Կետադրություն

[Chuk]

Չէ։

Կանոն մանոն չգիտեմ ու էս հարցում չի հետաքրքրում
«Ու»-ն դիտարկում եմ որպես առանձին տառ ու՛ քանի որ «ո՛ւ», «ո՜ւ» և «ո՞ւ» տարբերակները գեղագիտական իմաստով բավական տգեղ են, ի տարբերություն «ու՛», «ու՜» և «ու՞» տարբերակների, օգտագործելու եմ երկորդ տարբերակով

[Morpheus_NS]

Չէ։

Ուղղակի այդպես շեշտվում է այն մասը, որն ամենակարևորը չէ։

Ուլու՛ ջան, համաձա՞յն չես, որ հարցականը սխալ տեղում է:

[Rammstein]

Կանոն մանոն չգիտեմ ու էս հարցում չի հետաքրքրում
«Ու»-ն դիտարկում եմ որպես առանձին տառ ու՛ քանի որ «ո՛ւ», «ո՜ւ» և «ո՞ւ» տարբերակները գեղագիտական իմաստով բավական տգեղ են, ի տարբերություն «ու՛», «ու՜» և «ու՞» տարբերակների, օգտագործելու եմ երկորդ տարբերակով

Բոլոր բառերն ել նման կետադրական նշաններով` տգե՛ղ են։ Ճիշտ կլիներ համակարգչում սարքեին ոչ թե մի-մի հատ խեղճ ու կրակ շեշտի, հարցականի կամ երկարացման նշաններ, այլ ամեն ձայնավորից` վրա արդեն նշանը դրած, որպեսզի տառերը իրարից չհեռուանան, ինչպես, օրինակ, սաքել են լատինական տառերը` á, é, ù, ú, à...։

Չուկ, իսկ ձեռքով գրելուց էլ ե՞ս գրում «ու՞», թե՞ էդ դեպքում գրում ես «ո՞ւ», եթե գաղտնիք չի։

[Chuk]

Բոլոր բառերն ել նման կետադրական նշաններով` տգե՛ղ են։ Ճիշտ կլիներ համակարգչում սարքեին ոչ թե մի-մի հատ խեղճ ու կրակ շեշտի, հարցականի կամ երկարացման նշաններ, այլ ամեն ձայնավորից` վրա արդեն նշանը դրած, որպեսզի տառերը իրարից չհեռուանան, ինչպես, օրինակ, սաքել են լատինական տառերը` á, é, ù, ú, à...։

Չուկ, իսկ ձեռքով գրելուց էլ ե՞ս գրում «ու՞», թե՞ էդ դեպքում գրում ես «ո՞ւ», եթե գաղտնիք չի։

Դե գիտես ոնց, ինտերնետային հաղորդակցության համար համապատասխան բան չկա, բայց օրինակ գրքեր սարքելիս, էջադրելիս պրոֆեսիոնալների արած գործերում քո ասած խնդիրը չկա, իսկ «ու»-ն շարունակում է տգեղ մնալ
Անձամբ ես որ սարքում եմ, շեշտի նշանը լինում «ւ»-ն սիմվոլի ուղղահայաց գծին շատ մոտ, գրեթե «ո»-ի մոտ ու բավական գեղեցիկ է ստացվում: Ոսկե միջին, կարելի է ասել:

[Հայկօ]

«Ու»-ն տառ չէ, այլ «ո» եւ «ւ» տառերի կապակցություն, որտեղ ձայնավորը «ո»-ն է, իսկ «ւ»-ը բաղաձայն է։ Ուստի պետք է գրել ոչ թե «ինչու՞», այլ «ինչո՞ւ»։

Էդ հիմա ա, որ դպրոցներում էրեխեքի ուղեղները աղբով են լցոնում, եւ «ու»-ն ներկայացնում են, որպես մի տառ։

Աբե՛ր, երազումդ ե՞ս տեսել, որ ժամանակակից հայերենում ւ՝ վյուն տառ կա: Դպրոցներում լցոնվող աղբի մասին տրամաբանելու փոխարեն այբուբենը սովորիր: Քո ասելով՝ «ուս» բառը երեքտառանի է, հա՞: Ու-ն եղել է ո և ւ տառերի կապակցությունը գրաբարի ժամանակ. հիմա էդպիսի բան էլ չկա՛: եւ էլ չկա, ի դեպ: Իսկ շեշտը դրվում է էնտեղ, որտեղ պիտի դրվի՝ տառից հետո. ու՛:

Կանոն մանոն չգիտեմ ու էս հարցում չի հետաքրքրում
«Ու»-ն դիտարկում եմ որպես առանձին տառ ու՛ քանի որ «ո՛ւ», «ո՜ւ» և «ո՞ւ» տարբերակները գեղագիտական իմաստով բավական տգեղ են, ի տարբերություն «ու՛», «ու՜» և «ու՞» տարբերակների, օգտագործելու եմ երկորդ տարբերակով

Գրեցի, հետո տեսա :

[ars83]

Կետադրության նշանները դնում եմ այսպես՝ «ո՞ւ», «ո՜ւ», «ո՛ւ»: Ոչ մի տգեղ բան այստեղ չեմ տեսնում /ճաշակին ընկեր չկա/: Համաչափության տեսանկյունից ավելի ընդունելի է թվում, քանի որ կետադրական նշանը դրվում է տառի մեջտեղում /ինչպես, օրինակ ա տառի կետադրական նշանը ձեռաքիր տեքստում դնում եմ տառի մեջտեղում/: Նաև այն /սակավաթիվ, պետք է խոստովանեմ/ հայալեզու գրքերի մեջ, որոնք կարդացել եմ, հանդիպել եմ այս տարբերակին:

[Հայկօ]

Կետադրության նշանները դնում եմ այսպես՝ «ո՞ւ», «ո՜ւ», «ո՛ւ»: Ոչ մի տգեղ բան այստեղ չեմ տեսնում /ճաշակին ընկեր չկա/: Համաչափության տեսանկյունից ավելի ընդունելի է թվում, քանի որ կետադրական նշանը դրվում է տառի մեջտեղում /ինչպես, օրինակ ա տառի կետադրական նշանը ձեռաքիր տեքստում դնում եմ տառի մեջտեղում/: Նաև այն /սակավաթիվ, պետք է խոստովանեմ/ հայալեզու գրքերի մեջ, որոնք կարդացել եմ, հանդիպել եմ այս տարբերակին:

Ա՛րս ջան, ճաշակին, իհարկե, ընկեր չկա, բայց կետադրական նշանները ոչ թե ճաշակով են դնում, այլ՝ օրենքով : Իսկ բոլոր գրքերը չափանիշ համարվել չեն կարող, ցավոք:

[Chuk]

Կետադրության նշանները դնում եմ այսպես՝ «ո՞ւ», «ո՜ւ», «ո՛ւ»: Ոչ մի տգեղ բան այստեղ չեմ տեսնում /ճաշակին ընկեր չկա/: Համաչափության տեսանկյունից ավելի ընդունելի է թվում, քանի որ կետադրական նշանը դրվում է տառի մեջտեղում /ինչպես, օրինակ ա տառի կետադրական նշանը ձեռաքիր տեքստում դնում եմ տառի մեջտեղում/: Նաև այն /սակավաթիվ, պետք է խոստովանեմ/ հայալեզու գրքերի մեջ, որոնք կարդացել եմ, հանդիպել եմ այս տարբերակին:

Մի տառը ճեղքում ես, բաժանում երկու անհավասար մասերի: Հիմա փորձի մեջտեղում դրածդ շեշտից պարանից կախել տառը: Շատ ավելի գեղեցիկ է կախվում, եթե տառի ծերից ես կախում (ինչպես մյուս տառերը):

[ars83]

Ա՛րս ջան, ճաշակին, իհարկե, ընկեր չկա, բայց կետադրական նշանները ոչ թե ճաշակով են դնում, այլ՝ օրենքով :

Օրենքը երևի այն է, որ մեկ տառի վրա՞ է դրվում շեշտը: Բայց չէ՞ որ «ու»-ի մեջտեղում կետադրական նշան դնելիս այ տառը չի տրոհվում երկու տառի՝ «ւ» տառ ժամանակակից հայերենում չկա, և պարզ, որ շեշտված է «ու»-ն, այլ ոչ «ո»-ն, որին հտևում է «ւ»-ը:

Իսկ բոլոր գրքերը չափանիշ համարվել չեն կարող, ցավոք:

Հայկ ջան, թույլ տուր սկեպտիկորեն վերաբերվել ասածիցդ հետևող այն մտքին, որ այդքան գրքերի խմբագիրներ չեն իմացել կետադրման կանոնները:

Մի տառը ճեղքում ես, բաժանում երկու անհավասար մասերի: Հիմա փորձի մեջտեղում դրածդ շեշտից պարանից կախել տառը: Շատ ավելի գեղեցիկ է կախվում, եթե տառի ծերից ես կախում (ինչպես մյուս տառերը):

Ա՛յ քեզ չափանիշ՝ տառը կախել Ես «ա»-ն /«Ա»-ն/ «կախում» եմ մեջտեղից, երբ ձեռագիր է /ինձ այդպես ավելի գեղեցիկ է թվում/:

Մի բան էլ հարցնեմ, ժողովուրդ. համակարգչային որոշ տառատեսակներում «և»-ը գրվում է այսպես՝ «եւ»: Հիմա դուք այսպիսի «և»-ը շեշտելիս ինչպե՞ս եք կետադրում՝ «ե՛ւ», թե՞ «եւ՛»:

[Chuk]

Ա՛յ քեզ չափանիշ՝ տառը կախել Ես «ա»-ն /«Ա»-ն/ «կախում» եմ մեջտեղից, երբ ձեռագիր է /ինձ այդպես ավելի գեղեցիկ է թվում/:

Մի բան էլ հարցնեմ, ժողովուրդ. համակարգչային որոշ տառատեսակներում «և»-ը գրվում է այսպես՝ «եւ»: Հիմա դուք այսպիսի «և»-ը շեշտելիս ինչպե՞ս եք կետադրում՝ «ե՛ւ», թե՞ «եւ՛»:

Ինչպես նկատեցիր այս հարցում մի կողմ եմ դրել կանոնները ու խոսում եմ գեղագրությունից: Ես չգիտեմ, թե իմ նկարագրած պատկերավոր համեմատությունը որքանվ պատկերացրիր: Այուսհանդերձ դա ընդամենը արտաքին գեղեցկության վրա ուշադրություն հրավիրելու փորձ է: Իմ համար, իրականում, այս հարցում կա մենակ մի չափանիշ. մենք ունենք «ու» տառ, որը համակարգչային աշխարհում ինչ-ինչ պատճառներով գրվում է երկու սիմվոլով, և ունենք «և» տառ, որը համակարչային որոշ ֆոնտերում այդ ֆոնտերի հեղինակների բացարձակ սխալ գործողությունների արդյունքում բացակայում է: Ու ես ելնում եմ նրանից, որ շեշտը պետք է դրվի տառի վերջում: Միաժամանակ ես փորձում եմ ցույց տալ, որ այդպես շատ ավելի գեղեցիկ է, տառը չի՛ ճեղքվում, չի՛ կիսվում:

Միաժամանակ ուզում եմ առաջարկել բերել որևէ օրենք, ըստ որի շեշտը պետք է դրվի տառի մեջտեղում:

[ars83]

Այուսհանդերձ դա ընդամենը արտաքին գեղեցկության վրա ուշադրություն հրավիրելու փորձ է:

Շատ լավ, տվյալ հարցում մեր պատկերացումները գեղեցկության վերաբերյալ խիստ տարբերվեցին: Անցնենք առաջ

Իմ համար, իրականում, այս հարցում կա մենակ մի չափանիշ. մենք ունենք «ու» տառ, որը համակարգչային աշխարհում ինչ-ինչ պատճառներով գրվում է երկու սիմվոլով, և ունենք «և» տառ, որը համակարչային որոշ ֆոնտերում այդ ֆոնտերի հեղինակների բացարձակ սխալ գործողությունների արդյունքում բացակայում է: Ու ես ելնում եմ նրանից, որ շեշտը պետք է դրվի տառի վերջում:

Այսինքն՝ «եւ՛»: Հասկանալի է:

Միաժամանակ ուզում եմ առաջարկել բերել որևէ օրենք, ըստ որի շեշտը պետք է դրվի տառի մեջտեղում:

Չգիտեմ նման կանոն: Ավելին, չգիտեմ որևէ օրենք, որը մատնանշի շեշտի, հարցական կամ բացականչական նշանների ճշգրիտ տեղը ձայնավորի նկատմամբ: Իմ իմացած կանոնում ասվում է, որ «շեշտը դրվում է... ձայնավորի վրա»: /առանց հետագա ճշգրտումների/
Հիմա խնդրում եմ ցույց տալ օրենք, որը ստույգ նշում է շեշտի դիրքը շեշտվող ձայնավորի նկատմամբ:

[Հայկօ]

