Աստծո գոյությունը ոչ հնարավոր է հերքել, ոչ էլ ապացուցել… հարցը դա չի… հարցն այն է, որ երբ մարդն իր հարաբերությունները մյուս մարդկանց և աշխարհի հետ պայմանավորում է իրենցի դուրս մի Անձով այլ ոչ թե իր մեջ գտնվող և իր բաղկացուցիչ մաս կազմող խղճով, այդ մարդը դառնում է անկանխատեսելի, անվստահելի և անկայուն անձ… իմիջայլոց աստված անձ չի…Ավետիք-ի խոսքերից
Mephistopheles ջան, ինչքան էլ փորձես պնդել, որ Աստված չկա, իմ մեջ ավելի է հաստատվում համոզումս, որ Նա Բարձրյալ ու Հզոր Անձ է և անսահման Սեր: Աստված Հոգի է, մեր խղջից անհամեմատ առավել, սրտերը քննող և աղոթքներին պատասխանող: Նա Իր Անձը հայտնում է նրանց, ովքեր անկեղծ սրտով փնտրում ու խնդրում են Իրեն: Հովարսի նման իմ կյանքում էլ է Տեր Հիսուս Քրիստոսը պատասխանել աղոթքներիս, բազում անգամներ իմ կյանքն է փրկել: Ու հիմա ուզում ես քո պնդումներով համոզել ինձ հակառակը...
Խղճի գոյությունը չեմ հերքում, բայց այն չի փրկում, չի բուժում, չի սովորեցնում, չի մխիթարում և կյանքեր չի փոխում: Այդ ամենը միայն Տերն է անում նաև ի պատասխան աղոթքներին: Հավատա Տեր Հիսուս Քրիստոսին ու կտեսնես:
երբ մարդը դադարում է արժեք լինել, իսկ խիղճը փոխարիբվում ինչ որ երրորդ՝ մարդուց դուրս մի "անձով" բոլոր բարոյական արժեքները խարխլվում են և աստված դադարում է աղոթքներին պատասխանել… մարդու փրկությունը ոչ թե աստծո ձեռքում է այլ մյուս մարդկանց խղճի վրա… եթե սա հասկանաք իրար ավելի կսիրեք, ավելի երջանիկ կլինեք, ավետարանի պատքամներն էլ կատարած կլինեք…
Մեջբերել
Էջանիշներ