Չգիտեմ, պարզ գրել եմ, թե ինչի է դանդաղ անում: Արագ չի անի: Էդ քեզ թվում է, որ բազմապատսկամն գործողոթւյան համար այդքան շատ տակտեր է օգտագործում: Իրականում ներակռւցված մոդուլը այդ գործողությունն ավելի արագ է կատարում` մեկ տակտի մեջ շատ գործողություններ` 8 գործողություն:
Համամաիտ եմ` պրոցեսորի քեշը կապ ունի, ու նայած թե ինչ կառուցվածքի պրոցեսոր էու ինչ մակարդակի քեշեր ունի:
Բայց հիմա նայենք սենց.
i-երորդ տողի հասցեն ցուցիչում գրանցելու համար միևնույն է էդ քո ասած բազմաբատկումը պիտի անի: m[i]-ն հաշվելու համար պիտի բազմապատկի չէ? դու էլ գրել էս *p = m[i]: Որքան հիշում եմ ստեղ m-ը հենց ինքը ցուցիչ է հանդիսանում մատրիցի զրոյական ինդեքսով էլէմենտին: m[i]-ն արդեն ցուցիչ է հանդիսանում i-երորդ տողի զրոյական ինդեքսով էլէմենտին ու ըստ էության m[i]-ն հասցե է: Այսինքն տեսականորեն` *p = *(m + i * 10000) և p-ն ստանում է i-երորդ տողի զրոյական ինդեքսով էլէմենտի հասցեն: Երբ գրում ենք p[j] նշանակում է p-ի արժեքին գումարում ենք j հատ p-ի տիպին համապատասխան բայտ ու դիմում համապատասխան հասեցին` p[j]= p+j*sixeof(int): Ստացվում է որ j=1, 10000 ցիկլի ընթացքում p[j] հասեցները ստանալու համար 10000 անգամ j-ով կատարում ենք բազմապատկում p-ի տիպի բայտերի քանակով` 4-ով (sizeof(int) = 4):
Այնպես որ բազմապատկումների քանակը հեչ էլ չի նվազում:
Իսկ հաշվի առնելով նաև այն, որ p-երի պահպանման համար լրացուցիչ հասցեներ են զբաղեցվում, դա ավելի է դանդաղացնում աշխատանքը:
Եթե ինչ-որ բան սխալ եմ հիշում, արի այլ ձևով խելք-խելքի տանք

Միգուցե &` հղումով գրելը առավելություն տա?
Էջանիշներ