Բյուր, փայլուն ես գրել: Կարճ, առանց ավելորդությունների, դիպուկ դիալոգներ, արագ, չընդհատվող խոսքային ու հոգեբանական հոսք: Ընտիր էր![]()
Բյուր, փայլուն ես գրել: Կարճ, առանց ավելորդությունների, դիպուկ դիալոգներ, արագ, չընդհատվող խոսքային ու հոգեբանական հոսք: Ընտիր էր![]()
Բյուր, շատ գեղեցիկ էիր գրել, մի շնչով կարդացվեց…

Շատ լավն էր։Իրոք՝ առանց ավելորդությունների ու երկար–բարակ ձանձրացնող մանրամասների։ Ուժեղ էր։
![]()
Երջանկությունը ճամփորդելու ձև է, ոչ թե նպատակակետ։
Ռոյ Գուդման
Լավն էր, Բյուր: Մերիի կերպարի մեջ հետաքրքիր էր համարձակություն ու ազատամտություն թվացող «փչացածությունը», որն իրականում ընդամենը նրա թույլ էությունն էր, ինչն իր տրամաբանական ավարտը պիտի գտներ խելագարության մեջ... Սիրում եմ քո գործերը, թեկուզ առաջին անգամ եմ թողնում կարծիքս, բայց իմացիր, որ ես անչափ սիրում եմ քո գրիչը: Տխրություն կա քո մեջ, որը հաջողությամբ արտացոլվում է փայլուն գրվածքներում... Շարունակիր:
Srtik (19.10.2013)

Ֆորումում հաճախ եմ հանդիպել մտքեր, որոնց կուզեի պատասխանել, բայց իրականում պատասխանը շատ ավելի շուտ տվել եմ: Այս թեմայում ևս մեկ անգամ հանդիպեցի նման իրավիճակի:
Կարծիք.
Պատասխան.
Հ.Գ. Ես երկար մտածեցի ու հասկացա, որ իրականում գործի գեղարվեստականությունը, նրա գրական կերպը շուտ եմ «մարսել»: Հրաշալի գործ էր, Բյուր, կեցցես:
Քայլ առ քայլ՝ դարից դար
Խենթ եմ
1. Մտորելու կարիք չկա, զգալ է պետք
2. Աններելի սխալ է շփոթել ազատամտությունն ու «փչացածությունը»
3. Մերիին ուղղակի պետք էր ապրելու շանս տալ, չխանգարել ապրել, ուրիշ ոչինչ…
Հ.Գ. Թող բոլոր «փչացած» կոչվածները Մերիի նման լինեն: Ու թող որ բոլոր «գրող» կոչվածները Բյուրի նման գրեն
(որակը նկատի ունեմ, ոչ՝ ոճի նմանակումը):
ամաչելու աստիճան սիրուն ու անասելի տխուր բան ա կյանքը…
Թամարա (16.02.2011)
Ուրախ գրառում:
Այս պահին թեմայում են 1 հոգի. (0 անդամ և 1 հյուր)
Էջանիշներ