Երկրորդ ճշմարտությունը Մերիի մասին

**Ծով** · 02.01.2008, 02:43

Լացացրիր...

Ի՞նչ ասեմ..դեռ էնքան Մերիներ կխելագարվեն էս կյանքում, ու շրջապատող մարդիկ իրենց մեկ առ մեկ կհամարեն ամենալավն ու բարին, հրեշտակների հրեշտակը, և քչերը կհասկանան, թե ինչքան հեշտ է մի փշուր խոսքով, հայացքով կամ դավով կրծել մարդու հոգին, որին մոտենալն անգամ սրբապղծություն է.../ու թե ինչքան հեշտ է կրել այդ «մանր մեղքը»/
Բյու՛ր, առանց երկարացնելու, լակոնիկ, պարզ ու մեղմ գրիչդ իր բարձունքի վրա է ու ստիպում է խորհել...

Ավելացնեմ նաև...
Հերոսուհուդ ամենամեծ դժբախտությունը մենակությունն է...շատ եմ ասել՝ մարդիկ միշտ ել մենակ են, բայց Մերին մենակների մենակն է այն առումով, որ հույսն իր վրա ավելի քիչ է դրել, քան բախտի նետած քմահաճույքի...
Մե՛ր, գոնե քեզ գտնեիր քո մեջ...

**Աթեիստ** · 02.01.2008, 02:45

"*Թորի Ամոսի «Մերի» երգի հիման վրա"

Ինձ թվում էր թե դա հայերին է բնորոշ:
Լավն էր, շնորհակալություն:

**StrangeLittleGirl** · 02.01.2008, 02:48

"*Թորի Ամոսի «Մերի» երգի հիման վրա"

Վերջին տողերը գրելիս հենց երգից եմ օգտվել: Բառացի թարգմանություն չէ, բայց դրա հիման վրա է: Երգը լրիվ ուրիշ Մերիի մասին է, բայց ես այդ մեկին եմ պատկերացնում, որի կերպարը ստեղծել եմ:

**Chuk** · 02.01.2008, 03:37

Չեմ ուզում սեթևեթել:
Գործը որպես գրական ստեղծագործություն դեռ չեմ մարսել: Այն ավելի շատ իրապատում է ինձ հիշեցնում, իրական կյանքի, ցավի, տարբեր աշխարհայացքների բախման նկարագիր, որը չգիտես ինչի ավելի շատ պատկերացնում եմ որպես հոդված, թեև իրականում հոդվածի հետ որևէ եզր չունի:

Սակայն կարող եմ հիացմունքս հայտնել դիտողունակությանդ համար ու քո տեսածը խիստ պատկերավոր ներկայացնելու հմտության համար:

Կուզեմ, որ նման աշխարհայացքների բախումների պատմություններն ավելի շատ լինեն ու ավելի շատերը կարդան: Բայց ոչ թե ուղղակի կարդան, այլ կարդան ու մտորեն:

Միաժամանակ երկու մարդու հիշեցի: Մեկը իմ պարմանիական տարիքից է, այն ժամանակ տաքարյուն էի և ընկերներիս հետ միասին մտա «պայքարի» մեջ, վերականգնեցինք մի լավ մարդու բարի անունը: Մյուսն ավելի նոր կերպար է...