Մահապատիժ, թե ցմահ բանտարկություն

[Աթեիստ]

Կներեք, էլի, բայց ես էլի չդիմացա: Էդ վստահորեն մահապատիժ պահանջողներդ, դատական սխալի հավանականությունն ընդունելով հանդերձ «մի տոկոս անմեղ մարդկանց» զոհ տալը տրամաբանական համարողներդ հրաշալի գիտեք, օրինակ, մեր դատական համակարգը, որտեղ տոնածառ դնելու համար երկու տարով բանտարկում են, խոտի դեզ վառելու համար ամիսներով առանց դատավճռի բանտում են պահում, մնացած աբսուրդները չհաշված: Ինչպես նաև գիտեք, որ Ակումբում կա ցմահ ազատազրկման դատապարտված մարդ, որի գրառումներն ու գործերը շնորհակալում եք, իսկ ստեղ հայտարարում, որ չեք պատրաստվում հարկեր վճարել, որ նա իր գոյությունը պահպանի էդ անտեր տեղում:

Ներեցեք, բայց ես ձեզ չեմ հասկանում ու չեմ էլ ուզում հասկանալ:

Մի քիչ երևակայությանս զոռ տամ։
Պատկերացնենք թե դեռ չգիտենք իրականում Մեֆն ով ա, տարիներով շփվում ենք, հավանում ենք, սիրում ենք, շատերը ՊՄ-ով են հետը գրվում, մեկ էլ մի օր իմանում ենք, որ ինքը պեդոֆիլ ա։ Եկել ա ստեղ, սիրուն գրառումներով ռոմանտիկ ու միամիտ երեխեքի խելքն ուտում ա, ու թե ինչեր ա համոզում անեն, մենակ ինքը գիտի։
Ակումբում էլ ռոմանտիկ երեխեքի պակաս չունենք, այդ թվում՝ անչափահաս։
Պարզվում ա Ակումբից կորած ակումբցիների կորելու հարցում իրա մատն էլ ա խառը (Չամիչ, ձեն հանի)։


Հիմի որ իմացանք, վե՞րջ, էլ պեդոֆիլների մասին վատ բան ասելն արգելվա՞վ։ Մի հատ տրամաբանությունը աչքս կոխի։


Արդեն երևի պարզ ա, որ ես էլ քեզ չեմ հասկանում։ Ու ծանր հանցանք գործածին (թեթևի համար ցմահ չեն տալիս) պաշտպանելը չեմ էլ ուզում հասկանամ։



Հ.Գ.
Մեֆ, չքաղաքականացնես ։)

[Նաիրուհի]

Ստեղ լիքը մարդ կասկածում է, որ Պերմյակովն է սպանել 7 մարդու, կամ առնվազն կասկածում է, որ նա մենակ է եղել: Ես մասնագետ չեմ, բայց ես էլ չեմ հավատում, որ էդ դեպքը լիովին բացահայտված է: Ու չեմ բացառում, որ մի անմեղսունակ հայվանի գլխին են կոտրել ամեն ինչ:

Խոսքս սրա մասին է: Իսկ ընդհանուր վերցրած` բռնաբարության կամ պեդոֆիլիայի դեպքում (միայն հաստատապես ապացուցված լինելուց հետո) ես կողմ եմ կաստրացիային տղամարդկանց դեպքում, կանանց դեպքում էլ կարելի է համաժեք պատիժ մտածել:ճ

[_Հրաչ_]

Ստեղ լիքը մարդ կասկածում է, որ Պերմյակովն է սպանել 7 մարդու, կամ առնվազն կասկածում է, որ նա մենակ է եղել: Ես մասնագետ չեմ, բայց ես էլ չեմ հավատում, որ էդ դեպքը լիովին բացահայտված է: Ու չեմ բացառում, որ մի անմեղսունակ հայվանի գլխին են կոտրել ամեն ինչ:

Խոսքս սրա մասին է: Իսկ ընդհանուր վերցրած` բռնաբարության կամ պեդոֆիլիայի դեպքում (միայն հաստատապես ապացուցված լինելուց հետո) ես կողմ եմ կաստրացիային տղամարդկանց դեպքում, կանանց դեպքում էլ կարելի է համաժեք պատիժ մտածել:ճ

Լիլիթ ջան, ախր շեշտեցի է, որ ոչ թե հենց էդ դեպքի մասին եմ ասում, այլ էն դեպքի, երբ ուղղակի ապացույցներով հաստատված լինի էդ հանցանքը դրա կողմից կատարելու փաստը: Օրինակ բերեցի, իսկ դու ասում ես՝ կասկածում է: Է ես էլ եմ կասկածում, բայց ես ուրիշ բան էի ասել:

[Աթեիստ]

Լիլիթ ջան, ախր շեշտեցի է, որ ոչ թե հենց էդ դեպքի մասին եմ ասում, այլ էն դեպքի, երբ ուղղակի ապացույցներով հաստատված լինի էդ հանցանքը դրա կողմից կատարելու փաստը: Օրինակ բերեցի, իսկ դու ասում ես՝ կասկածում է: Է ես էլ եմ կասկածում, բայց ես ուրիշ բան էի ասել:

Հրաչ, սենց դեպքերի համար ընտիր օրինակ ունենք՝ Բրեյվիկը ։)
Սաղ ապացույցները կան, ինքն էլ ընդունում ա։

[_Հրաչ_]

Հրաչ, սենց դեպքերի համար ընտիր օրինակ ունենք՝ Բրեյվիկը ։)
Սաղ ապացույցները կան, ինքն էլ ընդունում ա։

Հա, որ թվենք, կարող ա շատ թվենք:
Ես, Լիլիթ ջան, քեզ հետ լիովին համամիտ եմ, որ եթե մարդը չի արել, չդատվի, իսկ նմանին դատողի աչքն էլ հանեն: Բայց եթե արել ա, թող տանջվի, քավվի մեղքը, եթե դա, իհարկե, հնարավոր ա:

[Chuk]

Ես մահապատժին դեմ եմ, իսկ խիստ պատժին՝ կողմ:

Ու հավանական ա, որ էս քննարկման պատճառներից մեկն էն ա, որ երբեմն կամ հաճախ մենք չենք տեսնում խիստ պատիժը: Աթեիստի բերած Բրեյվիկի դեպքում մենք տեսնում ենք նենց պայմաններում ապրող մարդու, ում պայմաններին նույնիսկ նախանձել կարելի ա: Հայաստանում ցմահ դատապարտյալների դեպքում էնպիսի բաներ ենք լսում, որ նորից չենք զգում խիստ պատժի գոյությունը: Օրինակ Տրիբունի ասածի պես հասարակությունից մեկուսացվա՞ծ են. ըստ հասնող լուրերի չէ, չնայած չունեն իրավունք, բայց իրանց հասանելի ա դառնում ինտերնետը, անընդհատ շփումը դրսի հետ: Պատմում են, որ շատ ցմահներ կալանավայրում իրենց բեզպրեդելշիկ են զգում, գիտեն որ ավելին կորցնելու չունեն, ինչ ուզում, անում են, թքած ունեն ամեն ինչի վրա, հասնում են նրան, մարդիկ կարողանում են անգամ նոր ծանություններ հաստատել, այցելուներ ունենալ և այլն:

Էս ու ուրիշ լիքը բաներ հաշվի առնելով, ես կարծում եմ, որ մենք քննարկելուց չենք ֆիքսվում բուն գաղափարի վրա, այլ ավելի շատ ֆիքսվում ենք կոնկրետ դեպքերի վրա, որոնք էս կամ էն համակարգի թերության կամ սխալ քաղաքականության արդյունք են:

[_Հրաչ_]

Ես մահապատժին դեմ եմ, իսկ խիստ պատժին՝ կողմ:

