CactuSoul (24.04.2010)
Անձամբ ինձ բնավ չի ուրախացնում մահվանից հետո անշարժ գույք ունենալու պերսպեկտիվան: Նամանավանդ ճոռոմ մահարձանների ու դամբարանների հարևանությամբ, որոնցով լիքն են հայկական գերեզմանոցները: Մի քանի անգամ դամբարաններ եմ տեսել, որոնց դռները բանալիով փակվում էին: Ինչ է, վախենում էին, որ մեռելը դու՞րս կգա:
Դիակիզարան, հետո մոխիրը քամուն տալ՝ ահա իմ ընտրությունը: Կյանքի ընթացքում ես կապրեմ, մահվանից հետո աշխարհի հետ կապող ոչինչ պետք չի:
Բավականին տխուր է նայել, ինչերի են մարդիկ գնում, որ հետմահու կյանքի գոնե պատրանքը պահեն:
"Sir, do you have a moment to talk about our lords and saviors the Daleks?"
Voice of the Nightingale - իմ բլոգը
հա էժան և որկաով, բայց հլը մի պահ պատկերացրեք հոգեբանորեն ոնց կտանջվեք, երբ իմանաք որ ձեր հարազատը վառվելու է
Я не высокомерна - я просто не считаю нужным улыбаться всем.
Սկզբունքայնորեն որ նայենք, ճիճուների դեսերտ դառնալու պերսպեկտիվան ավելի լավը չի:
Բացի դրանից, որ պատկերացնում եմ, ինչպես է իմ համար թանկ մարդը կենդանության օրոք մաթանալիզ պարապում, ու ես ոչինչ չեմ չարող անել, նրա տանջանքը դադարեցնելու համար (էֆտենազիայից բացի), նրա անզգա դիակի այրվելու փաստն իմ մեջ ավելորդ սենտիմենտներ չի ծնում:
Սենտիմենտալ եք, ժողովուրդ: Ընդ որում՝ չարդարացված ու անիմաստ սենտիմենտալիզմ է:
"Sir, do you have a moment to talk about our lords and saviors the Daleks?"
Voice of the Nightingale - իմ բլոգը
Hay_XY (17.06.2009)
չէ օրինակ ես հաստատ սենտիմենտալ չեմ, բայց դե էն չի էլի,
ուրեմ մի դեպք պատմեմ, մեր մոտի գերեզմանոցում ա եղել
Մի մահացած մարդու որոշել են տեղափոխեն մի ուրիշ գերեզման, վերջերս էին թաղել, էդ մարդու տղեն տեղափոխելուց չի դիմանում, որոշում ա բացի դագաղը նայի: Բացում ա նայում ա ու միանգամից կաթվածից մահանում ա
Բայց էդ ճիճուները ինքնիրան են առաջանում դագաղի մե՞ջմիշտ հետաքրքրել ա
![]()
Я не высокомерна - я просто не считаю нужным улыбаться всем.
"Sir, do you have a moment to talk about our lords and saviors the Daleks?"
Voice of the Nightingale - իմ բլոգը
Չեմ ուզում մեր բակում մի քանի տարուց գերեզմանոց լինի...
Կողմ եմ...
ԻՆչ տարբերություն դիակիզելու և թաղելու միջև` մի դեպքում հողին ես հանձնում, մյուս դեպքում էլի ինչ-որ չափով հողին:
Եվ ընդունելու դեպքում մի շարք պլյուսներ կան: Վերջապես զերծ կմնանք անիմաստ, ձևական բնույթ կրող թաղման արարողությունից, դրանով ոչ մի լավ բան չենք անում, միայն մի շարք բաղասական լիցքեր ենք ստանում:
Ես որ իմ կտակի մեջ կպահանջեմ ինձ դիակիզել ու այստեղ էժանի հարց չէ կամ թեկուզ էժանի, ինչու՞ ոչ, կակ բուդտը մի նենց հարուստ ազգ ենք:
Ты или заходи в мою жизнь, или иди куда-нибудь.. стоишь на пороге, а дверь настежь. мне холодно.
zanazan (11.11.2010)
Կիտ ջան, մեր ազգը էնքան ձևական ա, որ եթե դաժե դիակիզումը ընդունվի ' մեկ ա էդ արարողությունները կմնան հաստատ ;-) իսկ ընդհանուր կողմ եմ էդ երևույթին ' սաղ տեսանկյուններից ավելի ընդունելի ա, քան այժմյան եղանակը . . . Իսկ ովքեր պնդում են, որ ' հող էինք ', չեն կարող հիմնավորել էդ ' փաստը ', էլ չեմ ասում որ մոխիրն էլ ա ' մեծ հաճույքով ' հող դառնում անհրաժեստության դեպքում, նենց որ կրոնական տեսանկյունից էլ կարծում եմ անընդունելի բան չկա . . . Մի հատ էլ դեպք պատմեմ իմիջիայլոց ' վերջերս պարզվել է, որ Գյումրու գերազմանատներից մեկի տակով անցնում է ամբողջ քաղաքի ջրատարը . . . Պատկերացնու՞մ եք վթարը ինչ տխուր հետևանքների կբերի . . . 'լավագույն' դեպքում ջրատարը թեթևակի կվնասվի, էդ փաստը աննկատ կմնա, ու ջուրը վարակի պատճառ դառնա . . . Իսկ մեծ վթարի դեպքում չեմ էլ պատկերացնում ոնց են վերանորոգելու էդ ջրատարը . . .
Վերջին խմբագրող՝ John: 07.06.2009, 15:53:
Պատկերացրեք բայց, եթե դուք հավատում եք, որ դատաստանի օրվանից հետո հոգիները մարմիններ են վերադառնալու ու կենդանանան, իսկ ձեզ պարտադրում են դիակիզում...
Համոզված չեմ, որ ճիշտ է...![]()
Some are born to sweet delight,
Some are born to an endless night,
End of the night...
Եթե զուտ տրամաբանորեն նայենք, 16-ր դարում մահացած ոմն Ժակի հոգին Դատսատանից հետո բնավ ավելի մեծ շանսեր չունի վերադառնալու իր թաղված մարմնի մեջ, քան թե այրված: Մեկ է՝ մի հարյուր տարի հետո այդ մարմինը փտելու է, քայքայվելու, կեր դառնալու տարատեսակ էակների, այդ էակները տարածվելու են աշխարհով մեկ, իրենց հերթին կեր դառնալու ուրիշ կենդանիների համար և այդպես շարունակ: Նույն Ժակի նույն ատոմներից մի բուռ գուցե հենց այս պահին կա իմ ու քո մեջ:
DIXIcarpe noctem
Լավ է, եթե լինի ընտրություն: Լինի թե հողին հանձնելու, թե դիակիզարանների հնարավորությունը: Ու մարդը կենդանության օրոք հայտնի իր ցանկությունը, թե հետագայում ինչ է ուզում, որ արվի իր աճյունի հետ: Իսկ եթե ոչինչ հայտնի չի վախճանվածի ցանկության մասին, թող հարազատներին մնա այդ ընտրությունը` հողին հանձնել, թե կրակին:
Անձամբ ես կգերադասեմ, որ իմ աճյունը հողին հանձնվի: Կրոնական համոզմունքների հետ կապ չունի. հավատացյալ չեմ: Ուղղակի սարսափելի վախենում եմ կրակից, ու ինձ համար աշխարհի ամենաահավոր բանը այրվելն է: Թեև հասկանում եմ, որ մահվանից հետո "միևնույն է", բայց այնուամանայնիվ չեմ ուզում այրվել` անգամ մահացած վիճակում:
Թող իմ մարմնով հողը սնվի:
Այս պահին թեմայում են 1 հոգի. (0 անդամ և 1 հյուր)
Էջանիշներ