Հարգելիս, նշածս գործողությունների ցուցակը դիտավորյալ անավարտ էր թողնված, որպեսզի արթնացներ դատողություններ մի այնպիսի խոհափիլիսոփայական հասկացության շուրջ, ինչպիսին հայրենիքն է։ Սկզբունքորեն ցանկացած ուրիշ երկիր կարող է հայտնվել նույն վիճակում, ինչպիսին ներկային Հայաստանն է, գոնե տեսականորեն։ Եվ տեսականորեն եթե մտածենք, որ ցանկացած դժվար ժամանակ ամենահեշտը ավելի փարթամ երկրներ որոնելն է, ապա պայքարը ի դեմս դժվարությունների կհամարվի պարտված, այսինքն բնազդը հաղթում է բանականությանը, կենցաղայինը՝ հոգևորին, նյութականը՝ բարոյականին, ու կրկին վերադառնում ենք վաղ անցյալ, որտեղ դեռ նոր սաղմնավորված քաղաքակրթությունը ծառերի վրա էր, իսկ հայերը խորոված–քյաբաբ էին սարքում։
Համենայն դեպս եթե ՄԱՐԴՈՒՍ կինը հիվանդ է, նա դեռ շուտափույթ նոր կին չի որոնում, նախ փորձում է ապաքինել կնոջը, ինչու՞, որովհետև նա այդ կնոջն է ընտրել, այդ կնոջն է սիրում։ Գուցե և մեռնի այդ կնոջ հետ միասին։ Այստեղ է, որ անբացատրելի ոչ ֆիզիկական էություններ են ի հայտ գալիս խորհրդավորելով կյանք ասվածը, իսկ հակառակ պարագայում դառնում է պրիմիտիվ կենդանական բնազդների աշխարհ, ու ծնվում է օրինակ մի այնպիսի ողորմելի ու պրագմատիկ հարց, ինչպիսին է՝ բա մեզ պե՞տք էր էդ Արցախը, ապրում էինք էլի…
Հ.Գ. Որևէ մեկը իրեն հարց տալիս է՞ արդյոք թե ինչու է ինքը հայ ծնվել։ Չէ՞ որ համաձայն հավանականությունների տեսության, մենք ավելի շուտ պիտի չինացի ծնվեինք![]()







Մեջբերել
Ավելի շուտ կգնան նրանք, ովքեր մեզ մեղադրում են երկիրը պառակտելու մեջ ու խոսում մեր երկրի հեղինակության անկման մասին. հեղինակության, որը չենք էլ ունեցել էս 10 տարվա մեջ

Էջանիշներ