Ու հավանական ա, որ էս քննարկման պատճառներից մեկն էն ա, որ երբեմն կամ հաճախ մենք չենք տեսնում խիստ պատիժը: Աթեիստի բերած Բրեյվիկի դեպքում մենք տեսնում ենք նենց պայմաններում ապրող մարդու, ում պայմաններին նույնիսկ նախանձել կարելի ա: Հայաստանում ցմահ դատապարտյալների դեպքում էնպիսի բաներ ենք լսում, որ նորից չենք զգում խիստ պատժի գոյությունը: Օրինակ Տրիբունի ասածի պես հասարակությունից մեկուսացվա՞ծ են. ըստ հասնող լուրերի չէ, չնայած չունեն իրավունք, բայց իրանց հասանելի ա դառնում ինտերնետը, անընդհատ շփումը դրսի հետ: Պատմում են, որ շատ ցմահներ կալանավայրում իրենց բեզպրեդելշիկ են զգում, գիտեն որ ավելին կորցնելու չունեն, ինչ ուզում, անում են, թքած ունեն ամեն ինչի վրա, հասնում են նրան, մարդիկ կարողանում են անգամ նոր ծանություններ հաստատել, այցելուներ ունենալ և այլն:

Էս ու ուրիշ լիքը բաներ հաշվի առնելով, ես կարծում եմ, որ մենք քննարկելուց չենք ֆիքսվում բուն գաղափարի վրա, այլ ավելի շատ ֆիքսվում ենք կոնկրետ դեպքերի վրա, որոնք էս կամ էն համակարգի թերության կամ սխալ քաղաքականության արդյունք են:

Համաձայն եմ հետդ, Արտակ ջան, մենակ կավելացնեմ, որ իրավաբանական գրականության, տեսության մեջ հաստատված կարծիք կա, որ էդքան պատժի խստությունը չի արդյունավետ հանցագործությունները կանխելու ու մեղավորի արարքը մաքսիմում քավելու համար, քան պատժի անխուսափելիությունը: Ցանկացած հանցագործ (ընդ որում ես կողմ եմ, որ դա լինի՝ անկախ հանցագործության ծանրությունից՝ ոչ մեծից մինչև առանձնապես ծանր հանցանք) պետք ա գիտակցի, որ էդ ղալաթն ուտելու դեպքում պատժվելու ա, իսկ դա գիտակցելով՝ շատերը չեն գնա հանցավոր արարքի:

[Աթեիստ]

Էս ու ուրիշ լիքը բաներ հաշվի առնելով, ես կարծում եմ, որ մենք քննարկելուց չենք ֆիքսվում բուն գաղափարի վրա, այլ ավելի շատ ֆիքսվում ենք կոնկրետ դեպքերի վրա, որոնք էս կամ էն համակարգի թերության կամ սխալ քաղաքականության արդյունք են:

Ինչ որ ծանոթ ա հնչում ։)

«Եթե կողքինները ժամանակին նկատեին, միջոցներ ձեռնարկեին, կանխեին, ինքը հանցանքը չէր գործի»։ Ու մեղքը փորձվում ա ոչ թե տարածել նաև կողքինների վրա, այլ կիսել կողքինների հետ ։)

Հայաստանում ցանկացած հանցանքի համար որպես մեղմացուցիչ հանգամանք եմ մտածել։
«Եթե Աստված ձեռքս բռներ, հետ պահեր, չէի անի։ Խնդրում եմ համարել սա մեղմացուցիչ հանգամանք»։
Եթե համակարգը իրա օրենքներին լավ չի հետևում, դրանից օրենք խախտելը չի դադարում խախտում համարվել։ Եթե օրենքը պահանջում ա մեկուսացում, բայց դա չի կարում լիարժեք ապահովի, մեկ ա, ով մեկուսացումից դուրս էկավ, պտի ավելի խիստ պատժվի, որտև էլի օրենք ա խախտել։

[Տրիբուն]

