Թեմայի վերնագիրը կարդալուց ակամայից զարամացա, լրիվ անիմաստ է, որովհետեվ պարզից էլ պարզ է, թե որն է ճիշտ: Ամեն դեպքում իրավաբանությունը այս հարցին վերջնական օրինակելի պատասխան տվել է: Ու հարցը կարելի է դիտարկել, լոկ հոգեբանական տեսակետից: Այսինքն այս բաժնին բացարձակ համապատասխան չէ ու լրիվ հարմար հոգեբանություն բաժնին: Հարց կառաջանա, իսկ ինչու՞...
Որովհետեվ չի կարող գտնվել մեկը, ով իրավաբանորեն փորձի ապացուցել հակառակը: Կասկածի տակ դնել տասնյակ միջազգային պայմանագրերը, զարգածած երկրների, առաջադեմ հասարակության դիրքորոշումները: Դա մարդկային բարոյականությանը հակառակ է:
Ոչ թե կարծում եմ այլ խորապես համոզված եմ, որ արժանի է: Փորձիր մարդկայինն տարբերակել իրավականից:Hermsbir-ի խոսքերից
Ամբողջ աշխարհում երբ մահապատիժ են վերացնում, գոնե քեզ չափ խելք ունեն ու խնդրին ավելի լուրջ են մոտենում: Իսկ «lex talionis», «Թալիոնի օրենքը», հայկական իրականությունում ավելի հայտնի՝ «արյան,վրեժի ինստիտուտը» վաղուց միջնադարում է մնացել, եվ կարծում եմ նորից ծառերը մագլցելու կարիք չկա : Այժմ ինքնադատաստանը հանցագործություն է եվ քրեորեն պատժելի:
Քո ասած մարդկանց/ այս դեպքում ի նկատի ունեմ քեզ պես ծայրահեղ մտածողներին/ իրավասություն չի տվել ներելու կամ պատժելու/հատկապես երբ համապատասխան իրավական գիտելիք էլ չունենք հասկանալու համար/, մեր անձնական վերաբերմունքը շատ հաճախ հեռու է օրինականությունից կամ արդարությունից. դա դատավորների գործն է: Իսկ մարդիկ, /այստեղ որպես քաղաքացիական առաջադեմ հասարակություն/ վաղուց այս հարցի շուրջ իրենց վճռորոշ կարծիքը ասել են: Քո տրամաբանությամբ եթե շարունակենք, Հայսաստանում էլ Սաուդյան Արաբիայի մոլեդռանդական ու մազոխիստական կարգերն էլ պիտի օրենք դարձնենք/ասենք անդամահատությունը, երբ մարդը մի հատ սոխ գողանալու համար զրկվում է ձեռքից/:
Մարդու կյանքը ի վերուստ տրված բարիք է, հիմնարար սոցիակլական արժեք: Այն անգնահատելի է, իսկ կորուստը՝ անդառնալի: Այդ է պատճառը, որ քրեաիրավական պաշտպանության ենթակա է յուրաքանչյուր մարդու կյանք՝ անկախ սեռից, առողջական վիճակից, ֆիզիկական ու բարոյական հատկանիշներից: Այս սկզբունքով է առաջնորդվում ողջ քաղաքակիրթ մարդկությունը: Ներկայումս նույնիսկ մահապատժի դատապարտվածը, որոշակիորեն սեփական կյանքի պաշտպանության իրավունք ունի: Նրան կյանքից զրկելու իրավունք չունի հատուկ պատրաստավածությունը չունեցող անձը /ոչ դահիճը/ եվ նույնիսկ դահիճը, բայց այն պայմաններում, որոնք հատուկ նախատեսված չեն մահապատիժն ի կատար ածելու վերաբերյալ օրենքով:
Քո հարցը շատ հասարակ պատասխան ունի: Ամբողջ կյանքը անազատության մեջ ապրելը. 1000 տարի առաջ էլ, հիմա էլ այդպես է:
Պարզապես տարբերիր խիստ պատժատեսակը, դաժանից: Ի դեպ, երբեմն մահը ցմահ բանտարկության համեմատ Աստծո պարգեվ է թվում:
հ.գ. Առհասարակ քննարկելու բան էլ չկա: Թեման փակեք կամ տեղափոխեք հոգեբանություն ու հոգեբանական տեսակետից դիտարկեք:
Ավելացվել է 7 րոպե անց
Փորձիր մտածել որպես իրավաբան ու կտեսնես, ոնց ես ինքդ քեզ հերքում:լավ հասարակ մարդասպանը հասկացանք, բայց ասենք միատ մանյակը որը մի քանի տասնյակ երեխայա սպանել, մի քանի տասնյակ մարդա գլխատել, վառել և այլն , ետ կարգի մարդուն ոնց կարելիա մարդ համարելմիթե ետ բոլոր մարդկանց հարազատները իրավունք չունեն սպանել ետ կենդանուն?
ետ արդեն մարդ չի, դեֆեկտա տեղով, հիբրիդ, մարդը տենց բաներ չի անում
Արդարությունը դա չի:
Մեջբերել
Էջանիշներ