Հրաշալի թեմա է: Այսպիսով սկսենք:
Սուրճն իմ տարերքն է: Առանց սուրճի իմ համար կյանքը իմաստ կունենա, բայց կկորցնի իր հիմնական գրավչություններից մեկը: Ունե՞մ սուրճից կախում, թե՞ ոչ, չգիտեմ: Ինձ դա չի հետաքրքրում: Հա, վնասակար է, ընդունում եմ: Բայց կարծում եմ, որ Երևանյան փողոցներով անցնելն ավելի վնասակար է. հավերժ ստրեսային վիճակներ, հավերժ մտածմունք. "Տեսնես այս անգամ դիմացի մայթ կհասնե՞մ": Սիրում եմ թե լուծվուղ սուրճ, թե հասարակ, սև սուրճ: Միայն թե այստեղ խանութներում ծախվող էժանագին սև սուրճերից զզվում եմ. ոչ համ ունեն, ոչ էլ հոտ: Լուծվողները էլի քիչ թե շատ սուրճի շնորհք ունեն: Բայց դրա փոխարեն երբ ձեռքս է ընկնում իսկական սև սուրճ... ա՜յ երանություն: Ասենք, այստեղի խանութներում վաճառվող փարիզյան սուրճն էլ վատը չէ:
Թեյ եմ շատ սիրում: Իմ համար դրանք "հակառակորդներ" չեն: Ամեն մեկն իր տեղն ու արժեքը ունի: Եթե օրս սկսում եմ սուրճով, ապա կարելի է ասել որ ավարտում եմ թեյով: Դե իսկ դեղաբույսով թեյերը.... դրանք միշտ էլ կարելի է խմել
Մեջբերել
Բայց այն ունի նաև շատ օգտակար հատկություններ: Սուրճից հետո մենք դառնում ենք իմաստուն, ոգեշնչված, շփման մեջ թեթև ու հաճելի: Սուրճը էներգիայի հզոր գեներատոր է, քանի որ իր մեջ միավորում է 4 աստրալ տարերքների ուժը` կրակ, ջուր, հող և օդ: Ջրով այն եփում ենք, կրակի վրա պատրաստում, հողից այն աճում է, իսկ օդը, ինչպես հայտնի է, ինֆորմացիաներ շփումների միջավայրն է: Հենց այս պատճառով էլ հաճելի է սուրճի սեղանի շուրջ նստել ու զրուցելը: 
Էջանիշներ