Չէ, մեկ չի: Ու դա կապված չի իմ կրոնական համոզմունքների հետ. եթե հարությունը լինելու է, ուրեմն կապ չունի` հող ես դու , թե մոխիր, մեկա նյութը կրելու ա ինֆորմացիա քո մասին, կամ էլ , ավելին, նյութը ոչ մի դեր չի խաղալու: Սա ավելի շուտ իմ ընտրությունն է , կամ կապրիզը <հայերենը չեմ հիշում ես պահին>:
Վերջին խմբագրող՝ Մելիք: 17.06.2006, 00:09:
Դե եթե վերամարմնավորվելու ենք, էլ ինչների՞ս է պետք մարմինը: Թող վառվի, գնա: Անատոմիկն էլ առանց դիակների կմնա:
Լրիվ համամիտ եմ, ու պատկերացնում եք, թե ինչ նոր բիզնեսի տեղ կբացվիԴե եթե վերամարմնավորվելու ենք, էլ ինչների՞ս է պետք մարմինը: Թող վառվի, գնա: Անատոմիկն էլ առանց դիակների կմնա:
Այրվե՞լ, թե՞ չայրվել մահից հետո
Հրածինների ու հողածինների հավերժ պայքարը
Վերջերս պարբերաբար եւ հրապարակայնորեն քննարկվում է «Հուղարկավորությունների կազմակերպման, գերեզմանատների ու դիակիզարանների շահագործման մասին» օրենք ունենալու իրավունքը: ԱԺ պատգամավորները, պետական այրերը, հայ եկեղեցին ու հանրությունը հաճախ տարբեր եւ իրարամերժ կարծիքներ են արտահայտում ու յուրովի արձագանքում: Շատ պատգամավորներ, պետական ու քաղաքական գործիչներ, հաշվի առնելով մեր պետության փոքր տարածքը, համարում են, որ դիակիզումն անհրաժեշտ է հենց այս տեսանկյունից. երբ ամեն հողակտոր պետության համար արժեք է, հատկապես տնտեսության զարգացման ու բնակավայրերի ծավալման առումներով եւ օրինակ են բերում մի շարք զարգացած եվրոպական երկրների դիակիզարաններ ունենալու հանգամանքը: Մի մասն էլ գուցե նաեւ հավատամքային պատճառներ ունի, իսկ որոշների գաղափարական համոզմունքների համար էլ միեւնույն է, թե ինչ կերպ կվարվեն հանգուցյալի մարմնի հետ, քանզի նրանք մահից հետո կյանքի այլ դրսեւորման չեն հավատում: Հավատավոր աթեիստներ են...…
Եկեղեցին պնդում է, թե՝ «հող էիր՝ հող դարձիր»-ը պարտադիր պայման է մարդու հուղարկավորման գաղափարաբանությունում, ուստի դա է ճշմարիտը, սակայն, կարծես թե դեմ չէ, որ եթե լինեն մարդիկ՝ դիակիզվելու պատրաստ, ապա՝ դիակիզվեն: Իսկ «Արորդիների ուխտ» հեթանոսական հավատքի հետեւորդները» եւ հայ արիներն ասում են լրիվ հակառակը, որ հայ տեսակը հողածին չէ, հրածին է եւ ճշմարիտ է՝ «հուր էիր՝ հուր դարձիր»-ը...…
Ուստի թեման հրատապ է այլեւս՝ հատկապես հոգեւոր-գաղափարախոսական տեսանկյունից:
Մի բան հստակ է՝ երկու դեպքում էլ հոգին ազատագրվում է մարմնից: Պարզապես «հող էիր՝ հող դարձիր»-ը գուցե թե որոշ ժամանակ կաշկանդում է հոգուն՝ իր մարմնի առկայության պարագայում՝ թեկուզ հողի տակ, համենայն դեպս նման տեսակետ կա, իսկ դիակիզումից հետո հոգին անկաշկանդ է ու ազատ:…
Հողածինները պնդում են, որ մարմնի հողայնացումից հետո, մարդու ոսկորները մեզ կապում են նախնյաց հետ ու խառնվում հայրենի հողին, որից արարել է իրենց Աստված: Նրանք սա համարում են մեծ մեռելների շիրիմներին այցելելու կարեւոր նախապայման, որն արտացոլվում է նաեւ հայրենիքի գաղափարի տեսությունումս: Սրանք եւ էլի նման մեկնություններն, ինչ խոսք, կարեւոր պարզաբանումներ են՝ արժանի ուշադրության եւ վերլուծության:
Քրիստոնյաները համարում են նաեւ, որ մարմինը վառելը պատիժ է, որը նախատեսված է դժոխքում, ուստի այն սատանայի գործ է... Բայց, ավա՜ղ, մոռանում են, թե քանի «հերետիկոսներ» են խարույկի վրա այրվել եկեղեցական որոշումներով:
Ինչեւէ: Մարմնի այրումը այլ կերպ է դիտարկվում հայոց հին հավատքում եւ չի հակասում աստվածային օրենքներին...
Ուրեմն, այս առումով ի՞նչ են ասում հրածինները: Նրանք առավելապես հոգեւոր երեւույթ են համարում հուղարկավորությունը, ուստի խնդիրը դիտարկում են միայն հոգու ազատագրման, նրան ծիսականորեն ճանապարհելու տեսանկյունից: Մարմինը ժամանակավոր կացարան է հոգու համար, ուստի կացարանից մի այլ կացարան կամ կյանքի ուրիշ ոլորտ հոգու անցումը «բարի ճանապարհ» մաղթելու պես մի բան է, ուստի հայ արիներն այն իրականացնում են այդ գիտակցությամբ...…
Ովքեր կարեւորում են մեր պետության՝ առանց այն էլ սակավ տարածքները եւ դրանց պարբերաբար օգտագործումը, ավելի քան պարզ են արտահայտվել եւ ավելացնելու բան կարծես թե չկա: Այլ բան է՝ համաձայն ենք, թե՝ ոչ: Նույնն է «անհավատների» պարագայում, երբ՝ «կյանքը մեկ անգամ է տրված» ու պարզապես այն պետք է վայելել եւ կարեւոր չէ, թե մեռնելուց հետո իրենց մարմինը հող, թե մոխիր կդառնա: Գաղափարական «անհավատներ» էլ կան, ում համար Տիեզերքը պարզապես մի սառը իրողություն է, իսկ Աստված՝ սնոտիապաշտական հեքիաթի հերոս...…
Եկեղեցու տեսակետը դարեդար հայտնի է, իսկ թաղման ծիսակարգին, առհասարակ հուղարկավորմանն առնչվում ենք ամեն օր...…
Ես ավելին եմ եղել քան դու կարծում էիր...
Ո՜նց կուզեի, որ դու էլ ավելին լինեիր, քան կայիր....
Վերոնշյալ տեսակետներից միակը, որին շատ քչերն են ծանոթ, դիակիզման արարողությունն է: Նշենք, որ երբ դիակիզումից խոսում են աշխարհիկ մարդիկ, այդ թվում՝ օրենսդիրները, ապա դա որեւէ ծիսակարգ չի ենթադրում դիակիզման ընթացքում, պարզապես մարմինը մոխիր դարձնելու եւ այն արեւմտյան չափանիշներով հատուկ գերեզմանատներում շատ փոքր տարածքի (ներկայիս գերեզմանապալատների համապատկերի) վրա թաղելու խնդիր է լուծում: Իսկ երբ այդ մասին խոսում են «Արորդիների ուխտ»-ի քրմերը կամ հայ արիները, ապա դա, ինչպես վերը նշեցինք, բոլորովին այլ երեւույթ է եւ՝ մահից հետո նոր կյանքի անցնելու, հոգուն ճանապարհելու հոգեւոր ծես է դառնում...…
Արիադավան (կամ ինչպես քրիստոնյաներն են որակել հին հավատքի հայերին՝ հեթանոս) հայերի համար սա հիրավի սրբազան թեմա է, եւ նրանք միանշանակ կողմ են դիակիզմանը՝ հավատքի ու ծիսակարգի պահանջներին հետեւելով: Այսինքն՝ զուտ դիակն այրելու հարց չի լուծվում, այն ուղեկցվում է ծիսական արարողությամբ:
Դրա վառ օրինակը եղավ 2005թ. «Արորդիների ուխտ» համայնքի քրմապետ Սլակ Կակոսյանի դիակիզումը, երբ նա հեռացավ երկրային կյանքից... Նրա մասունքներն ըստ հայ արիական ծիսակարգի՝ դիակիզումից հետո հանձնվեցին բնության չորս տարրերին՝ կրակին, ջրին, հողին, օդին, իսկ հոգին համբարձվեց՝ հանձնվելով եթերին, ստանալով Հայ Աստվածների օրհնությունը: Հայ արիացու երկրային հոգին վեր է ածվում երկնային ոգու եւ շարունակում է իր ծառայությունը Հայ Աստվածներին, ազգին ու հայրենիքին՝ արդեն Հոգեւոր Հայրենիքին, որը հայ արիացին կրում է իր մեջ երկրային կյանքի ընթացքում:
Հայ արիացին երկնի ու երկրի երկունքի ծնունդն է (Վահագն Աստծո հրե ծնունդն այդ իրողության ներկայացումն է, երբ նա ծնվում է երկնի ու երկրի երկունքից...), նա արեւորդի է՝ արորդի: Ուստի արեւածին հայ արիականներին խորթ է «հող էիր՝ հող դարձիր»-ը, եւ նրանք «հուր էիր՝ հուր դարձիր»-ի հետեւորդներն են, ու այս ցեղատեսակին դիակիզումը միաժամանակ հանգստություն է բերում եւ՛ մարմնի այլակերպման, եւ՛ հոգու ազատագրման առումով...
«Մենք չենք ցանկանում, որ մեր մարմինը, որը «ժամանակավոր տուն՝ հանգրվան» է եղել մեր հոգու գործունեության համար, դառնա հողի տակ սողացող ճիճուների ու տզրուկների կեր, դա մեր հրե-վեհ հոգիների համար ստորացուցիչ է» - ասում են հայ արիները: - «Մենք չենք վիրավորում նրանց, ովքեր ուզում են մահից հետո հող դառնալ, դա իրենց խնդիրն է, մեզ համար այդ արարողությունն անընդունելի ու նվաստացուցիչ է մեր հավատքի տեսանկյունից: Ուստի ոչ ոք իրավունք չունի բռնանալ մեր արարչական հավատքի ու ծիսակարգի վրա: Մեր քրիստոնյա ազգակիցները թող շարունակեն իրենց «հողեղեն» թաղումները, բայց իրավունք չունեն (առավել եւս օգտագործելով պետության լծակները) բռնանալ մեր հավատալիքների ու պատկերացումների վրա, որոնք, ի դեպ, շատ ավելի հեռավոր ժամանակներից են գալիս, քան քրիստոնեական ավանդույթներն են ստեղծվել: Մեզ հաճախ են ասում, թե թաղումը՝ հողին հանձնելը, մեր պապերից եկած ավանդույթ ու ծիսակարգ է, հարց ենք տալիս, եթե այդքան ավանդապաշտ ենք, ապա ինչու՞ չենք հետեւում մեր այդ պապերի պապերի ավանդույթին ու ծիսակարգին, որոնք ոչ թե 1700 տարվա պատմություն ունեն, այլ՝ 5-10 հազար տարվա (հաստատ՝ նաեւ ավելի): Մենք կարեւորում ենք, որ ինչպես հոգին, այնպես էլ մարմինը պիտի վեր հանվի՝ գնա դեպի լույս՝ եթերանա ու ձուլվի մայր բնության բոլոր տարրերին, այլ ոչ թե թաղվի ու հանձնվի հողի տակ սպասող խավարին՝ Խավարի աստծուն» - շարունակում են նրանք:
Հին առասպելներում եւ այլ հնագույն գրվածքներում պահպանվել են տեղեկություններ Աստծո որդիների՝ մարդ-աստվածների մասին, ովքեր բնակվել են Արարատում: Իսկ Արարատյան լեռնաշխարհը «Աստծո եւ մարդկանց հավիտենական ուխտի երկիր» է, «Մարդկության ծագման եւ փրկության երկիր», «Աստվածների բնակատեղի», «Սրբազան օրենքների երկիր»... Եվ մենք՝ որպես Արարչական տարածքի՝ Արարատյան լեռնաշխարհի բնիկներ, ոչ մի կասկած չպիտի ունենանք մեր աստվածային ծագման վերաբերյալ, թող այլոք որոնեն իրենց հայրենիքն ու ծագումը...…
Ուստի մեր գենը առավել հուր ու եթեր է, քան հող ու կավ: Եվ, ըստ այդմ էլ, մեզանից շատերին պարզապես գենետիկորեն է հարազատ «հուր էիր՝ հուր դարձիր»-ը:
«Բիբլիա»-ն նույնպես վկայում Աստծո եւ մարդկանց որդիների գոյությունը:
