User Tag List

Էջ 1 3-ից 123 ՎերջինըՎերջինը
Ցույց են տրվում 1 համարից մինչև 15 համարի արդյունքները՝ ընդհանուր 39 հատից

Թեմա: Դեղնակարմիր սեր

  1. #1
    Մշտական անդամ lili-4-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    21.01.2007
    Գրառումներ
    484
    Mentioned
    0 Post(s)
    Tagged
    0 Thread(s)

    Սիրտ Դեղնակարմիր սեր

    Գարնանամ՞ուտն էր պատճառը, թե՞ ջերմ արևը, կամ էլ այդ ժպտացող ծաղկած բալենին, որ Անահիտն այդքան լավ տրամադրություն ուներ: Կամ թե պատճառը նոր աշխատանքի մեջ է՞ր: Արդեն մեկ ամիս է, ինչ աշխատում է: Ուսումն ավարտելուց հետո անմիջապես տեղավորվեց աշխատանքի: Ոչ բոլորի բախտն էր այդպես բերում: Դե պարզ է, իր համար դժվարություն չկար, մայրը ճանաչված բժշկուհի է, ինքն էլ ստանալով բժշկի որակավորում, շնորհիվ մոր ծանոթների, գտավ աշխատանք: Սկզբում դժվարությամբ ընդունեց այս աշխատանք առաջարկը, դե ավելի շուտ կցանկանար մեծ հիվանդանոցում աշխատել, ոչ թե ծերանոցում: Մի տեսակ մենակ էր իրեն զգում, բոլորը տարիքն առած մարդիկ էին: Կարծես աշխատողներն էլ հատուկ մեծահասակներ էին ընտրված, գուցե երիտասարդները չեն էլ ցանկանում այստեղ աշխատել: Սկզբում նեղվում էր, իրեն պարտադրված հասնում աշխատանքի: Օրերն էլ թվում էին երկար ու ձանձրալի: Իսկ այսօր չկար այդ զգացումը: Ի?նչն էր պատճառը, ի՞նչ էր փոխվել այս մեկ օրվա մեջ, որ այսքան ուրախ է: Նստել էր ծաղկած բալենու տակ դրված նստարանին ու նայում էր բակում գարնան արևով ջերմացող ծերունիներին: Հիմա բոլորն էլ հարազատի պես էին, անգամ այն կամակոր պապիկը, որ հաճախ էր իրեն բարկացնում, հունից հանում, նույնիսկ մեկ անգամ լացացրել էր: Միշտ թերահավատորեն էր նայում իրեն, նշանակած դեղերը չէր խմում, պատճառաբանում էր, թե այս երեխան ինչ գիտի, որ իրեն բուժի: Հիմա դա հիշում էր որպես մի կամակորություն, ոչ թե չարություն:
    Նորից հերթով նայեց ծերունիներին: Մի տաք ալիք անցավ մարմնով, երբ հայացքը կանգ առավ իրենից քիչ հեռու նստած փոքրամարմին կնոջ վրա: Նախորդ օրը այս տատիկի սենյակում սովորականից ավելի երկար մնաց: Պատճառը ոչ թե նա էր, այլ այդ սենյակի մեկ այլ տարեց: Նա անկողնային հիվանդ է: Վիճակը բավականին վատ էր: Ծերունական հիվանդությանը գումարվել է նաև քաղցկեղը, որը մաշում ու քայքայում է խեղճ կնոջը: Ցավերն այնքան ուժեղ էին, որ ստիպվածէին ցավազրկող ներարկել: Բուժել հնարավոր չէր, փորձում էին ինչ-որ կերպ ցավերը մեղմել:Ա յստեղ շատ հազվադեպ էր պատահում, որ ծերանոցի բնակիչներին այցելուներ ունենան: Այս կնոջն էլ իր աշխատած մեկ ամսվա ընթացքում ոչ-ոք չէր այցելել: Մինչև այդ օրը: Այդ օրը մի երիտասարդ էր եկել` հիվանդի քրոջ որդին էր: Սենյակի մի անկյունում նստած` լուռ հետևում էր բուժաշխատողների աշխատանքին: Անահիտը հաճախ էր զգում իրեն սևեռած հայացքը, որի մեջ մի տեսակ ջերմություն կար: Փորձում էր ցույց չտալ, որ նկատում է: Դեմքի լուրջ հայացքով թաքցնում էր ներքին հուզմունքը, բայց շառագունած այտերը մատնում էին իրեն:
    Գործն ավարտելուց հետո գնաց աշխատասենյակ: Նստել էր սեղանի մոտ, բայց գրառումներ անելու փոխարեն տարվել էր մտքերով: Անկախ իրենից այդ տղայի մասին էր մտածում, փորձում հիշել դեմքը, պահվածքը: Սթափվեց դռան թակոցից:
    -Մտեք,- ասաց ու գրիչն առավ ձեռքը: Ներս մտնողը հենց այդ պատանին էր: Մի պահ շփոթվեց, թվաց, թե մատնեց իրեն, իր մտքերին: Բայց շուտ կարողացավ թաքցնել շփոթմունքը և պատրաստակամ նայեց նրան.
    -Լսում եմ:
    -Բժշկուհի, եկել եմ շնորհակալությունս հայտնեմ:
    _Դե դա մեր գործն է, դրա համար շնորհակալ լինել պետք չէ:
    -Հասկանում եմ, բայց Դուք այնքան հոգատար ու սրտացավ եք: Շատերը հարազատից չեն ստանում այն, ինչ Դուք եք տալիս:
    Պատմեց, որ ինքը բանակում ծառայելիս է եղել, այդ պատճառով չի մորաքրոջն այցելել: Մորաքույն այստեղ միայնակ է, բոլոր հարզատները օտարության մեջ են: Այստեղ մանցած միակ հարազատն ինքն է: Ուզում է ինչ-որ կերպ թեթևացնել, մեղմել եթե ոչ ցավը, ապա գոնե հոգու կարոտի մորմոքը:
    Առաջին անգամ էր տեսնում այդ տղային, բայց մի տեսակ ջերմություն, հարազատի շունչ էր հաղորդում իրեն: Զրուցում էր, պատմում իր անցյալի մասին, ապագա ծրագրերի մասին: Անահիտը չէր հիշում, թե վերջին անգամ երբ էր այսքան երկար զրուցել, այն էլ տղամարդու, այն էլ օտար, անծանոթի հետ: Միշտ խուսափել էր մարդաշատ միջավայրից: Բարեկամները գիտեին իր մելանխոլիկ բնավորությունը և շատ չէին անհանգստացնում: Ուսանելու տարիներին ավելի շատ էր մեկուսացել, դարձել ինքնամփոփ: Կուրսեցիներից չորս տարով մեծ էր: Միայն չորրորդ տարն էր, որ կարողացավ իր համռության շնորհիվ ընդունվել: Ու մի տեսակ ամաչում էր իր մեծ լինելուց: Իր հասակակիցները բարձր կուրսում էին` իրենց ընկեր- ընկերուհիներով, իր համար կարծես տեղ չկար: Իսկ կուրսում էլ չէր գտնում իրեն հարմար մեկին: Հետո շատ ուշ կարողացավ մտերիմ ընկերուհի ունենալ:
    Իսկ հիմա նստել ու զրուցում է տարիքով իրենից բավականին փոքր ու անծանոթ մի տղամարդու հետ:
    Գնելի գնալուց հետո էլ երկար ժամանակ մտովի շարունակում էր զրուցել: Հիմա նորից նրան մտաբերեց…

