այո
ոչ
Խաղաղ պայմանների համար առողջ հոգեբանություն ա, բայց եթե արդեն թշնամին հարձակվել ա, սպանում ա սահմանին մոտիկ ապրող քո հայրենակիցներին, բռնաբարում ա կանանց (հա, ցավոք մեր թշնամիներն այդպիսին են), վառում ա գյուղերը ու զգաս որ կարող ա էն հրաշք հողակտորը Արցախ անունով քոնը չլինի, կարող ա եղբորդ էլ ուղարկես դու էլ ուզենաս գնալ: Չգիտեմ, իսկապես դժվար է ռեալ գնահատել: Փորձը ցույց ա տվել, որ շատ «հերոսներ» պատերազմից խուսափում են, ու շատ խաղաղ ու հանգիստ մարդիկ դառնում են հերոսներ:Varduhi-ի խոսքերից
Ես կարող ա գնամ, բայց եղբորս դժվար ուղարկեմ։))) Չէ, Բագրատ ջան, էստեղ կարծում եմ ուրիշ խնդիր կա, եթե սովորական մարդ ես, հայրենասեր, բայց ոչ էն հայրենասերներից (որոնց առաջ խոնարհվում եմ), որոնց համար հայրենիքը ամեն ինչից վեր է, էդ դեպքում կգնաս, բայց եթե դա արդեն քո տանն է, այսինքն եթե ապրում ես Արցախում, կամ էլ սահմանամերձ բնակավայրերում, բնական է, որ պետք է զենքդ առնես ու գնաս, որ թշնամին չգա, չմտնի քո տուն։ Իսկ հեռվից գնալու համար շատ մեծ ուժ է պետք, կարծում եմ, գերբնական հայրենասիրություն և հերոսություն։
Հ.Գ. Մոռացա ասեմ, որ ես էլ եմ որոշ չափով ղարաբաղցի, աշնանը առաջին անգամ եղա Արցախում, ու էդ հողերը տեսնելուց հետո, էդ ժողովրդին, հասկացա էն մարդկանց, որոնք ասում են մի քառակուսի հող էլ չենք վերադարձնի մեր գրաված, մեզ պատկանող հողերից։
Վերջին խմբագրող՝ Ariadna: 24.01.2008, 11:59:
When life gives you lemons, make lemonade
Դժվար է պատկերացնել մարդու կողմից առաջ բերած ավելի դաժան, սարսափելի և զզվելի չարիք, քան պատերազմն է: Երբեմն առիթ եմ ունենում հանդիպելու մարդկանց, ովքեր այնպիսի ոգևորվածությամբ ու ռոմանտիկ պատկերացումներով են խոսում պատերազմի մասին, որ ապշել կարելի է: Յուրաքանչյուր նորմալ մարդ, հատկապես որ ականատես է եղել պատերազմի պատճառած չարիքներին ու կրել դրա դաժան հարվածները, երբևէ չի կարող համաձայն լինել պատերազմ տեսնելու: Սակայն ուզենք, թե չուզենք, ստիպված ենք արձանագրել, որ հաղթանակի ու խաղաղության գինը պատերազմն է: Պատերազմից փախուստ տալով կամ խուսափելով, երբ այն անխուսափելի է, երբևէ չենք խուսափի պատերազմի չարիքներից ու դառը հետևանքներից. ավելին` կկորցնենք եղածը: Այո, միշտ պատրաստ պիտի լինենք պատերազմի, միշտ պատրաստ պիտի լինենք պաշտպանելու մեր իրավունքներն ու արժեքները, Աստծո կողմից մեզ շնորհված Հայրենիքը: Եվ պատրաստ պիտի լինենք պատերազմի` անկախ բոլոր ցավալի հանգամանքներից, ի շարս որոնց շատերիս կրած հիասթափություններից, որոնք կարող էին և չլինել (ավելի չեմ ցանկանում բացել փակագծերը): Մենք պետք է ապրենք մեր տանն ու Հայրենիքում ոչ թե օտարի կամ հյուրի նման, այլ տանտիրոջ իրավունքով, պետք է ապրենք այնպես, ինչպես մենք ենք ուզում, և ոչ թե` ինչպես ուրիշները: Հանուն հաղթանակի ու խաղաղության պատրաստ պետք է լինել պատերազմի ոչ միայն Արցախի, այլև Նախիջևանի, Արևմտյան Հայաստանի և մեր կորուսյալ Հայրենիքի բոլոր հատվածների համար:
Varduhi ջան.Ես քեզ հասկանում եմ.Բայց դու չպետք է եղբորդ ուղարկես,այլ նա ինքը պետք է որոշի իր ճակատագիրը.Եթե բոլորը քո նման մտածեն,մեր երկիրը կկործանվի.Բայց դու կարող ես այլ կերպ օգտակար լինել երկրին.
Չէ, Ոչ ...
Չեմ ուզում պատերազմ լինի, կորցնեմ հարազատներիս, եղբայրներիս, ընկերներիս, պարզապես հայերիչեմ ուզում, էնքան, ինչքան հենց հիմա ուզում եմ գոռալ ու լացել
իսկ Ադրբեջանցիները պատրա՞ստ են
Աշոտ ջան, բնական է, որ ուղարկել ասելով ի նկատի չունեմ ձեռքից բռնել տանելը հավաքատեղի, ի նկատի ունեմ համակերպվել թեկուզ նրա որոշման հետ՝ մեկնել պատերազմ։ Բայց, նորից եմ կրկնում, գիտեմ, որ դա սխալ մտածելակերպ է։Varduhi ջան.Ես քեզ հասկանում եմ.Բայց դու չպետք է եղբորդ ուղարկես,այլ նա ինքը պետք է որոշի իր ճակատագիրը.Եթե բոլորը քո նման մտածեն,մեր երկիրը կկործանվի.Բայց դու կարող ես այլ կերպ օգտակար լինել երկրին.
When life gives you lemons, make lemonade
Քո ասելով էլ քանի դար մենք պետք է բարեհոգի լինենք, ինչքան պետք է մարդկային լինենք: Մեծն Մաքիավելլին նշել է, որ պայքարի 2 ձև կա. օրենքիՔո թվարկած հատկանիշները բնորոշ են միայն ստոր մարդկանց, իսկ մենք էդպիսին չենքև ուժի
միջոցներով: Եթե օրենքով չենք կարող, ապա պետք է դիմենք ուժին. վերջինը բնորոշ է կենդանիներին: Ուրեմն` մարդու հետ պետք է լինել մարդ, իսկ գազանի հետ գազան: Ավելին, պետք է լինել աղվես` օձին պատժելու համար, և առյուծ` գայլին պատժելու համար, քանի որ առյուծը չի կարող օձի դեմ, իսկ աղվեսը` գայլի: Մի կողմ դրեք մարդկայինը,
: քանի որ ադրբեջանցու, իսկ ավելի ճիշտ թուրքի
դեմ պայքարի ուրիշ միջոց չկա, քան այն միջոցները
որոնք մեր վրա են կիրառել ու փորձում են շարունակել
Վերջին խմբագրող՝ Նորմարդ: 24.01.2008, 19:47:
Հայերիս էլ խորհուրդ կտամ Ուկրաինայի հարցին նայել Հայաստանի պետականության տեսանկյունից, ոչ թե պրո- կամ հակառուսական տեսանկյունից… (c) Mephistopheles
Ինչ գնով ել լինի պիտի հաղթենք, այլընտրանք չկա. Ես ինքս իմ գործերը փորցում եմ այնպես դասավորել որ պատերազմի ժամանակ իմ կարիքը ոչ ոք չզգա (նյութապես)։
Իսկ թշնամին մեր ուզելուն ու չուզելուն չի նայու։ Իրեն երբ հարմար լինի ինքը կսկսի նոր պատերազմ… և եթե հոգեպես պետրաստ չլինենք ամեն վայրկյան պատասխան տալու կպարտվենք։
Ավելացվել է 13 րոպե անց
Վարդուհի ջան սենց սրտաճմլիկ բաներ մի գրի ելի թե չե մենք ել կփոշմանենք
Վերջին խմբագրող՝ Հ ր ո խ պ ե ր: 02.02.2008, 15:22: Պատճառ: Գրառման ավելացում
Պետք է իմանալ այն իմանալով ինչը կիմանաս ամեն ինչը։
Մականվանս վրա այդքան մի խորացեք
Առանց պաթոսի...
Առավելագույնը` կկամավորագրվեմ, նվազագույնը` կսպասեմ, որ հերթն ինձ հասնի: Մի բան հաստատ է` կմնամ այստեղ` իմ տանը, չեմ թաքնվի:
Պատերազմի հոգեբանություն է. ինչ ասես չես մտածում: Բա որ ընտանիք ունենաս, մանկահասակ երեխաներ, ինչպես կարող ես թողնել նրանց, ու հակառակը` երբ մտաբերում ես Բեկորի նման տղերքին....:
Մի բան հաստատ է` կմնամ այստեղ` իմ տանը, չեմ թաքնվի:
Փորձեցի ձեզ և ինձ հետ անկեղծ լինել:
Վերջին խմբագրող՝ Fedayi: 02.02.2008, 20:11:
Քա′յլ առաջ, անունն է քո Զինվոր,
Եվ սա է կյանքը նոր, ապրի′ր այն արժանի:
Քա′յլ առաջ, անունն է քո Զինվոր,
Քո ձեռքերում այսօր Երկիրն է հայրենի:
էդ հարցիտ պատասխանը երևի "ոչ"-ա, որովհետև մի քանի ադրբեջանական ֆոռումներում տեսել եմ որ մեծամասնությունը պատասխանել են "ոչ"իսկ Ադրբեջանցիները պատրա՞ստ են
Պետք չի դրանից եզրակացություններ անել: Ես միայն հակառակին եմ հանդիպել, նույնիսկ զրուցել եմ նրանց հետ: Հլա չխոսած` վրա են տալիս` բանակ ենք հավաքում, Արցախը հետ ենք բերելու, ....էդ հարցիտ պատասխանը երևի "ոչ"-ա, որովհետև մի քանի ադրբեջանական ֆոռումներում տեսել եմ որ մեծամասնությունը պատասխանել են "ոչ"
Քա′յլ առաջ, անունն է քո Զինվոր,
Եվ սա է կյանքը նոր, ապրի′ր այն արժանի:
Քա′յլ առաջ, անունն է քո Զինվոր,
Քո ձեռքերում այսօր Երկիրն է հայրենի:
տենց ասողներ շատ կան, բայց մի հատ ռագատկա հանի դեմները լույսի արագությամբ կփախնեն. ու իրանք գիտեն որ պատերազմի դեպքում և ֆիզիկապես և հոգեպես իրանց համար անչափ դժվարա լինելու. իսկ եթե չգիտեն ավելի վատ իրանց համար
Ավտոմատի հետ վարվել չգիտեմ, բայց պատրաստ եմ...Էդպես էլ ընտրում եմ այո
Որպես կանոն, մարդու մասին կարելի է դատել նրանով, թե ինչի վրա է նա ծիծաղում:
Արցախը մերնէ, մեր հողը և այն ոչ ոքի իհարկե չենք տա, ոչ մի թիզ հողակտոր, ետ բերված մեր տղաների արյամբ: Ինչքան զոհեր ենք տվել: Եղե՞լ եք Արցախի քաղաքներում ու գյուղերում: Էն տպավորությունն է, թե գերեզմանները ավելի մեծ տարածք են զբաղեցնում: Պատերազմը ամենադաժան բանն է: Իհարկե ոչ մեկիդ չեմ ցանկանա տեսնել այն արհավիքները, ինչ տեսել են Արցախի ժողովուրդը պատերազմի ժամանակ: Պատերազմի տարիներին նույնիսկ մանուկները լրջացել էին, զգում էին իրավիճակի բարդությունը: Ինչքան մայրեր են իրենց որդիներին ճանապարհել կռվի դաշտ, իմանալով որ հնարավոր է որդուն վերջին անգամն են տեսնում, բայց ճանապարհել են, գիտակցելով, որ Որդին Զինվոր է, Նա պետք է փրկի Արցախը թշնամուց: Տեսել եք արդյո՞ք հոսպիտալները, մարդու սիրտ էր ճմլվում այդ տեսարաններից, բայց նրանք դեռ կիսաապաքինված, նորից գնում էին իրենց հողը պաշտպանելու:
Պատերազմի դեպքում չեն մտածում փախչելու մասին, մտածում են իրենց ընտանիքի, հողի, հայրենիքի ապահովության մասին և այդ ամենի գիտակցությամբ պատերազմ են գնում:
Ես ինքս կլինեի կամավորական: Կպաշտպանեի մեր հողը, հայրենիքը:
Շատ ցավալի է, որ այժմյան խաղաղ պայմաններում մարդիկ թշնամանում են միմյանց հանդեպ, մոռանում են անցյալը:
Ամեն ինչ փոխվում է...
Այս պահին թեմայում են 1 հոգի. (0 անդամ և 1 հյուր)
Ձեր իրավունքները բաժնում
Մեջբերել
Էջանիշներ