Է՜հ, Չու՛կ, սիրում եմ, թե ինչպես ես այդքա՜ն թեթև գրում ծանր բաների մասին: Սիրում եմ նաև չափազանցություններդ. դրանք մի տեսակ համուհոտ են տալիս պատմվածքին:
Մի քանի դիտողություն. նախաբանը, կարծում եմ, շատ երկար էր: Տեղ-տեղ անջատվում էի:
Բառերի կրկնություններն էլ էին շատ: Ճիշտ է՝ որոշ տեղերում շատ էր սազում (օրինակ, վայրենի զորամասի վայրենի զինվոր…), բայց երբեմն էլ ստեղծագործության սահունության վրա ազդում էին.
Մեկ էլ մի քիչ մասնագիտական դիտողություն.Մի խոսքով, ավելի լավ է ես չկենտրոնանամ մեկ բառով բնութագրումների վրա ու ներկայացնեմ ընդհանուր իրավիճակը, իսկ արդեն ընթերցողս կգտնի իր համար ամենից հարմար մեկ բառով բնութագրումն ու դրանով կբնութագրի զինվորին: Չեմ բացառում, որ այդ դեպքում ինքը ասի, որ ես շատ սխալ բնութագրում էի տվել ու անհրաժեշտ մոտեցումը ցույց չէի տվել հարցին: Գուցե և այդպես է, դրա համար էլ բնութագրի որոշումը թողնում եմ ընթերցողիս:
Պետք է «քիմքի՞ն» լիներ: Այդ դեպքում «քիմքին հաճո» համ է, ոչ թե հոտ: Թե՞ «քթին» պետք է լիներ: Այդ դեպքում ամեն ինչ իր տեղն է ընկնում:քումքին հաճո հոտը հաճախ է բացակայում զորամասում
Մեջբերել
Apsara-ի խոսքերից
Կարողացել ես շատ լավ ներկայացնել ընթերցողին էն, ինչ ուզում էի ասել։ Քեզ բնորոշ դիպուկությամբ ու սահունությամբ։ Ու ինչպես արդեն նշեցին մյուսները, կարողանում ես ծանր նյութն այնպես ներկայացնել, որ հնարավորինս հեշտ ընթերցվի։
Էջանիշներ