    շարունակելի...
    Ես ավելին եմ եղել քան դու կարծում էիր...
    Ո՜նց կուզեի, որ դու էլ ավելին լինեիր, քան կայիր....

  2. #2
    Սկսնակ անդամ Lernci-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    08.01.2008
    Գրառումներ
    10
    Mentioned
    0 Post(s)
    Tagged
    0 Thread(s)

    Re. Դեղնակարմիր սեր

    Ես ակումբում նորեկ եմ և փորձում եմ ճանաչել նրա անդամներին:Ասեմ քեզ, որ դու գիտես ինչպես տպավորություն թողնել:Քո պատմությունը շատ հետաքրքրող սկիզբ ունի հուսով եմ շարունակությանը շատ չենք սպասի:
    Անվանիր ինձ, և ես արդեն չկամ.........

  3. #3
    Eta Pegasi Sunny Stream-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    02.04.2006
    Հասցե
    Pegasus constellation
    Տարիք
    29
    Գրառումներ
    1,603
    Mentioned
    0 Post(s)
    Tagged
    0 Thread(s)

    Re. Դեղնակարմիր սեր

    Мы требуем продолжение банкета!!!
    Շատ եմ սպասում շարունակությանը... Վերնագիրը շատ հետաքրքիր է ու ձգող... Աղջկա մտահոգությունները` նույնպես...
    " I still ask myself the question: Is cinema more important than life ?"
    François Truffaut (այնպայման դիտեք - "The 400 Blows, or the Sea, Antoine, the Sea!")



  4. #4
    Մշտական անդամ lili-4-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    21.01.2007
    Գրառումներ
    484
    Mentioned
    0 Post(s)
    Tagged
    0 Thread(s)

    Re. Դեղնակարմիր սեր

    Կփորձեմ չուշացնել շարունակությունը, իսկ չհուզել չեմ խոստանում, դա իմ թուլությունն է
    Ես ավելին եմ եղել քան դու կարծում էիր...
    Ո՜նց կուզեի, որ դու էլ ավելին լինեիր, քան կայիր....

  5. #5
    Սկսնակ անդամ ^SRTIK^LA^-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    30.11.2007
    Գրառումներ
    46
    Mentioned
    0 Post(s)
    Tagged
    0 Thread(s)

    Re. Դեղնակարմիր սեր

    սպասում եմ ավարտին,այն ել անհամբեր....
    ՀԱՐԳԱՆՔԸ ՍԱՀՄԱՆՆԵՐ ՈՒՆԻ ,ԻՍԿ ՍԵՐԸ՝...........

  6. #6
    կյանքը ափիս մեջ Դեկադա-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    10.11.2007
    Հասցե
    40°46՛C 44°28՛ B
    Գրառումներ
    2,002
    Բլոգի գրառումներ
    2
    Mentioned
    0 Post(s)
    Tagged
    0 Thread(s)

    Re. Դեղնակարմիր սեր

    Ջանիկս շարունակությունն ու՞ր է..........

  7. #7
    Մշտական անդամ lili-4-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    21.01.2007
    Գրառումներ
    484
    Mentioned
    0 Post(s)
    Tagged
    0 Thread(s)

    Re. Դեղնակարմիր սեր

    -Բարև Ձեզ, ինչպե՞ս եք:
    Անսպասելի բարևից Անահիտը կտրվեց մտքերից: Գնելն էր: Գուշա՞կ է, ինչպե՞ս է կարողանում կողքին լինել այն պահին, երբ իր մասին է մտածում:
    _Բարև Ձեզ, շնորհակալ եմ, լավ եմ:
    -Եկա մորաքրոջս այցելության, տեսա, որ այստեղ եք, մտածեցի նախ Ձեզ տեսնել, իմանալ, թե ինչպես է նա, նոր այցելեմ իրեն:
    -Ինչ ասեմ, լավ նորության սպասելն անիմաստ է, պարզապես այս պահին մի քիչ հանգիստ է, ցավերը մի քիչ մեղմացած:
    Զրուցելով գնացին հիվանդի մոտ: Էլի նույն անկաշկանդ, հաճելի զրույցը: Ի՞նչն է այս տղայի մեջ այսքան գրավիչ, որ անընդհատ ուզում է զրուցել. ձա՞յնը, հաճելի խոսելա՞ձևը, հարազատի հանդեպ սրտացավությո՞ւնը: Անահիտը չէր կարողանում դա հասկանալ, բայց այն, որ ցանկանում էր նրա հետ զրուցել, ժխտել չէր կարող:
    Գնելի այցելությունները դարձան հաճախակի: Այն օրերին, երբ չէր գալիս, անպայման զանգում , մորաքրոջ որպիսությունն էր հարցնում, անհանգստանում էր նարա վիճակով: Անահիտը վախենում էր ինքն իրեն խոստովանել, որ այդ հեռախոսազանգերը սովորական հարց ու փորձից ավելի երկար էին տևում: Խոսում էին երկար- բարակ, ինչի՞ մասին: Լսափողը ցած դնելուց հետո փորձում էր հիշել, թե ինչից էին խոսում, ինչ էին պատմում, բայց չէր կարողանում մի կարգին բան հիշել: Այ քեզ չաչանակ: Ուրիշներին էր մեղադրում հեռախոսով երկար զրուցելու համար, հիմա ինքը չի կարողանում առանց դրա: Չկար ոչ մի պայմանավորվածություն, բայց գիտեր, որ ամեն օր ճիշտ նույն ժամին զանգելու է: Մի տեսակ այդ զանգերը դարձել էին պահանջ, իր կյանքի անհրաժեշտ մի մասնիկ: Դժվար ու դանդաղ էին անցնում սպասման վերջին րոպեները: Ծիծաղելի է, բայց թվում էր, թե որքան դանդաղ էին ընթանում վայրկյանները, այնքան արագանում էին սրտի զարկերը: Վայրկյանները, իհարկե, դանդաղ չէին ընթանում, բայց այ սիրտն իսկապես արագ էր խփում: Ու երբ հեռախոսով լսում էր ձայնը, մի անկառավարելի ու հաճելի դող էր անցնում մարմնով: Երևի դրանից էր, որ առաջին պահին ձայնը դողում էր, հուզմունքը թաքցնել չէր կարողանում: Գնելի ձայնի մեջ այնքան վստահություն, դրության տիրոջ հանդարտություն կար, որ փոխանցվում էր Անահիտին, ու կարողանում էր կարճ ժամանակում վերագտնել իրեն, լինել նորից անկաշկանդ, առանց հուզական բարդույթի: Ու խոսում էին, խուսում…
    Զանգերի պես Գնելի այցելություններն էլ դարձան հաճախակի: Բոլորը դրական էին խոսում նրա մասին. <Ինչ հոգատար, սրտացավ մարդ է, հիվանդ մորաքրոջը չի մոռանում>: Անահիտը փորձում էր ցույց չտալ, բայց հասկանում էր, ու դիտմամբ է ուշ ժամի գալիս, հետո էլ, իբր պատահաբար, միասին էին դուրս գալիս: Այնքան էլ մոտ չէր իրենց տունը, բայց ոտքով էին գնում, նորից զրուցում, զրուցում…
    Տանը երկուսով էին` ինքն ու մայրը: Քույրն ամուսնացել ու գնացել էր արտասահման , իսկ հայրը մահացել էր: Մայրն առաջվա պես էլ չէր անհանգստանում իր ուշ գալու համար, գիտեր, որ Գնելի հետ է գալիս: Ինքն էր պատմել նրա մասին: Պատմել էր, թե ինչ հոգատար մարդ է, ինչպես է անհանգստանում մորաքրոջ համար: Մայրը մի տեսակ իր խոսքերին լրիվ չէր հավատում: Որոշել էր, որ անպայման հրավիրի իրենց տուն, ծանոթացնի: Դեռ Գնելին չէր ասել իր որոշման մասին, մտածում էր, որ ճանապարհին կասի: Այդպես էլ արեց, հասել էին իրենց շենքի մոտ, և երբ Գնելն ուզում էր հրաժեշտ տալ.
    -Գնե’լ, չե՞ս գա մեր տուն:
    Գնելը նայեց Անահիտին ու մի պահ չհասկացավ . կատակ է, թե լուրջ: Անահիտը իրեն էր նայում չարաճճի երեխայի պես` մանկական ժպիտը դենքին:
    -Ձեր տո՞ւն:
    -Հ~ա, չե՞ս ուզում մամայիս հետ ծանոթանալ:
    _Ուզում եմ, բայց գոնե շուտ ասեց լինեիր, առաջին նագամ գալիս եմ, անհարմար է այսպես:
    -Ոչ մի անահարմար, -Անահիտը շարունակելով ժպտալ, թևանցուկ արեց Գնելին ու թեքվեց դեպի իրենց շքամուտքը: Այնքան արագ ստացվեց այդ պահը, որ Անահիտը մի տեսակ շփոթվեց իր արարքից: Գնելին թևանցուկ անելն ու նրան հպվելն այնքան հաճելի էր, որ ակամայից տաք հոսանքը սրտից փոխանցվեց այտերին, շռագունեց ու շփոթված ձեռքը ետ պահեց: Հիմա Գնելը հնազանդ երեխայի պես բարձրանում էր աստիճաներով ու ձեռքը բռնել պետք չէր: Անահիտը գնում էր առջևից ու թիկունքին զգում Գնելի հայացքը: Օրը տաք չէր, բայց զգում էր, թե ինչպես է քրտինքի կաթիլներից մարմինը խոնավանում…

    շարունակե՞մ...
    Ես ավելին եմ եղել քան դու կարծում էիր...
    Ո՜նց կուզեի, որ դու էլ ավելին լինեիր, քան կայիր....

