերների) մեծամասնության՝ Աստծո և մարդու միջև միջնորդ լինելու հարցում, ապա եկեղեցով ամուսնությունն ավելորդություն եմ համարում։ Իսկ միասին ապրելուց առաջ զագսավորվելը կարևորում եմ այնքանով, որ ընթացքում կարող են մանր-մունր, գուցե երբեմն նաև խոշոր (ո՞վ իմանա) խնդիրներ առաջանալ փաստաթղթերի հետ կապված։
Իսկ ամենակարևորը փոխադարձ սերն ու հասկացողությունն են ամուսինների միջև, որոնց բացակայությունը չի կարող լրացնել ո՛չ եկեղեցին, ո՛չ էլ ամուսնության փաստաթղթային ամրագրումը։
Համենայնդեպս, սա ինձ համար այն հարցերից է, որտեղ սկզբունքային տեսակետ ինձ համար չկա։ Կարծում եմ՝ յուրաքանչյուր մարդու համար ճիշտ է այն տարբերակը, որն ինքն է հարմար գտնում։ Նորից եմ ասում, ամուսնության երջանկությունն ու ամրությունը դրանով չի որոշվում, քանի որ շատ ավելի կարևոր հանգամանքներ կան, քան եկեղեցին ու զագսավորումը։
Երջանկությունը ճամփորդելու ձև է, ոչ թե նպատակակետ։
Ռոյ Գուդման
Apsara (30.04.2011)
Էդ մասը մոռացել էի։Էդ հնազանդության երդում տալու մասը ինձ էլ մի տեսակ դուր չի գալիս, ճիշտն ասած.
դե, ես էլ հնազանդներից չեմ...
Համ էլ նոր հիշեցի, որ ես ախր ընդհանրապես չեմ երդվում, էլ ուր մնաց՝ սուտ երդում տամ։
Չէ, ուրեմն ինձ համար եկեղեցով պսակվելը, փաստորեն, լրիվ բացառվում է... եթե, իհարկե, հատուկ ինձ համար հատուկ իմ հայացքները կիսող տերտեր չճարվի... Տեսնես կա՞ այդպիսին...
Երջանկությունը ճամփորդելու ձև է, ոչ թե նպատակակետ։
Ռոյ Գուդման
Գտնում եմ, որ սկզբում պետք է միասին ապրեն մի քանի տարի, հետո եթե ուզում են ամուսնանան, իսկ եկեղեցին... եկեղեցի եթե գնամ էլ մի քանի հեգով, ես, կինս, հարսնաքուր, քավոր, երևի:
Երևի ավելորդ պարտականություն, իմ համար, մի քիչ անշնորհակալ ա հնչում, բայց դե, ինչ անեմ՞
Կարծում եմ նշվածներից յուրաքանչյուրն իր տեղն ունի:
Ըստ իս, մինչ եկեղեցական ամուսնությունը զույգերը որոշ ժամանակ պիտի ապրեն միասին, միգուցե կնքելով քաղաքացիական ամուսնություն /քանի որ քաղաքացիական ամուսնությունը հեշտությամբ քանդվում է ապահարզանի միջոցով/: Այնուհետև, որոշ ժամանակ անց, պարզելով իրենց համատեղ կյանքի հնարավորությունը նոր Աստծո օրհնությամբ ամրապնդեն իրենց միությունը, չէ որ այն միությունը, որ հաստատում է Աստված, մարդը իրավասու և ընդունակ չէ քանդել…
Իսկ հիմա յուրաքանչյուր երկրորդ նորաստեղծ ընտանիք մի քանի ամիս հետո քայքայվում է: Ինչո՞ւ այդպես չէր տարիներ առաջ… Պարզապես փոխվել է մարդկային հոգեբանությունը: Տարիներ առաջ մարդիկ ապրում էին հասարակության համար, դրա համար էլ «ամոթ է, ո՞նց կլինի, որ մեկին թողեմ ու մյուսի հետ ապրեմ…»: Իսկ այժմ, չնայած դեռևս մասնակիորեն, մարդիկ ապրում են ավելի ճիշտ փորձում են ապրել իրենց համար:
Այնպես որ, մարդի՛կ, ապրեք մի կողմ դնելով բոլոր պայմանականությունները, բայց ամեն դեպքում ամենուր և ամեն ինչում աշխատեք հասնել Աստծո օրհնանքին …
կարդացել եմ միայն առաջին գրառումը, այնպես որ եթե կրկնվեմ, չծեծեք ...
ինձ համար շատ կարևոր է Աստծո օրհնությունը, ու մեծ տեղ եմ տալիս եկեղեցով ամուսնանալուն , իսկ էն բանկետային մասը ուզում է լինի , ուզում է չլինի ... մեկ է ... իսկ զագսը պետք է միայնակ մայր հետագայում չդառնալու համար ...
Այս պահին թեմայում են 1 հոգի. (0 անդամ և 1 հյուր)
Ձեր իրավունքները բաժնում
Մեջբերել
Էջանիշներ