Օրենքը երևի այն է, որ մեկ տառի վրա՞ է դրվում շեշտը: Բայց չէ՞ որ «ու»-ի մեջտեղում կետադրական նշան դնելիս այ տառը չի տրոհվում երկու տառի՝ «ւ» տառ ժամանակակից հայերենում չկա, և պարզ, որ շեշտված է «ու»-ն, այլ ոչ «ո»-ն, որին հտևում է «ւ»-ը:

Հասկացա տրամաբանությունդ, հասկացա, թե ինչու էիր ճաշակից խոսում : Բայց, ըստ իս, ճիշտ կետադրությունը սիրունությանը զոհ պիտի չդառնա:

Մի բան էլ հարցնեմ, ժողովուրդ. համակարգչային որոշ տառատեսակներում «և»-ը գրվում է այսպես՝ «եւ»: Հիմա դուք այսպիսի «և»-ը շեշտելիս ինչպե՞ս եք կետադրում՝ «ե՛ւ», թե՞ «եւ՛»:

Եւ չկա: Կա և:

[Chuk]

Չգիտեմ նման կանոն: Ավելին, չգիտեմ որևէ օրենք, որը մատնանշի շեշտի, հարցական կամ բացականչական նշանների ճշգրիտ տեղը ձայնավորի նկատմամբ: Իմ իմացած կանոնում ասվում է, որ «շեշտը դրվում է... ձայնավորի վրա»: /առանց հետագա ճշգրտումների/
Հիմա խնդրում եմ ցույց տալ օրենք, որը ստույգ նշում է շեշտի դիրքը շեշտվող ձայնավորի նկատմամբ:

Շնորհակալություն:
Իսկ հիմա մտովի շեշտ դիր «ա» տառի վրա, ապա «ի» տառի վրա, դրանից հետո «ո» տառի վրա, փորձիր գրել, ապա խնդրում եմ ինձ ասա, թե որ մասում ես դնում:
Ես օրինակ, կարող եմ ասել, թե որտեղ եմ դնում՝ վերին աջ եզրի մոտ, բայց ոչ ամենածայրում, այլ ավելի դեպի կենտրոն: Նույնն անում եմ նաև «և» ու «ու» տառերի դեպքում: Նույնն անում եմ թե համակարգչով գրելիս (խոսքս ինտերնետի մասին չի), թե ձեռագիր գրելիս:

[Chuk]

Շնորհակալություն:
Իսկ հիմա մտովի շեշտ դիր «ա» տառի վրա, ապա «ի» տառի վրա, դրանից հետո «ո» տառի վրա, փորձիր գրել, ապա խնդրում եմ ինձ ասա, թե որ մասում ես դնում:
Ես օրինակ, կարող եմ ասել, թե որտեղ եմ դնում՝ վերին աջ եզրի մոտ, բայց ոչ ամենածայրում, այլ ավելի դեպի կենտրոն: Նույնն անում եմ նաև «և» ու «ու» տառերի դեպքում: Նույնն անում եմ թե համակարգչով գրելիս (խոսքս ինտերնետի մասին չի), թե ձեռագիր գրելիս:

հ.գ. մեկ էլ, խնդրում եմ, ձեռագիր «ու» գրիր (չէ որ «ո»-ն ու «ւ»-ը առանձին չես գրում) ու ասա, թե շեշտը որ մասում ես դնում:

[Հայկօ]

Այսինքն՝ «եւ՛»: Հասկանալի է:

Չէ՛, Ա՛րս, այսինքն՝ և՛: եւ-ը արևելահայերենում սխալ է:

Չգիտեմ նման կանոն: Ավելին, չգիտեմ որևէ օրենք, որը մատնանշի շեշտի, հարցական կամ բացականչական նշանների ճշգրիտ տեղը ձայնավորի նկատմամբ: Իմ իմացած կանոնում ասվում է, որ «շեշտը դրվում է... ձայնավորի վրա»: /առանց հետագա ճշգրտումների/
Հիմա խնդրում եմ ցույց տալ օրենք, որը ստույգ նշում է շեշտի դիրքը շեշտվող ձայնավորի նկատմամբ:

Կանոն-մանոն հարկավոր չէ իմանալ. հարկավոր է քթի գոնե մեկ բաց ծակ : Տպելիս շեշտը վրա չես կարող դնել, կարող ես դնել առաջ կամ հետո: Իսկ եթե առաջ, ապա ինչպե՞ս կշեշտես «վերցնել» բայի «առ» հրամայական եղանակը : Մնում է հետոն: