Մեջբերում Astghik-ի խոսքերից
Ես կարծում եմ, իսկ ավելի ճիշտ՝ համոզված եմ, որ բոլոր ծնողներն էլ, անկախ նրանից, թե ինչպիսի մարդիկ են, շատ են սիրում իրենց երեխաների միայն լավն են ուզում: Շատերը դրա արդյունքում շատ են ճնշում երեխաներին, դա լավ չէ: Օրինակ իմ ծանոթներից մեկը այդպիսի ընտանիքում է մեծացել ու հիմա ասում է, որ ինքը իր երեխաներին ամեն ինչ թույլ է տալու, երբեք չէ չի ասելու ոչ մի բանի, -թող ազատ ապրեն,- ասում է: Դուք համամի՞տ եք դրան: Ինձ հետաքրքրում է ձեր կարծիքը:
Իմ կարծիքով բարձիթող վիճակում չի կարելի թողնել երեխային: Այսինքն չի կարելի թողնել, որ երեխան անի այն ամենը, ինչ ցանկանում է, որովհետև երեխան կարող է շա՜տ բան ցանկանալ(քաղաքացու օրինակի պես): Երեխային հարկավոր է բացատրել որ ամեն ինչ չէ, որ կարելի է անել: Օրինակի համար ինչպե՞ս կարելի է թողնել, որ երեխան ամբողջ օրը դրսերում թափառի՝ չիմանալով, թե ինչպիսի մարդկանցով է նա շրջապատված, ինչպիսի պատմությունների մեջ է կարող նա հայտնվել…Ուստի, որպեսզի երեխան զերծ մնա նման բաներից հարկավոր է նստել և բացատրել նրան ամեն մի մանրուք, որն արդեն կոչվում է դաստիարակություն: Ես նույնպես դեմ եմ, որ երեխայի առաջ արգելքներ դնեն, շատ օգտագործեն "ոչ" բառը, քանի որ երեխայի մոտ ցանկություն է առաջանում անել ամեն ինչ հակառակ ծնողների կամքին, այսպես ասած նրանց "արգելված պտուղը քաղցր է" թվում, որը կարող է վատ հետևանքներ ունենալ: Ընդհանրապես խորհուրդ չի տրվում երեխաներին արգելել որևէ բան՝ չբացատրելով արգելքի պատճառը…