«(Ծննդոց, գլ. Զ) - Եւ եղաւ երբոր մարդիկ սկսեցին շատանալ երկրի վերայ, եւ աղջկերք ծնեցին իրանց. Աստուծոյ որդիքը տեսնելով մարդկանց աղջկերանցը (ընդգծումը-Ա.Ա.), որ գեղեցիկ էին, ամեն իրանց հավանածներիցը իրանց համար կանայք էին առնում: Եւ Եհովան ասաց. իմ հոգին մարդի վերայ միշտ չ՛մնայ, այն պատճառով որ նա մարմին է. այլ նորա օրերը հարիւր քսան տարի լինին: Եւ հսկաները կային այն օրերը երկրի վերայ. եվ այնուհետեւ էլ որ բոլոր Աստուծոյ որդիքը մարդկանց աղջկերանց մօտ էին մտնում, եւ նորանք նորանց համար ծնում էին. նորանք այն զօրաւորներն էին, որ վաղուց անուանի մարդիկ էին...»:
Այսպիսով առաջացավ նաեւ մի սերունդ, որը հրե-հողեղեն հատկություններով էր օժտված ու մինչ այսօր տառապում է իր ծագման երկակիությունից: Բայց այդ երկակիությունը ժամանակ առ ժամանակ տեղի է տալիս (ըստ անձի գենետիկ մաքրության աստիճանի), որը թույլատրում է վերազարթնեցնել ու աշխուժացնել կամ հրածին գենը կամ՝ հողածին...
Սա արդեն պարբերական երեւույթ է, ուստի լուծում պետք է տրվի ոչ միայն հուղարկավորության պարագայում, այլեւ կեցական մի շարք հիմնահարցերում:
Եվ իրոք, երբ եվրապարտադրմամբ տարաբնույթ այլասերներ, աղանդներ ու սեռամոլագարներ ամենատարբեր իրավունքներ ու արտոնություններ են ստանում, հատկապես հոգեւոր-բարոյական ու հանրակրթական ոլորտներում, հայոց հին հավատքի ու մշակույթի կրողներն աներեւույթ հալածվում են ու պախարակվում:
Ի դեպ, վանականներ էլ կան նույնիսկ, ովքեր բացահայտորեն ասում են. եթե մի իրավիճակ լինի, որ իրենք պիտի նախնտրեն՝ «Եհովայի վկանե՞րը» գան իշխանության, թե՞ արիադավան հայերը, ապա կնախնտրեն առաջինին՝ քաջ գիտակցելով, թե ինչպես եւ որտեղից են կառավարվում աղանդները...
Հայ արիները նշում են, որ տեր են մեր պատմության բոլոր ժամանակահատվածներին, նախահեթանոսական ու նախաքրիստոնեական, քրիստոնեական ու համայնավարական... բայց իրենց պաշտամունքը հենված է հայոց արմատից, ծագումից բխող հավատքի ու ծիսակարգի վրա, որ եթե «մեր պապեր» հասկացությունը դեպի հիմք չի տանում, ապա մեր այլ ազգակիցներ էլ կասեն, թե մեր պապերը կոմունիստ էին ու աթեիստ, ի՞նչ աղոթքի ու ծեսի մասին է խոսքը... եւ այսպես շարունակ: Ուստի նրանք՝ հայ արիները, պաշտպանելով մեր պատմության անքակտելիությունը, առաջարկում են գնալ դեպի ակունք-սկիզբ, հայտարարելով, որ ովքեր դա չեն ցանկանում, իրենց գործն է, բայց թող մեր առավել հինավուրց ավանդույթն ու իրավունքն էլ իրենք չոտնահարեն:
Հիմա, երբ արդեն դիակիզարան ունենալու խնդիրը կարծես թե պետականորեն լուծված է, մինչեւ հաջորդ տարի կարիք կա օրենսդրական լուրջ շտկումների: Այդ օրենքը պիտի հստակ ձեւակերպում ունենա, որ հայ արիի դիակիզումը նաեւ ծես է՝ համապատասխան արարողությամբ, քանզի արդեն բազմաթիվ մարդիկ կտակնե ր են գ րել ծիսակարգով այրվելու եւ բնության չորս տարերքներին խառնվելու համար...
Արամ Ավետյան
Ես ավելին եմ եղել քան դու կարծում էիր...
Ո՜նց կուզեի, որ դու էլ ավելին լինեիր, քան կայիր....
E-la Via (19.07.2009)
Ես էլ, ֆորումի մեծամասնության նման կողմ եմ այդ սովորույթի ընդունմանը, իսկապես, գերզմաններ, գերեզմաններ, քաղաքի մեջ, քաղաքից դուրս..
Լիիքը անխնամ գերեզմաններ, заросших, փոշոտ, կեղտոտ..
Եթե մարդը մոտիկ մարդ է եղել, ինչ կապ ունի, ինչ ֆիզիկական վիճակում է նրա աճյունը, կամ թե եկեղեցում, տանը, թե հենց գերեզմանում ես նրա հետ մտքում խոսում և այլն..
Իսկ ինքս ինձ ոչ հողածին եմ համարում, ոչ էլ հրածին, մարդածին եմ ես, իսկ երբ դադարեմ կենդանի մարդ լինելուց, լրիվ մեկա, թե ինչպես կվարվեն իմ մարմնի հետ
Կողմ եմ: Վառեք ինձ:
Նախ կարճ ասեմ՝ ես անձամբ կողմ եմ:
Ես չգիտեմ բիզնեսին կխփի, չի խփի, բայց եթե օրենքը գործի, ու եթե որևէ մեկը ցանկանա իր մահից հետո իր դին այրեն, կամ իր հարազատները դա որոշեն, նրանց բիզնեսին խփել-չխփելն արդեն հարց չի լուծի:Koms-ի խոսքերից
Աստվածաշնչում շատ բաներ են ասվում, բայց, շատ քիչ ասածներին են մարդիկ հետևում:
Ինչու՞ է մարդ բարի գործեր անում: Ինչու՞ է մարդ «վախենում» մահից (հարաբերական հասկացություն է՝ տարբեր մարդիկ տարբեր կերպ կարող են արտահայտվել)
Այս երկու հարցի պատասխանն է՝ վախենում են մոռացվել:
Ես անձամբ կցանկանայի իմ դին այրվեր և փոշին իմ տան բակում մի փոքրիկ շինության մեջ պահվեր ընտանիքի՝ հետագայում կամ արդեն մահացած անդամների փոշիների կողքին: Այդպես ընտանիքի տոհմածառն ավելի լավ կհիշվի և հաշվի կառնվի քո տոհմի հետագա սերունդների կողմից: Ինձ ուրիշ ոչինչ չի հետաքրքրում մահանալուց հետո: ))) Որովհետև այլ բան հետաքրքրի, թե՝ ոչ, անիմաստ է, դա բան չի փոխի, եթե արդեն հանգուցյալ ես:
Վերջին խմբագրող՝ Hay_XY: 07.06.2009, 04:02:
Է մոխիրն էլ նույն հաջողությամբ կարող է հող դառնալ
CactuSoul (24.04.2010)
Անձամբ ինձ բնավ չի ուրախացնում մահվանից հետո անշարժ գույք ունենալու պերսպեկտիվան: Նամանավանդ ճոռոմ մահարձանների ու դամբարանների հարևանությամբ, որոնցով լիքն են հայկական գերեզմանոցները: Մի քանի անգամ դամբարաններ եմ տեսել, որոնց դռները բանալիով փակվում էին: Ինչ է, վախենում էին, որ մեռելը դու՞րս կգա:
Դիակիզարան, հետո մոխիրը քամուն տալ՝ ահա իմ ընտրությունը: Կյանքի ընթացքում ես կապրեմ, մահվանից հետո աշխարհի հետ կապող ոչինչ պետք չի:
Բավականին տխուր է նայել, ինչերի են մարդիկ գնում, որ հետմահու կյանքի գոնե պատրանքը պահեն:
"Sir, do you have a moment to talk about our lords and saviors the Daleks?"
Voice of the Nightingale - իմ բլոգը
հա էժան և որկաով, բայց հլը մի պահ պատկերացրեք հոգեբանորեն ոնց կտանջվեք, երբ իմանաք որ ձեր հարազատը վառվելու է
Я не высокомерна - я просто не считаю нужным улыбаться всем.