  8. #8
    Երջանիկ մամա Cassiopeia-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    30.08.2006
    Հասցե
    Yerevan, Armenia, Armenia
    Տարիք
    39
    Գրառումներ
    3,699
    Բլոգի գրառումներ
    5
    Mentioned
    11 Post(s)
    Tagged
    0 Thread(s)

    Re. Դեղնակարմիր սեր

    Իհարկե շարունակի… սպասում ենք…

  9. #9
    Սկսնակ անդամ ^SRTIK^LA^-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    30.11.2007
    Գրառումներ
    46
    Mentioned
    0 Post(s)
    Tagged
    0 Thread(s)

    Re. Դեղնակարմիր սեր

    սպասում եմ.........
    ՀԱՐԳԱՆՔԸ ՍԱՀՄԱՆՆԵՐ ՈՒՆԻ ,ԻՍԿ ՍԵՐԸ՝...........

  10. #10
    Eta Pegasi Sunny Stream-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    02.04.2006
    Հասցե
    Pegasus constellation
    Տարիք
    29
    Գրառումներ
    1,603
    Mentioned
    0 Post(s)
    Tagged
    0 Thread(s)

    Զարմացած Re. Դեղնակարմիր սեր

    շարունակե՞մ...
    ըհը... ինչքան Անահիտն ուրախանում է, էնքան արդեն տխրում եմ՝ զգալով ինչ-որ վատ բան, որ երևի կոտրի նրան... հն՞...
    " I still ask myself the question: Is cinema more important than life ?"
    François Truffaut (այնպայման դիտեք - "The 400 Blows, or the Sea, Antoine, the Sea!")



  11. #11
    Մշտական անդամ lili-4-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    21.01.2007
    Գրառումներ
    484
    Mentioned
    0 Post(s)
    Tagged
    0 Thread(s)

    Re. Դեղնակարմիր սեր

    Տուն մտնելով, արագ- արագ ծանոթացրեց մորն ու Գնելին ու, ներեղություն խնդրելով, դուրս եկավ , իբր ցանկանում է շորերը փոխել: Մտավ բաղնիք, ցայվեց սառը ջրով: Աստված իմ, ինչի՞ է այսպես հուզվում, ինչի՞ չի կաորղանում ինքն իրեն տիրապետել: Ախր ո՞վ է Գնելը, ընդամենը իրենից ութ տարով փոքր մի երիտասարդ: Ի՞նչն էր իրեն ստիպում այդ մարդու մոտ կորցնել ինքնակառավարումը, ինքնատիրապետումը:
    Փոխեց շորերն ու գնաց հյուրասենյակ: Գնելն ու մայրը զրուցում էին: Նույն ինքնավսահ կեցվածքը, նույն դրության տերը: Ինչպե՞ս էր կարողանում:
    -Ես հիմա սուրճ դնեմ ու գամ:
    -Չէ, Անահի’տ ջան, դու նստիր, հոգնած կլինես, ես կեփեմ սուրճը:
    Մայրը ամեն հյուրի համար չէ, որ պատրաստակամ սուրճ է պատրաստում: Ուրեմը հավանել է: Դրանից այնպիսի զգացողություն ունեցավ, կարծես ոչ թե Գնելին, այլ իրեն են հավանել:Գուցե՞ նրա համար, որ իրենց ճաշակները համընկա՞ն: Ախր մայրը մարդկանց գնահատելիս շատ խիստ է մոտենում ու երբեք չէր սխալվում: Երկար չնստեց Գնելը: Հյուրասիրության համար շնորհակալություն հայտնեց ու գնաց: Անահիտը սպասում էր, որ մայրը կխոսի Գնելի մասին: Խոսեց, բայց շատ կարճ, ոչ այնքան, ինչքան ինքն էր ցանկանում:
    -Ոչինչ, վատ տղա չէր երևում, եթե իհարկե ձևեր չի անում, հիմա ոչ բոլորը հիվանդ մորաքրոջ հոգս կտանեն:
    Այսքանն ու վերջ, իսկ Անահիտը ուզում էր, որ էլի ու էլի խոսի նրա մասին, անընդհատ հաստատի, որ լավ տղա է, որ հոգատար է, որ…Չէ, իզուր էր սպասում: Առանձնացավ իր սենյակում` իբր նոր նյութ կա ր կարդալու: Կարդա՞լ, հոդվածն այդպես էլ մնաց առաջին էջում, թերթող չեղավ: Դրա փոխարեն Անահիտը թերթում էր իր վերջին ժամանակի ապրած ամեն մի օրը, ամեն մի պահը: Եվ այդ ժամանակի ամեն մի ծալքում, անկյունում նա է` Գնելը, իր հեռախոսազանգերով, իր այցելություններով, իր հաճելի զրույցներով:
    _Գժվե՞լ եմ, ինչ է, չլինի՞ սիրահարվել եմ: Չէ մի, ի?՞չ սեր, դա սեր չէ, պարզապես հաճելի անձնավորություն է:
    Անահիտը գիտակցում էր, որ մտքում անգամ վախենում է ինքն իրեն խոստովանել, որ սիրում է ու դրանից խուսափել հնարավոր չէ: Հնարավոր չի, քանի որ ուզում է ամեն օր լսել, տեսնել, քայլել այդ մարդու հետ:
    Գնելը սկսեց մեկ- մեկ նաև իրենց հյուր գալ: Ամեն օր չէ, որ մայրը տանն էր լինում: Նա մանկաբուժ էր և հաճախ էր մնում գիշերային հերթափոխության: Նման օրերին Գնելը ավելի երկար էր մնում, Անահիտն էլ իրեն ավելի ազատ էր զգում: Մի տեսակ ազտվում էր մոր հսկող հայացքից:
    Աշուն է, դեղնակարմիր տերևները ժպտում, լույս ու ջերմություն էին ճառագում Անահիտին: Մարդիկ բողոքում էին ամեն օր տեղացող անձրևից, սառը օրերից, իսկ Անահիտը դա չէր նկատում: Նա իր հոգում սփռված վառ գույների պես աշնան գույներով էր հիանում, բերկրանք ապրում:
    Այդ օրը Գնելը չէր եկել, հեռախոսով էլ շատ կարճ զրուցեցին, հիվանդ ուներ, շտապում էր: Տուն գալիս անձրև էր մաղում, բայց ոտքով եկավ: Մտածում էր, մի գուցե ճանապարհին կհանդիպի Գնելին: Տեղ հասավ լրիվ թրջված: Մրսում էր: Մտավ տաք ցնցուղ ընդունելու: Ջրի տաք շիթերը հաճելի էին ու չէր շտապում դուրս գալ: Ալարելով մազերը չորացրեց, փաթաթեց սրբիչով, հագավ տաք ու փափուկ խալաթն ու գնաց խոհանոց: Թեյ կխմի ու կպառկի:Մենակ երկար նստելու ցանկություն չկար:
    Դռան զանգը ստիպեց մտքերից կտրվել: Այս ուշ ժամին միայն հարևանուհին կլիներ: Բացեց դուռն ու զարմացած նայեց: Գնելն էր. թրջված, սառած կանգնել էր դռան առաջ`իր պես թրջված մի մեծ ծաղկեփունջ ձեռքին:
    -Կարե՞լի է:
    -Վայ, էս ինչ եմ կանգնել- մնացել, իհարկե արի ներս:
    Անահիտը շփոթված մի կողմ քաշվեց` տեղ տալով Գնելին: Ինչպե՜ս կգրկեր ու կհամբուրեր այս թրջված, այս սառած ու այսքան ցանկալի , ջերմությունը վրայից կաթող մարդուն:
    -Անահիտ, այս ծաղիկները քեզ, հանավում ե՞ս:
    -Իհարկե հավանում եմ, բայց ինչի՞ առթիվ:
    -Չե՞ս ծիծաղի, որ ասեմ:
    -Չեմ ծիծաղի:
    -Իսկապե՞ս:
    -Իսկապես:
    -Այսօր իմ ծննդյան օրն է, ես էլ քեզ համար ծաղիկներ բերեցի: Դու ուրախ չե՞ս այսօրվա համար, ու ծնվել եմ, կամ:
    Ցրտից շառագունած դեմքին փայլում էին Գնելի խորամանկ աչքերը:
    -Ախ դու աղվես, հա’, ուրախ եմ, ոնց ուրախ չլինեմ: Բայց այ դու լրիվ թաց ես, հիմա կմրսես:
    -Ավելի լավ, քեզ պես բժշկուհու հոգատարության տակ կլինեմ:
    -Գիժ ես իսկական:Վա~յ, սպասիր, խալաթով եմ, գնամ փոխվեմ,այնպես անականկալի բերեցիր, որ չէի նկատել:
    -Չէ, մի գնա,Անահի’տ, մնա խալաթով: Այսպես շատ ավելի լավն ես,ավելի հարազատ:
    Անահիտը չգիտեր իրեն թվաց, դա իր հորինած հերթական պահն էր, թե իրականում այդպես ասաց Գնելը:
    -Բայց…բայց էսպես հարմար չի:
    -Ինչի՞,Անահիտ, ինչի՞ չի հարմար, մենք անծանոթ ե՞նք,օտա՞ր,-ասած ու ձեռքով օղակեց Անահիտի մեջքը, քաշեց դեպի իրեն ու համբուրեց: Ծաղիկների թերթիկների ցողի սառնությունն ու Գնելի շուրթերի ջերմությունն այրեցին Անահիտի շուրթերը: Այրող համբույր…
    Ես ավելին եմ եղել քան դու կարծում էիր...
    Ո՜նց կուզեի, որ դու էլ ավելին լինեիր, քան կայիր....