Ես մահապատժին դեմ եմ, իսկ խիստ պատժին՝ կողմ:

Ու հավանական ա, որ էս քննարկման պատճառներից մեկն էն ա, որ երբեմն կամ հաճախ մենք չենք տեսնում խիստ պատիժը: Աթեիստի բերած Բրեյվիկի դեպքում մենք տեսնում ենք նենց պայմաններում ապրող մարդու, ում պայմաններին նույնիսկ նախանձել կարելի ա: Հայաստանում ցմահ դատապարտյալների դեպքում էնպիսի բաներ ենք լսում, որ նորից չենք զգում խիստ պատժի գոյությունը: Օրինակ Տրիբունի ասածի պես հասարակությունից մեկուսացվա՞ծ են. ըստ հասնող լուրերի չէ, չնայած չունեն իրավունք, բայց իրանց հասանելի ա դառնում ինտերնետը, անընդհատ շփումը դրսի հետ: Պատմում են, որ շատ ցմահներ կալանավայրում իրենց բեզպրեդելշիկ են զգում, գիտեն որ ավելին կորցնելու չունեն, ինչ ուզում, անում են, թքած ունեն ամեն ինչի վրա, հասնում են նրան, մարդիկ կարողանում են անգամ նոր ծանություններ հաստատել, այցելուներ ունենալ և այլն:

Էս ու ուրիշ լիքը բաներ հաշվի առնելով, ես կարծում եմ, որ մենք քննարկելուց չենք ֆիքսվում բուն գաղափարի վրա, այլ ավելի շատ ֆիքսվում ենք կոնկրետ դեպքերի վրա, որոնք էս կամ էն համակարգի թերության կամ սխալ քաղաքականության արդյունք են:

Չուկիտո ջան, պատիժը խստությամբ չի չափվում, համարժեքությամբ ա չափվում։ Չմոռնանք, որ մահապատիժը առավելագույն պատժաչափ ա ու պաժի տեսակ ա, որը հետողորմյա չես կարա անես։ Հիմա հարց ա ծագում, (1) որոնք են էն հանցանքները, որոնց համար կարաս սահմանես առավելագույն պատժաչափ, առանց հետողորմյայի հնարավորության; (2) որտեղ ա սահմանը, որը բաժանում ա առավելագույն պատժաչափը առավելագունից մի խազ պակաս պատժաչափից; (3) ով իրավունք ունի սահմանելու հանցագործությունների էտ ցանկը, որոնց համար կարաս առավելագույն պատիժ կիրառես։

Ասածս ինչ ա, մահապատիժը առանձնահատուկ դեպք ա ու իրան չես կարա դիտարկես այլ տեսակի պատիժների հետ համեմատության մեջ ու համարժեքություն չափես։ Նույնիսկ ակնհայտ հանցագործությունների համար սահմանը գծելը դժվար ա - օրինակ տեռորիստ կա հինգ հոգու գռանատով պայթացրել ա, տեռոսրիտ կա քսան հոգու դանակով գլխատել ա․ որի՞ համար ա պետք սահմանել առավելագույն պատիժ։ Կասես երկուսի համար էլ։ Ես էլ կասեմ, իսկ եթե առաջին դեպքում հինգ հոգու փախարեն չորս հոգու սպանած լինե՞ր, կամ երկու՞։ Հստակ սահման քաշելը շատ դժվար ա։

Իսկ ինչ վերաբերվում ա Բրեյվիկին ու իրա պատժին - ի՞նչ ասես, ծայրահեղ ձախ հասարակությունները վերջին տարիներին ամեն տեսակի տխմարությամբ մարդկությանը շոկի մեջ են գցում, բայց հիմա էս մոդայա։ Բայց սրա վերջը պիտի մի օր կգա, քանի որ եթե չգա, նման ծայրահեղությունների պատասխանը նոիյնքան ծայրահեղ բրեքզիթն ու Թրամփի ընրվելն ա լինելու, ու ինչքան գնա, էնքան վատանալույա։