Հայկօ-ի խոսքերից
Պանդուխտ, Rammstein ընդամենը մի բան կասեմ. Մաշտոցը այբուբենը ստեղծել է ամենաճիշտ՝ մեկ տառ-մեկ հնչյուն սկզբունքով: Իսկ հիմա ո՞ր ուղղագրությունն է առավել մոտ ու հարազատ մաշտոցյանին, հի՞նը, թե, քո ասած, «սովետականը»:
Շատ կներես, բայց բացարձակապես քառանկիւն ու տափակ միտք է: Քո գրած բառերի արմատները (ու ոչ միայն դրանցը) լատիներենում, հունարենում, այլ մայր-լեզուներում ոնց գրվել են, էդպես էլ կարդացվել են: Մասնավորապես, ասենք, աուտո և ոչ՝ օտո: Արտասանությունը հետո է փոխվել, երբ դասական լեզուները ընկել են անգրագետ-հետամնաց ցեղերի ու ազգերի բերանը, խառնվել են ավելի ցածրակարգ լեզուների հետ և այլն: Իսկ լեզվամտածողության մասին գրածդ աբսուրդ է: Ընդ որում՝ բազմաթիվ օրինակներ կան, որոնք ապացուցում են, որ լեզուն, բնական լեզուն միշտ ձգտում է վերոհիշյալ սկզբունքին և մերժում է մնացած ամեն ինչ: Ասենք այն, որ վերջերս անգլերենում you-ի փոխարեն հաճախ գրում են u, ոչ թե անգրագիտության նշան է, այլ հստակ արտահայտված միտում՝ ուղղված լեզվի հստակեցմանն ու ավելորդություններից ազատվելուն: Ինչու՞ գրել knight, եթե կարելի է գրել nait` նայթ: Ինչու՞ գրել «Peaugeut», «Renault», եթե կարդացվում է «Պեժո», «Ռենո»: Քո գրառումից օրինակներ առանձնացնեմ. կարո՞ղ ես գեթ մեկ գործնական-կիրառական հիմնավորում տալ, թե ինչու պետք է, ասենք, գրենք թիւր՝ թյուր կարդալու համար: Ինչու՞ ես «կառոյց»-ը գրում ո-ով, «ուղղագրութիւն»-ը՝ ու-ով, բայց երկու բառերում էլ նշածս տառերը ու ես արտասանում: Եվ այլն:
Եվ ընդհանրապես՝ քո գրառումներում կասկածելիորեն գերակշռում են «սիրուն չի, չի սազում, հարմար չի»-երը և այլ նմանատիպ էսթետաբույր զեղումներ: Ճաշակին, իհարկե, ընկեր չկա, սակայն, կարծում եմ, դու լեզվաբանությունը շփոթում ես իկեբանայի հետ:
Մեջբերել
Էջանիշներ