  12. #12
    Սկսնակ անդամ ^SRTIK^LA^-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    30.11.2007
    Գրառումներ
    46
    Mentioned
    0 Post(s)
    Tagged
    0 Thread(s)

    Re. Դեղնակարմիր սեր

    անհամբեր շարունակությանն եմ սպասում .դե մի տանջի էլի
    ՀԱՐԳԱՆՔԸ ՍԱՀՄԱՆՆԵՐ ՈՒՆԻ ,ԻՍԿ ՍԵՐԸ՝...........

  13. #13
    Սկսնակ անդամ Dina-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    13.01.2007
    Տարիք
    33
    Գրառումներ
    44
    Mentioned
    0 Post(s)
    Tagged
    0 Thread(s)

    Re. Դեղնակարմիր սեր

    Ես էլ եմ անհամբեր սպասում շարունակությանը.
    Մի շնչով կարդացի։ Շատ լավն էր
    Ավելի հեշտ է գնալ մի ճանապարհով, քան ետ դառնալ նրանից…
    (հետևություն )
    Եթե ուզում ես մարդ զգալ քեզ, հետևիր քո կյանքի ընթացքին.

  14. #14
    ginger Dayana-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    06.10.2006
    Գրառումներ
    5,421
    Mentioned
    0 Post(s)
    Tagged
    0 Thread(s)

    Re. Դեղնակարմիր սեր

    Շքրունակությու՞ն չգիտեմ կա շարունակություն թե ոչ, բայց եթե չկա, ապա դրա բացակայությունն այնքան էլ մեծ չի լինի, քանի որ մի տեսակ ավարտուն դառավ

    Հ.Գ. Ավատարիդ վստահ առաջ տանող տղան Գնելն է իսկ աղջիկն Անահիտը՞

  15. #15
    Մշտական անդամ lili-4-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    21.01.2007
    Գրառումներ
    484
    Mentioned
    0 Post(s)
    Tagged
    0 Thread(s)

    Re. Դեղնակարմիր սեր

    Մեջբերում ^SRTIK^LA^-ի խոսքերից Նայել գրառումը
    սպասում եմ.........

    ըհը... ինչքան Անահիտն ուրախանում է, էնքան արդեն տխրում եմ՝ զգալով ինչ-որ վատ բան, որ երևի կոտրի նրան... հն՞...
    Ճիշտ ես նկատել: Վատ պահեր կլինեն:Ու դեռ ավարտին էլ չեմ հասել, կփորձեմ չուշացնել…
    Ես ավելին եմ եղել քան դու կարծում էիր...
    Ո՜նց կուզեի, որ դու էլ ավելին լինեիր, քան կայիր....

Էջ 1 3-ից 123 ՎերջինըՎերջինը

Թեմայի մասին

Այս թեման նայող անդամներ

Այս պահին թեմայում են 1 հոգի. (0 անդամ և 1 հյուր)

Էջանիշներ

Էջանիշներ

Ձեր իրավունքները բաժնում

  • Դուք չեք կարող նոր թեմաներ ստեղծել
  • Դուք չեք կարող պատասխանել
  • Դուք չեք կարող կցորդներ տեղադրել
  • Դուք չեք կարող խմբագրել ձեր գրառումները
  •