Ընկերուհի ջան
, դու իմ գրածը կարդացի՞ր սաղ, չհասկացա՞ր ինչ էի ուզում ասել:Լավ,մի հատ էլ ասեմ,դժվար չի:
Եթե ասում եմ,որ իմ(ու յուրաքանչյուրի) կյանը չնչին է,համեմատած մեր ժողովրդի հարատևության հետ,դա չի նշանակում, որ ես ապրելու իմաստ չունեմ: Տենց որ մտածենք, ուրեմն գոյամարտերում իրենց կյանքերը զոհաբերած տղերքը,ինչ ա, քաղաքացիական կյանքում հեչ անելու բան չունեի՞ն, մեռնելու մեջ էի՞ն զբաղբունք գտե՞լ: Ուղղակի էտ մարդիկ իսկական մարդ էին, ու,մոռանալով իրենց ունեցած նպատատակները(չկասկածես,որ հաստատ կունենային) , գիտակցաբար մեռան մեզ համար,որ մենք ապրենք հիմա: Ու հիմա,եթե պետք լինի, մենք պիտի նույն կերպ վարվենք,որ մեր էրեխեքն էլ կարողանան ապրել, ոչ թե վախկոտի նման մեր կյանքի համա դողանք, կամ հենց մեր առյուծների արյան գնով ազատագրված հողը, հրաժարվենք պաշտպանել:
Մեզ հետո դրա համար չեն ներելու մեզանից հետո եկողները:
Էս էր իմ ասածը: Ես չասեցի, թե մեկ ա ինձ համար:
Astgh-ի խոսքերից
Հա? Դե որ սաղս էլ մեռնելու ենք գնանք, հիմի ինչ? Էլ մեր ապրելը իմաստ չունի? Ուրիշ բան, որ դու ապրելու իմաստ չունես, ուրիշ բան, որ մենք դեռ նպատակներ ունենք կյանքում, թեկուզ հենց նման դեպքերի կանխմանը նպաստելը: Իսկ եթե քո համար միևնույն է, որ զինվորը սպանվում է ու հենց իր հրամանատարի ձեռքով, ուրեմն չեզոք դիրք գրավի ու իրավիճակը մի բարդացրու:
Մեջբերել
ուղղակի ես շատ պարզ էի գրել,կարող ա պահի տակ լավ տեղ չի հասել,տենց լինում ա,ոչինչ,էտ չի նշանակում,որ անհասկացող ես:
Ինչքան նկատել եմ ակումբի գերակշիռ մասը բնական գիտությունների հետ ա կապված: Եթե դուք կենցաղում, ակումբում եք այս հարցերով մտահոգված, անընդհատ քննարկում, ցավ ապրում, ապա մենք էնքան ենք անցնում դասախոսությունների տեսքով, որ երազում էլ պատմությունից ենք խոսում: Նենց որ Ղարաբաղը իմ համար ոչ պակաս թանկ է, քան նույնիսկ ղարաբաղցիների համար:
Հասկացանք իրար
Էջանիշներ