Պաչիկով բարև...

[Adriano]

Նախ նշեմ, որ մեր մոտ արդեն պաչիկ չի այլ լավ նենց ջանով, մուսկուլներով պաչա: Իհարկե ես հասկանում եմ, որ մենք հայերս շատ ենք սիրում ձևականորեն ցույց տալ, որ սիրում ենք իրար: Դրա վառ ապացույցներից մեկն էլ էդ պաչնա: Իհարկե արտասահմանում երեք անգամ են պաչում, սակայն ժողովուրդ ջան պաչելու ձև, տեղ ու ժամանակ կա: Իսկ մերոնք նենց են պաչում, որ թվումա, որ այդ մարդը ամենահարազատ մարդնա կամ չգիտեմ, որ մոտիկ բարեկամը: Մի խոսքով եկեք ժոովուրդ ջան ամենինչ համով հոտով անենք, ու էդ պաչը էնքանա շատացել, որ դրա գիննել կնգնի:

[Հայկօ]

Ընդամենը վերաբերմունքի հարց ա: Մի տեղ պաչում են, մի ուրիշ տեղ քիթը քսում են քթին, երրորդ վայրում կարող ա հենց պպզում են, որ վրաներով թռնեն. ի՞նչ տարբերություն: Բոլորն էլ մի բան են ուզում ասած լինեն էդպես. որ նա, ում նկատմամբ նման վերաբերմունք են ցուցաբերում, թանկ / հարազատ / շատ մտերիմ մարդ ա: Հետո էլ՝ արտասահմանի մասին օրինակներ բերելուց առաջ հիշեք, որ Հայաստանում ենք ապրում, նույնիսկ եթե չենք էլ ապրում, էդ երևույթը հիմնականում հատուկ ա հայաստանաբնակներին, իսկ դա էստեղ նորմալ երևույթ ա, համենայն դեպս էնքան վայվույով ու ցնցակաթվածներով չի ընդունվում, ինչքան փորձ ա արվում ներկայացնելու: Ամեն ազգ էլ իր առանձնահատկությունները ունի, ու հիմա մեր (ոչ միայն մեր, ասենք) առանձնահատկությունների մեջ մտնում ա նաև պաչելով բարևելը:

[*e}|{uka*]

Նախ նշեմ, որ մեր մոտ արդեն պաչիկ չի այլ լավ նենց ջանով, մուսկուլներով պաչա: Իհարկե ես հասկանում եմ, որ մենք հայերս շատ ենք սիրում ձևականորեն ցույց տալ, որ սիրում ենք իրար: Դրա վառ ապացույցներից մեկն էլ էդ պաչնա: Իհարկե արտասահմանում երեք անգամ են պաչում, սակայն ժողովուրդ ջան պաչելու ձև, տեղ ու ժամանակ կա: Իսկ մերոնք նենց են պաչում, որ թվումա, որ այդ մարդը ամենահարազատ մարդնա կամ չգիտեմ, որ մոտիկ բարեկամը: Մի խոսքով եկեք ժոովուրդ ջան ամենինչ համով հոտով անենք, ու էդ պաչը էնքանա շատացել, որ դրա գիննել կնգնի:

Արտասահմանցիքի պաչը լրիվ ձևական բնույթ ա կրում// բարևի մի մասը//, նույնիսկ շրթունքները այտին չեն դիպչում, օդի մեջ են մնում, դրա համար էլ երեք հատ ա, մի ամբողջական այտաճըլմփին համարժեք: