Մտորումներ

[Tig]

Պատերազմը ես չեմ տեսել

Պատերազմը ես չեմ տեսել,
Մահվան հոտը չեմ առել:
Ձեռքիս դողը չեմ զգացել
Ձգանը պինդ գրկելիս:

Պատերազմը չեմ ճաշակել,
Մտքի սարսուռ չեմ ապրել:
Աչքս սառած չի ուղեկցել
Արկին ճամփա գցելիս:

Պատերազմը ես չեմ ապրել,
Բայց դա ինձ չի խանգարել,
Հերոսների զարկը տեսնել
Մեր լեռներով քայլելիս:

Պատերազմը չեմ ճանաչել,
Լոկ մութ ու ցուրտ եմ տեսել:
Մարտիկով եմ հպարտացել
Հողի գինը քննելիս:

Պատերազմով ես չեմ անցել,
Բայց, երբ երկինք եմ նայել,
Նրանց ոգու փայլն եմ տեսել
Մեզ լուսավոր ժպտալիս:

[Tig]

Երբ

Երբ քարը ժայռին կհենվի
Ու ժայռն իրենով կպատի:
Երբ գետը քարին կփարվի,
Ծառին պաղ թրտինք նվիրի:

Երբ ծառն անտառին կգրկի
Անտառն իրենով սփոփի:
Երբ լեռն իր ձորին կգգվի
Ու ձորն անառիկ կդարձնի:

Երբ ձորն արձագանք կլցնի,
Մաշկիդ վրայով կվազի…
Երբ մարդն իր երկրին կհենվի,
Իր երկիրն իրենով կերտի…

[Tig]

* * *

Լինել չա՞ր, թե՞ բարի:
Թե՞ ուղղակի լինել:
Սպառել դա՞ր անարի,
Թե՞ հավերժ արարել:

Տիեզերքի ծիրը
Տեղավորել ափում:
Սիրտիդ ալ կարմիրը
Տարածել անհունում:

Գնա, արի, կանգնիր:
Ընթացք է ամեն ինչ:
Ինքնադրսևորվիր:
Դարձիր և ով, և ինչ:

Թե սերվել ես լույսից,
Վերջում լույս կռադնաս:
Թե սերվել ես մթից,
Մթում կանԷանաս:

[Tig]

Այգաբացից առաջ

Այգաբացից առաջ խավարը դողում է և օդը պաղում:
Այգաբացից առաջ արդեն ծեր լուսնին ճերմակն է պատում:
Այգաբացից առաջ աստղերը դանդաղ խամրում են, հանգչում:
Այգաբացից առաջ ամպերը կարծես կրակ են դառնում:

Այգաբացից առաջ քոռ բուն խարխափում է, իր բույնն է մտնում:
Այգաբացից առաջ թավ սուտը խրտնում է, ապա նոսրանում:
Այգաբացից առաջ գողերը դեպի թաքստոցներ են սողում:
Այգաբացից առաջ գիշերվա դասերը քննություն են բռնում:

Այգաբացից առաջ շունչն արագանում, սիրտն է տրոփում:
Այգաբացից առաջ լեռներն առաջինն են արևով պատվում:
Այգաբացից առաջ ծիծեռն առաջինն է լազուրը ճեղքում:
Այգաբացից առաջ թվում է գարունն է կոպերդ թակում:

[Sambitbaba]

Տիգ, ու՞ր ես կորել...

[Tig]

Շուշի

Երբ եղեռնաստեղծ դարն էր մոտենում իր մայրամուտին,
Արցախ աշխարհը ոտքի բարձրացավ և աղաղակեց.
- Հայ եմ, Հայստան, տուն պիտի դառնամ:
Ու թուրքը կրկին անցավ սև գործին:
Բայց Հայը այդժամ ծնկած չէր արդեն,
Հայը սերտել էր դասը շուն թուրքի՝
Պիտ ապավինես լոկ բազկիդ զարկին:
Եվ Հայի զարկը կրկին հաստատուն, աներեր դարձավ:
Հայի կռիվը, ինչպես նախկինում, հար բեղուն եղավ:
Ու Շուշին ելավ,
Եվ իր ետևից Արցախ աշխարհին դեպի հաղթական հանգրվան տարավ:
Փառք մեր քաջերին:
Փառք Հայոց արդար և հզոր զարկին:

[Tig]