Սկզբունքայնորեն որ նայենք, ճիճուների դեսերտ դառնալու պերսպեկտիվան ավելի լավը չի:
Բացի դրանից, որ պատկերացնում եմ, ինչպես է իմ համար թանկ մարդը կենդանության օրոք մաթանալիզ պարապում, ու ես ոչինչ չեմ չարող անել, նրա տանջանքը դադարեցնելու համար (էֆտենազիայից բացի), նրա անզգա դիակի այրվելու փաստն իմ մեջ ավելորդ սենտիմենտներ չի ծնում:
Սենտիմենտալ եք, ժողովուրդ: Ընդ որում՝ չարդարացված ու անիմաստ սենտիմենտալիզմ է:
"Sir, do you have a moment to talk about our lords and saviors the Daleks?"
Voice of the Nightingale - իմ բլոգը
Hay_XY (17.06.2009)
չէ օրինակ ես հաստատ սենտիմենտալ չեմ, բայց դե էն չի էլի,Սկզբունքայնորեն որ նայենք, ճիճուների դեսերտ դառնալու պերսպեկտիվան ավելի լավը չի:
Բացի դրանից, որ պատկերացնում եմ, ինչպես է իմ համար թանկ մարդը կենդանության օրոք մաթանալիզ պարապում, ու ես ոչինչ չեմ չարող անել, նրա տանջանքը դադարեցնելու համար (էֆտենազիայից բացի), նրա անզգա դիակի այրվելու փաստն իմ մեջ ավելորդ սենտիմենտներ չի ծնում:
Սենտիմենտալ եք, ժողովուրդ: Ընդ որում՝ չարդարացված ու անիմաստ սենտիմենտալիզմ է:
ուրեմ մի դեպք պատմեմ, մեր մոտի գերեզմանոցում ա եղել
Մի մահացած մարդու որոշել են տեղափոխեն մի ուրիշ գերեզման, վերջերս էին թաղել, էդ մարդու տղեն տեղափոխելուց չի դիմանում, որոշում ա բացի դագաղը նայի: Բացում ա նայում ա ու միանգամից կաթվածից մահանում ա
Բայց էդ ճիճուները ինքնիրան են առաջանում դագաղի մե՞ջմիշտ հետաքրքրել ա
Я не высокомерна - я просто не считаю нужным улыбаться всем.
Հողից կմտնեն, օրգանիզմում էլ քիչ չեն մակաբույծները:չէ օրինակ ես հաստատ սենտիմենտալ չեմ, բայց դե էն չի էլի,
ուրեմ մի դեպք պատմեմ, մեր մոտի գերեզմանոցում ա եղել
Մի մահացած մարդու որոշել են տեղափոխեն մի ուրիշ գերեզման, վերջերս էին թաղել, էդ մարդու տղեն տեղափոխելուց չի դիմանում, որոշում ա բացի դագաղը նայի: Բացում ա նայում ա ու միանգամից կաթվածից մահանում ա
Բայց էդ ճիճուները ինքնիրան են առաջանում դագաղի մե՞ջ
Ցանկացած դեպքում, մոխրից գոնե զզվելի հոտ չի գալիս:
"Sir, do you have a moment to talk about our lords and saviors the Daleks?"
Voice of the Nightingale - իմ բլոգը
Չեմ ուզում մեր բակում մի քանի տարուց գերեզմանոց լինի...
Կողմ եմ...
ԻՆչ տարբերություն դիակիզելու և թաղելու միջև` մի դեպքում հողին ես հանձնում, մյուս դեպքում էլի ինչ-որ չափով հողին:
Եվ ընդունելու դեպքում մի շարք պլյուսներ կան: Վերջապես զերծ կմնանք անիմաստ, ձևական բնույթ կրող թաղման արարողությունից, դրանով ոչ մի լավ բան չենք անում, միայն մի շարք բաղասական լիցքեր ենք ստանում:
Ես որ իմ կտակի մեջ կպահանջեմ ինձ դիակիզել ու այստեղ էժանի հարց չէ կամ թեկուզ էժանի, ինչու՞ ոչ, կակ բուդտը մի նենց հարուստ ազգ ենք:
Ты или заходи в мою жизнь, или иди куда-нибудь.. стоишь на пороге, а дверь настежь. мне холодно.
zanazan (11.11.2010)
Այս պահին թեմայում են 1 հոգի. (0 անդամ և 1 հյուր)
Ձեր իրավունքները բաժնում
Մեջբերել
Էջանիշներ