The Greatest ShowmanԵրեկ Դալմայում նայեցի:
Հենց ֆիլմը բացող երգից, մինչև ամենավերջին պահը հիացած էի:
Տեղ-տեղ շատ էի ուզում իմանալ հետագա իրադարձությունները՝ լարվածության ու մտավախությունների մեջ էին պահում: Վաղուց ոչ մի ֆիլմ էս աստիճանի չէր տպավորվել:
Մի երկու անգամ քիչ էր մնում լացեի, մեկը ուրախությունից՝ էնպիսի պահի, որ էնքան էլ հավանական չի, որ դրանրց լացելու չափ կհուզվեն, մյուսը` ամենավախենալու պահին: Ահավոր ինտրիգային էր ու ահավոր սիրուն: Երգերի ժամանակ բերանս հետները բացում փակում էի ու շարունակում հիանալ: Հենց առաջին րոպեներին արդեն հաստատ որոշել էի, որ առաջին գործողություններիցս ա լինելու՝ քաշել soundtrack-ը, (որը լսում եմ հենց էս պահին՝ սա գրելուց) ու ողջ աշխարհին հայտնել հրաշք ֆիլմի մասին:
Բայց մեղմ ասած խորհուրդ չեմ տա ֆիլմը նայելուց առաջ երգերը լսել:
Մեկ էլ անհամբեր սպասում էի, որ վերջում այդ պահին ներկա ընկերներիս հետ կիսվեմ տպավորություններով:
Էս տարի ոնց որ սկսել եմ ավելի շատ հավատալ հրաշքներին, իսկ էս ֆիլմը ոնց որ հատուկ էդ հավատն ու համոզմունքը հաստատելու համար ստեղծված լիներ:
Մեջբերել
Ծլնգ-ի խոսքերից
Էջանիշներ