Երնեկ մի օր տեսնեմ, որ Հայաստանում քաղաքականությունից խոսում են ոչ միայն երազողներն ու ռոմանտիկները, ոչ միայն չհաշարկողներն ու արկածախնդիրները:
Տղեք, ձեզ հալալ ա ձեր ունեցածը, դուք արժանի եք Հայաստանի էսօրվա վիճակին, դուք արժանի եք մեր վաղվան: Ձերն ա էս երկիրը, որը ձեր քաղաքականությունից չհասկանալու, բայց ձեզ գիգանտների տեղ դնելու պատճառով հա էլ դոփելու ա իրա տեղում: Կեցեք: Մեռնեմ ձեր պանյատին:
հ.գ. Ու երիցս ճիշտ ա իմ որոշումը ամեն բարբաջանք չկարդալ, ու երիցս վատն ա իմ կամքը, որ մեկ ա կարդում եմ:



Մեջբերել

Արյաաաա՜... ես էլ հարիֆ հարիֆ, էշ-էշ մտածեցի թե այ մալադեց Լևոն, ինչ-որ փոխվել է, դուխով է դառել, իսկականից մեզ չեն կարող կզցնել, բա ոնց... պարզվում ա ուշադիր չեմ կարդացել ու Լևոնը էլի նույն հազար ներողություն պամպերսով քաքլանն ա...
Ծերուկն իսկապես անտանելի է դարձել: Առաջարկում եմ իրեն հանձնել ազերներին, ազերները մի քիչ շինեն, հանգստանա: Կամ թող գնա ինքնուրույն հանձնվի, կամ իրա տունը ծախի ու տա ազերներին, որ երկարաձգի հրադադարը եթե տենց շատ մտածողն է: Եթե տենց հավատում է, որ ազերներին մի մասը տաս, մյուս մասը քեզ կթողնեն: Լեռնցու մեջ բերած Վարդան Այգեկցու սույն առակը լավ էլ բնորոշիչ է՝
: թուրքին շատ մեծ տեղ տալ պետք չի: ինքն էլ խաղալի ա եղել մեծերի ձեռին, ոնց որ մենք
): Ապեր, տվյալ պարագայում ես գերադասում եմ մենաշնորհներ լինի Հայաստանում։

Էջանիշներ