Հայկական պոեզիայի գոհարներ

[Ուլուանա]

ՀԱՄՈ ՍԱՀՅԱՆ

ԻՆՉ ԱՐԱԾ, ՄԱՐԴ ԵՄ


Ինձ ճանաչելը մի քիչ դժվար է,
Հասկացեք, էլի, ես մի քիչ բարդ եմ,
Քարի պես պինդ եմ, հողի պես փխրուն,
Ինչպես չլինի դեռ մի քիչ մարդ եմ։

Ես իմ իշխանն եմ, իմ գլխի տերը,
Եվ ինձ թվում է՝ մեծ ու անպարտ եմ,
Բայց ինչ-որ չափով և ինչ-որ մի տեղ
Դեռ թիապարտ եմ։

Մերթ ոտից գլուխ զարդեր եմ հագնում,
Մերթ այնպես անշուք, պարզ ու անզարդ եմ,
Մերթ քար ու քարափ, մերթ վայրի խոպան,
Մերթ կանաչ անտառ ու ցանած արտ եմ։

Հավիտենության լծորդն եմ անդուլ,
Բայց և կարճատև մի ակնթարթ եմ,
Փոթորիկներ են եռում հատակիս,
Թեև երեսից այսպես հանդարտ եմ։

Կյանքս ավարտելու վրա եմ արդեն,
Բայց ինքս, ավա՜ղ, դեռ անավարտ եմ...
Ինձ ճանաչելը մի քիչ դժվար է,
Հասկացեք, էլի, ի՞նչ արած, մարդ եմ։

[Վազգեն]

Ուշադրություն։
Այս ոտանավորը ասելով էլ եկեք խմենք Դար ՀԱՅԵՐԵՆ ֆորումը ստեղծողների կենացը ։

ՄԵՐ ԼԵԶՈՒՆ

Մեր լեզուն մեր խիղճն է դա,
Սուրբ հացը մեր սեղանի,
Մեր հոգու կանչն է արդար
Ու համը մեր բերանի:

Մեր լեզուն ծուխն է մեր տան,
Մեր կշիռն աշխարհի մեջ,
Նա աղն է մեր ինքնության,
Էության խորհուրդը մեր:

Մեր լեզուն արյունն է մեր,
Արյունից ավելի թանկ,
Մեր բուրմունքն ու գույնն է մեր,
Մեր լեզուն մենք ենք որ կանք:

Նա պիտի մեր առաջին
Ու վերջին սերը լինի,
Ի՞նչ ունենք էլ աշխարհում,
Որ այսքան մերը լինի:

Համո Սահյան

[Մելիք]

Ուշադրություն։
Այս ոտանավորը ասելով էլ եկեք խմենք Դար ՀԱՅԵՐԵՆ ֆորումը ստեղծողների կենացը ։

խմանք

[Վազգեն]

խմանք

Անուշ լինի։

[Ուլուանա]

Էլի Սահյան...

***
Ծովն էր, գիշերն էր, ես էի և դու,
Չորս հոգով էինք, էլ ոչ ոք չկար,
Թե իմանար մեզ ինչից է զրկում,
Առավոտն ինքն էլ երևի չգար։

Մենք մեզ իրար մեջ որոնում էինք,
Դաշնությունն էինք հյուսում մեր հոգու,
Աստղերից կախված օրորվում էինք...
Ծովն էր, գիշերն էր, ես էի և դու...

[Մելիք]

Տերյանին ոչ ոք չի սիրու?մ, իսկ ես սիրում եմ, մանավանդ երբ տրամադրություն չեմ ունենում.

ՀՐԱԺԵՇՏ
Դու գնում ես՝ չգիտեմ ուր,
Լուռ ու տխուր,
Հեզ գունատվող աստղի նըման։

Ես գնում եմ տրտում-մենակ,
Անժամանակ
Ծաղկից ընկած թերթի նըման։

Դու գնում ես՝ չգիտեմ ուր,
Սրտակըտուր
Լացըդ պահած իմ հայացքից։

Ես գնում եմ լուռ անտրտում,
Բայց իմ սրտում
Ցավ է անվերջ, մահո՜ւ կսկիծ...

[Lionne_en_Chasse]

Ես էլ եմ Սահյանին շատ սիրում, նրա շատ գործեր կարդալիս էնպիսի տպավորություն է ,կարծես հայելու մեջ ինձ նայեմ:
Ի դեպ իմ ստորագրությունը ձեզ ոչինչ չի հիշեցնո՞ւմ