Երբ Բաղրամյան պողոտայի տաք ասֆալտը մեջքս գրկեց
Եվ մի աստղ մութ երկնքից աչքով արեց,
Ես հասկացա, որ հայը արդ աննկուն է ու աննահանջ,
Կարեկցող է ու հոգատար,
Միասնական, ազնիվ, արդար:
Ես հասկացա, որ չեն կոտրել մեզ ոչ մի կեղտ,
Որ հաղթում ենք ինքներս մեզ
Եվ այդ կեղտին:
Ես հասկացա, որ վախ չկա հայի ոգում:
Հայի սրտում սեր կա անսպառ
Եվ այդ սիրուց բաժին հասավ նույնիսկ ջրցան ոստիկանին:
Երբ խրոխտ կոպալը զարկեց,
Եվ Բաղրամյան պողոտայում զուռնան փչեց ու քոչարին հզոր դոփեց,
Ես հասկացա, որ հայ ազգը անպարտ է հար,
Որ հայ մարդը վերագտավ իր ընթացքը անկասելի
ՈՒ կկերտի հզոր, անպարտ, արդար ու շեն մի Հայաստան:

Երբ Բաղրամյան պողոտայի տաք ասֆալտը մեջքս գրկեց
Ես հասկացա, որ հաղթել ենք:

[Tig]

Ոտքդ դիր ուսիս
Նոր եկած սերունդ:
Հպարտ վեր ելիր մեր լեռների պես:
Քամի, թե որոտ,
Անձրև, թե տապ, տոթ,
Դու չերերաս, կանգնիր վեհ, խրոխտ:
Եվ քեզ հաջորդող սերնդի համար
Ամրակուռ ուսիդ ոտքի տեղ կերտիր:

[Tig]

Ասք տականքին

Ծախել, ծախել, այնպես ծախել,
Որ սուրբ հողդ երբեք չզգա
Քո դիակի նեխությունը:
Որ թիզ անգամ տեղ չունենաս
Շունչ փչելու պատվի համար:

Լափել, լափել, այնպես լափել,
Որ սուրբ փորդ երբեք չզգա
Կուշտ լինելու վեհությունը:
Որ կուտ անգամ տեսնելուն պես
Հարձակվես խժռելու համար:

Գռփել, գռփել, այնպես գռփել,
Որ բոլորը հստակ զգան
Հոգուդ մանրադրամությունը:
Որ սովալուկ որբին անգամ
Մաշկես, հերսիդ բավի համար:

Ստել, ստել այնպես ստել,
Որ դու ինքդ երբեք չզգաս
Ստոր լինելուդ դառնությունը:
Որ փչածդ խոստումներով
Սանդուղք սարքես սողքիդ համար:

Քծնել, քծնել, այնպես քծնել
Որ օճառը երբեք չզգա
Քո և իր տարբերությունը:
Որ կղանքի գարշաբույրը
Ծաղիկ դառնա քիմքիդ համար:

Ծախվել, ծախվել, այնպես ծախվել,
Որ տարփանքի պես վայելես
Պոռնկացած էությունդ:
Որ նույնիսկ նսեմացումդ
Հաճույք դառնա սրտիդ համար:

Եվ վերջապես ապրել այնպես,
Որ ոսկեփայլ շղարշն անգամ
Չծածկի տականքությունդ:
Որ վախենան, անգամ զզվեն,
Քեզ դիպչելու փորձի համար:

Այդպես լինել, այդպես մեռնել:

[StrangeLittleGirl]

Ասք տականքին

Ծախել, ծախել, այնպես ծախել,
Որ սուրբ հողդ երբեք չզգա
Քո դիակի նեխությունը:
Որ թիզ անգամ տեղ չունենաս
Շունչ փչելու պատվի համար:

Լափել, լափել, այնպես լափել,
Որ սուրբ փորդ երբեք չզգա
Կուշտ լինելու վեհությունը:
Որ կուտ անգամ տեսնելուն պես
Հարձակվես խժռելու համար:

Գռփել, գռփել, այնպես գռփել,
Որ բոլորը հստակ զգան
Հոգուդ մանրադրամությունը:
Որ սովալուկ որբին անգամ
Մաշկես, հերսիդ բավի համար:

Ստել, ստել այնպես ստել,
Որ դու ինքդ երբեք չզգաս
Ստոր լինելուդ դառնությունը:
Որ փչածդ խոստումներով
Սանդուղք սարքես սողքիդ համար:

Քծնել, քծնել, այնպես քծնել
Որ օճառը երբեք չզգա
Քո և իր տարբերությունը:
Որ կղանքի գարշաբույրը
Ծաղիկ դառնա քիմքիդ համար:

Ծախվել, ծախվել, այնպես ծախվել,
Որ տարփանքի պես վայելես
Պոռնկացած էությունդ:
Որ նույնիսկ նսեմացումդ
Հաճույք դառնա սրտիդ համար:

Եվ վերջապես ապրել այնպես,
Որ ոսկեփայլ շղարշն անգամ
Չծածկի տականքությունդ:
Որ վախենան, անգամ զզվեն,
Քեզ դիպչելու փորձի համար:

Այդպես լինել, այդպես մեռնել:

Սա հազար անգամ ավելի լավն ա, քան օրիգինալը