Oվկիանոսները ելնում են ափից
Եվ պատառոտում իրենց անխնա...
Խելագարվել է կյանքը տագնապից,
Իսկ ինձ ասում են ՝ թե խելոք մնա:
Խաղաղ օրերը գնում են ձեռից,
Ի՞նչ է լինելու, մարդ ի՞նչ իմանա:
Խելագարվել է աշխարհն իմ խելքից ,
Իսկ ինձ ասում են՝ թե խելոք մնա
Խելագարվել են ցորեն ու բողբոջ,
Խուտուտ տաս՝ քարի ուշքը կգնա,
Խելագարվել է տիեզերքն ամբողջ,
Իսկ ինձ ասում են ՝ թե խելոք մնա:
Խելագարվել է տիեզերքն ամբողջ,
Աչքերը չռել իմ հոգու վրա...
Ես իմ մոխրի մեջ վառվում եմ անբոց ,
Իսկ ինձ ասում են՝ թե խելոք մնա:
Ես իմ մոխրի մեջ վառվում եմ անբոց,
Խելագարվածներ մոտիկ ու հեռու:
Բայց կյանքս անցավ......Եվ հազար ափսոս,
Որ հնար չունեմ խելագարվելու:

Համո Սահյան

[kiki]

Տերյանին ոչ ոք չի սիրու?մ, իսկ ես սիրում եմ, մանավանդ երբ տրամադրություն չեմ ունենում.
...

ո՞վ ասաց, բա ե՞ս...ամենասիրած հայ բանաստեղծն է իմ

[Ուլուանա]

Ուշադրություն։
Այս ոտանավորը ասելով էլ եկեք խմենք Դար ՀԱՅԵՐԵՆ ֆորումը ստեղծողների կենացը ։

ՄԵՐ ԼԵԶՈՒՆ


Համո Սահյան

Վա՜յ, էս ոտանավորը ես էի դնելու, եթե չդնեիր։
Ախր Սահյան շատ եմ սիրում... Համ էլ կոնկրետ այս բանաստեղծության հետ կապված ես որոշակի հիշողություններ ունեմ...

[Վազգեն]

Վա՜յ, էս ոտանավորը ես էի դնելու, եթե չդնեիր։
Ախր Սահյան շատ եմ սիրում... Համ էլ կոնկրետ այս բանաստեղծության հետ կապված ես որոշակի հիշողություններ ունեմ...

Ուրախ եմ։ Դե ուրեմն մեկ հատ էլ Սահյանական գլուխգործոց քեզնից եմ սպասում այս բաժնում։

[vartabooyr]

ՄԱԻԱՆ Ի ՎԵՐ
(Դասական Ուղղագրութեամբ)
ՅՈՎՀԱՆՆԷՍ ՇԻՐԱԶ

Երբ օրոցքում աչքս բացի՝ Մասիս սարերն հեռւում տեսայ,
Գերւած տեսայ ու ես լացի, Հայոց ցաւերն հեռւում տեսայ,
Ա՜խմ ես մանկուց երազեցի ւսուրալ ազատ Մասիսն ի վե՜ր,
Հովտում այրւող սիրտս բացի, բայց հով սարե՜րն հեռւում տեսայ:

Ա՜խ, ասացին ճամբայ չը կայ քարերն ի վեր, ի վեր Մասիս,,
կընկնի վիհերն ով բարձրանայ սարերն ի վեր, ի վեր Մասիս,
Մենակ դու չես սիրտ իմ կարօտ, աչքդ յառել Մասիսն ի վեր,
Ժողովուրդս է ձգտել յաւերժ դարերն ի վեր, ի վեր Մասիս:

Միթէ՞ իրաւ անհաս ես դու,, ա՜խ, իմ երազ Մասիսն ի վեր,
Միթէ՞ մի օր չեմ հասնելու աստեղնահաս Մասիսն ի վեր,
Նախահայրս է սանդուխք դրել աստղերն ի վե՜ր, ի վեր Մասիս,
Ա՜խ, միթէ՞ չեմ համբուրւելու իմ աստղի հետ Մաիսն ի վեր:

Ս՜խ, չէ´, նա է յոյսիս ճամբան՝ քարերն ի վե´ր, ի վեր Մասիս,
Թո´ղ ամպ ու շանթ գլխիս ոռնան սարերն ի վեր, ի վեր Մասիս,,
Կը տանեմ սիրտս վիրաւոր որպէս դրօշ Մասիսն ի վեր,
Թէկուզ մահով կը բարձրանամ դարե՜րն ի վեր, ի վեր Մասիս:

Դար – բարձրունք, լեռ, բլուր:



ՄԱԻԱՆ Ի ՎԵՐ
(Նոր Ուղղագրությամբ)
ՀՈՎՀԱՆՆԵՍ ՇԻՐԱԶ

Երբ օրոցքում աչքս բացի՝ Մասիս սարերն հեռվում տեսա,
Գերված տեսա ու ես լացի, Հայոց ցավերն հեռվում տեսա,
Ա՜խ, ես մանկուց երազեցի ւսուրալ ազատ Մասիսն ի վե՜ր,
Հովտում այրվող սիրտս բացի, բայց հով սարե՜րն հեռվում տեսա:

Ա՜խ, ասացին ճամբա չը կա քարերն ի վեր, ի վեր Մասիս,,
կընկնի վիհերն ով բարձրանա սարերն ի վեր, ի վեր Մասիս,
Մենակ դու չես սիրտ իմ կարոտ, աչքդ հառել Մասիսն ի վեր,
Ժողովուրդս է ձգտել հավերժ դարերն ի վեր, ի վեր Մասիս:

Միթե՞ իրավ անհաս ես դու,, ա՜խ, իմ երազ Մասիսն ի վեր,
Միթե՞ մի օր չեմ հասնելու աստեղնահաս Մասիսն ի վեր,
Նախահայրս է սանդուխք դրել աստղերն ի վե՜ր, ի վեր Մասիս,
Ա՜խ, միթե՞ չեմ համբուրվելու իմ աստղի հետ Մաիսն ի վեր:

Ս՜խ, չէ´, նա է հույսիս ճամփան՝ քարերն ի վե´ր, ի վեր Մասիս,
Թո´ղ ամպ ու շանթ գլխիս ոռնան սարերն ի վեր, ի վեր Մասիս,,
Կը տանեմ սիրտս վիրավոր որպես դրոշ Մասիսն ի վեր,
Թէկուզ մահով կը բարձրանամ դարե՜րն ի վեր, ի վեր Մասիս:

[Artgeo]

Հայերեն

Ինչու՞ չես խոսում հայերեն...
Ես երգ եմ հյուսում քեզ համար.
Հոնքերդ հպարտ ու կամար
Իջնում ես հայոց լեռներեն,
Ինչու՞ չես խոսում հայերեն:

Ես երգ եմ հյուսում քեզ համար,
Դու չես հասկանում իմ լեզուն:
Ես խորտ եմ, օտար քո հոգուն,
Բայց քո տեսիքլով խանդավառ
Ես երգ եմ հյուսում քեզ համար:

Հոնքերդ հպարտ ու կամար
Հանց վեհ տաճարները հայոց:
Հայացքդ մաղում է ամառ:
Հայկից են աչքերը քո բոց,
Հոնքերդ հպարտ ու կամար:

Իջնում ես հայոց լեռներեն
Ինչպես թեթևոր մեր պախրան,
Նազանքդ այսպե՛ս հայերեն`
Իջնում ես հայոց լեռներեն:
Ինչու՞ չես խոսում հայերեն:

Նորքից ես թռել դու, ի՛մ լոր,
Զանգուն է երգել քեզ օրոր,
Մասիսն է հսկել վեհորեն,
Ինչու՞ չես խոսում հայերեն:

Նաիրի Զարյան

[Katka]

Միանգամից (Պ. Սևակ)

Ասում են, թե միանգամից կյանքում ոչի՜նչ չի կատարվում.
Միանգամից ո՛չ մի կարպետ եւ ո՛չ մի գորգ չի պատըռվում,
Միանգամից բերդ չի շինվում ու չի քանդվում միանգամից,
Միանգամից ձյուն չի գալիս եւ չի փչում անգամ քամին:
Մի՛րգ չի հասնում միանգամից, ո՜ւր մնաց թե՝ խելոքանան,
Զո՛ւյգ չեն կազմում միանգամից, ու՜ր մնաց թե՝ երեքանան:
Միանգամից չեն կշտանում եւ չեն զգում ջրի կարիք.
Ո՛չ այսօրն է անցյալ դառնում, ո՜չ էլ վաղն է դառնում գալիք:

Այս ամենը ճիշտ է, հարկա՛վ,
Հենց այսպես է, ինչպես որ կա:
Սակայն եթե իմ կյանքի մեջ գեթ հարցնեին մի՛ անգամ ինձ,
Թե ես ի՞նչ եմ գերադասում,
Ի՞նչ եմ ուզում
Ու երազում,
Ես կասեի.
- Ինչ լինում է՝ թող որ լինի ՄԻԱՆԳԱՄԻ՜Ց...

[Շինարար]

Քանի որ այստեղ Արամայիս Սահակյանի «երկրպագուները» շատ էին, մի բան էլ ես դնեմ նրանից, չգիտեմ, այս քառյակը ինձ շատ է դուր գալիս, իմ կարծիքով լավ կլիներ, որ վերնագրեր՝ «Խոսք իմ որդուն», բայց…

Էպիգրամ

Դու քեզ երևակայել,
Հանճարի տեղ ես դրել,
Բայց որքան հայտնի է մեզ՝
«Համլետը» դու չես գրել…

Արամայիս Սահակյան

[Շինարար]

Ով Տեր…

Ո՜վ Տեր, ո՜վ Տեր,
Ինչու այդքան
Ցավ ես տվեր
Վարդ աղջըկան:

Եթե Աստված
Ես ըլլայի,
Օ, անկասկած
Զայն կ'ընեի՝
Աստվածուհի՜…

Մատթեոս Զարիֆյան